MasukMabilis na inilabas si James mula sa silid. At si Xeline, tahimik na umupo sa isang sulok, piniling manatiling isang anino sa likod ng lahat.Nang makita ni Dwyn na halos magdikit na ang noo at tainga nina Kerstyn at Kian, habang si Avi ay sadyang lumalayo sa kanya, bahagya siyang sumipol na may hal
Hindi alam ni Avi kung bakit bigla siyang nakaramdam ng kaunting awa kay Kian. Parang may kung anong lungkot na hindi niya maipaliwanag, kaya sa halip na magbiro, seryoso niyang iminungkahi, “Kung talagang gusto mo si Kian… maybe you should try accepting him.”Sa buong Nancheng District, bihira ang
Marahil dahil kagagaling pa lamang ni Kerstyn sa isang malubhang karamdaman, ang halik na iyon ay naging mabagal at maingat. Walang pagmamadali, puno ng pagpipigil at lambing. Sa pagitan ng mga marahang pagdampi ng labi, mahina siyang bumulong, halos hindi marinig, “Be good… we’re now a prospective
Matapos makuha ang gusto niya, natural na ngumiti si Avi, bakas ang kasiyahan sa kanyang mga mata. “Wala na,” magaan niyang sabi. “Salamat, Mr. Villareal.”“Kung gano’n,” malamig na tugon ni Kian habang itinataas ang tingin, ang mga mata’y puno ng halatang pagkainip at distansya, “dito na nagtatapos
Mahina niyang tinawag ang pangalan nito, “Kian.”“Hmm,” sagot nito, marahang-marahan. “Nandito ako.”Iniunat niya ang kamay niya, tila bata. “Hindi mo ba ako yayakapin?”At sa sandaling iyon, tuluyang bumigay ang lahat ng itinagong emosyon sa pagitan nilang dalawa.Sa sumunod na sandali, nabalot si
Marahang kinuskos ni Dwyn ang pagitan ng kanyang mga kilay, halatang pagod at bahagyang nawawalan ng pasensya. “Matagal na kaming walang relasyon,” sabi niya, may bahid ng kawalan ng magawa. “Bakit kailangan pang idamay ang ibang tao?”Kahit papaano, minsan niyang minahal si Christine. Kahit naghiwa







