Breaking Rules: The Sweetest Risk

Prologue

Ang bilis ng tibok ng puso ko habang nakatingin sa lalaking papalapit sa mesa.

Kada hakbang niya, sumisikip ang dibdib ko. Parang may tali ang leeg ko. Hindi ako makahinga.

“Jyrone,” sabi ni Ferly.

Tumayo ako kahit ang bigat ng katawan ko sa puntong nangangatog ang mga tuhod ko.

Agad kumapit si Ferly sa braso ko. Hinaplos ng marahan habang nakatitig sa akin.

Hindi ko alam kung ramdam niya ang paninigas ko, kung napansin niyang nawala na ang angas kong harapin ang buo niyang pamilya.

“This is my stepdad. Papa Daniel,” pagpapakilala niyang parang ikinabingi ko.

“Stepdad?” ulit ko sa sinabi niya. Mahina, habang nakatitig kay Daniel na naglahad ng kamay, pero hindi ko magawang tanggapin.

Ilang segundo akong natigilan bago ako nakakuha ng lakas ng loob na tanggapin ang kamay niya.

“Good morning, po,” sabi ko. Mabagal pero madiin.

Ngumiti siya, sandali lang, at pumunta na sa upuan niya.

“Sit down,” sabi niya nang nakaupo na siya.

Tahimik kaming sumunod. Pero pagkaupo ko, palihim kong pinahid ang palad ko sa pantalon ko. Gusto kong burahin ang kahit anong bakas ng kamay niya sa balat ko.

Nakakailang na ang katahimikan kanina, ngayon mas lumala pa. Mahinang kalansing lang ng kubyertos ang maririnig.

Pansin ko rin ang panay sulyap ni Ferly sa mama at lola niya na para bang anuman ang gagawin niya, kailangan muna ang pahintulot nila.

Tumikhim si Daniel na bumasag ng katahimikan.

Napatingin ako sa kanya.

“What’s your name again?” tanong niya. Diretso. Walang paligoy-ligoy, na parang ini-interrogate ako.

“Jyrone Winston Carte Policarpio,” sagot ko. Hindi ako kumurap habang mabagal na binibigkas ang buong pangalan ko. Gusto kong makita kung may mababago sa mukha niya, kahit anong senyales ng pagkakakilala. Pero wala. Parang pangalan lang ng estranghero ang binanggit ko.

“Carte?” Biglang singit ng isang boses. Napalingon ako sa nagsalita.

“Do you know someone named Jena Carte?”

May nalaglag na kutsara. Malakas ang tunog ng pagkakalansing no’n na nagpalingon sa aming lahat. Napatitig ako kay Daniel na nauubo ng sunod-sunod, parang nabilaukan.

Tumayo ang asawa niya at hinaplos ang likod niya.

“Daniel, are you okay?” bakas ang pag-aalala sa boses niya.

Umiling siya. “I’m fine.” Pero nakatutok na sa akin ang tingin niya. At nang magtama ang mata namin, agad siyang umiwas.

Muli akong tumingin sa nagtanong at diretsong tinitigan siya sa mata.

“Yes po,” sagot ko. “Jena Carte is my mother.”

“Daniel…” Bulalas ng mama ni Ferly habang agad pinunasan ang tubig na natapon nang masagi ni Daniel ang baso.

Muntik ko nang hindi napigil ang ngiti ko. Hindi man nagpanting ang tainga niya sa pangalan ko kanina, kita ko namang parang kinalampag ang buong pagkatao niya nang marinig ang pangalan ng mama ko.

Maya maya, tumayo si Daniel. Pinunasan ang bibig, pilit inaayos ang sarili. Pero huling-huli ko ang kamay niyang nanginginig. Kilos niya, pinipilit maging normal pero pumapalya pa rin.

“I need to speak with you,” sabi niyang hindi ako nilubayan ng tingin.

Humigpit ang kapit ni Ferly sa kamay ko. Ramdam ko ang kaba niya.

“I’ll be fine,” bulong ko.

Tumango siya, kahit halatang ayaw niya akong bitiwan.

Sumunod ako kay Daniel palabas ng dining area. Gaya kanina, tahimik pa rin ang hallway, tanging yabag lang namin ang maririnig. Huminto siya sa harap ng isang pinto at binuksan iyon.

Pagpasok ko, marahan niyang sinara at humarap sa akin. Hindi man lang nag-alok ng upuan. Hindi ko rin nagawang igala ang paningin ko sa silid dahil sa titig niya na kung kanina ay malamig lang, ngayon may kasamang talim.

“Leave Ferly,” sabi niya. Walang preno, walang babala.

Umigting ang panga ko, napangiti ng mapait habang kuyom ang kamao ko.

“Leave her?” Humakbang ako ng isang beses palapit sa kanya. Tinapatan ang talim ng titig niya. “Gusto mong iwan ko siya…”

Sinadya ko ang katahimikan.

“…gaya ng ginawa mo noon?”