เข้าสู่ระบบNatigilan si Fierra at napatingin sa kanya nang marinig ang hindi inaasahang paghingi nito ng tawad. Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Jaelan bago niya muling itinuloy ang pagsasalita.“Naayos ko na ang kabayaran para sa iyo.”Malamang ay maaasahan ang booster na nahanap ni Wren para sa kanya. Dah
“Unahin mo muna ang pag-aasikaso kina Tita and Tito. Siguraduhin mong maayos ang kalagayan nila. Tungkol naman kay Fierra…” Sandali siyang natigilan, tila pinipili ang mga salitang bibitawan. “Ako na ang bahala. Mag-iisip ako ng paraan.”Pagkatapos sabihin iyon, agad niyang tinapos ang tawag at dumi
Dali-daling sumakay ng taxi si Jaena. Halata sa mukha niya ang pag-aalala habang inuutusan ang driver na magmadali, ngunit kahit nasa biyahe na siya pauwi, hindi pa rin maalis sa isip niya si Fierra.Bagaman naging maayos naman ang pakikitungo ni Jaelan kay Fierra habang nasa pribadong silid sila, h
Makalipas ang halos kalahating minuto, unti-unting humupa ang pag-ubo ni Fierra. Nakahinga na rin siya nang maayos, bagaman may kaunting luha pa ring namumuo sa gilid ng kaniyang mga mata. Nang makitang maayos na ang lagay ng babae, basta na lamang inilapag ni Jaelan ang baso sa mesa sa harap niya,
“Fierra…” Nauutal siyang nagsalita, hindi malaman kung paano babawiin ang mga sinabi niya kanina. “Huwag mo namang sabihin iyan. Ang haba pa ng buhay mo. Hindi mo naman kailangang maging ganoon kaabsoluto sa desisyon mo. Malay mo, sa paglipas ng panahon—”Bigla siyang natigilan. Napagtanto niyang la
Hindi nagtagal, isa-isang inihain ng mga waiter ang mga pagkaing inorder nila. Gaya ng inaasahan ni Fierra, mas naging magaan nang kaunti ang atmospera sa pagitan nila ni Jaelan dahil naroon si Jaena. Gayunman, hindi pa rin tuluyang nawala ang ilang-ilang na katahimikan sa pagitan nilang dalawa. Pam
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp
“Kahit marami?”Ngumiti si Kian, halatang nabasa ang iniisip niya. Bahagya siyang yumuko at dahan-dahang ngumiti. “Sa’yo ang card ko. Unlimited. Swipe mo lang.”Sa kanya, sapat na ang secondary card.Nagpalitan sila ng card, isang munting laro, isang tahimik na kasunduan, at isang uri ng lambing na
Tumango si Kian. “Stay at the villa. Hihintayin niyo ang pagdating ko.”“Opo, Mr. Villareal.”Pagkaalis ng doktor, tahimik na nakatitig si Kerstyn sa screen, may luha pa rin sa mga mata. Diretso siyang tumingin kay Kian, ang mga matang tila naghahanap ng sandigan. “Natakot talaga ako kanina. Ikinulo







