THE CEO DOCTOR

Chapter 1: His Doctor

"LAHAT NG BIRHENG NAKAPUTI, MAMAMATAY NANG WALANG ASAWA!"

Natigil ako sa paglalakad at napatingin sa white coat na suot ko. Lah?!

Ano ba naman yan! Hindi pa man din ako nakakapasok sa kompanya nakarinig na agad ako ng lagim. Inangilan ko lang yung matandang sumumpa sa akin at pinilit na hindi pansinin. She doesn't look like a beggar though, nakaupo siya sa isang karton sa harap ng building ng Company. Is she an employee?

"Are you Dr. Serrah Nevinne?"

Nalipat ang tingin ko sa babaeng lumapit sa akin. Nakasuot ito ng pastel blouse at pencil cut skirt. Ngumiti siya sa akin. "I'm his secretary, he is waiting for you."

"Oh...." Wala na akong nagawa at sumunod sa babae. I feel out of place here, lahat ng tao ay naka-attire habang ako ay nakasuot ng mahabang white suit at kagagaling lang sa hospital. Regrets, I should changed clothes or just remove this.

"Dito na po ang office niya."

Sasagot na sana ako nang biglang mag-ring ang phone ko. Ba't na naman ba itong professor na 'to? 'Di ka pa nasiyahan na inalay ako rito?

"Excuse me," pagpapaalam ko sa secretary. Nagpilit ako ng ngiti at lumayo nang kaunti. "Ano na naman ba?" pabulong kong tanong sa tumawag.

"Andiyan ka na?"

"Oo, bakit ba?"

"Kung pakiramdam mo matapobre, pwede ka naman umatras."

Umirap ako sa hangin. Wala na akong magagawa, pinasok ko na 'to, eh. "Whatever, I was surrounded by my CEO friends, sanay na ako sa ugali nila," sagot ko. "Besides, I think they serve good foods here. I just saw on their ground floor. Pagkain na mayaman."

Pinatay niya na yung tawag. Muli kong naalala yung matanda kanina na sinumpa ako. Kainis, wala na nga akong boyfriend, aalisan pa ako ng karapatang mag-asawa.

I shouldn't believe her. The right guy will come, medyo late nga lang pero keri naman na hintayin.

Bakit ba kasi hindi nagwo-work lahat ng pinapa-blind date sa akin? I almost create a questionnaire to ask if someone's willing to be with me.

Napalunok ako nang pagbuksan na ako ng pinto ng secretary. I don't really feel good about this.

"She's here, sir."

"Let her in and leave."

Harsh...

"Yes, sir."

Napalunok ako nang sumara na ang pinto sa likod ko. I heard he's tenacious, the CEO of this company. He's the one who needs a doctor. He's rich, kaya ayaw pakawalan ng chairman. Normal people would prefer a private nurse and he hired a heart surgeon, mayaman nga...

"Sit here."

Napatingin ako sa daliri niyang naka-point sa upuan sa gilid. I gulped once again as I met his gaze. He has tenacious eyes too. Matang mayaman.

"Name?"

Nagda-dalawang isip pa ako pero bandang huli ay umupo na rin. "Serrah Nevinne."

"I thought doctors were competent. You look nervous," parang walang gana niyang lintanya.

"Ha?" Napaawang ang bibig ko. Why am I being like this? "Uh. This is my first time working on a company, it's just unusual. "

Unti-unti akong nag-angat ng tingin sa kanya na nakakatitig lang sa akin habang nakasandal sa swivel chair niya. "You'll be responsible for my health. Are you confident?"

"Of course!" I nodded, proudly.

"Then, why did you agree to this kind of part-time job?"

Agad na naningkit ang mga mata ko. Nakakainis talaga yung matanda na 'yon. Mamamatay pala nang walang asawa, ha?

"I want a husband."

"Huh?"

My eyes widened. "No, no! I mean, I need to save a lot of money, for the future. Hehe," palusot ko at nagpilit ng ngiti. Masyado akong naapektuhan sa kanina. Aahahaha! Kainis ay!

Napansin ko ang pag-ayos niya ng necktie gamit ang kanan na kamay. This is awkward, really awkward. I can't even look at his eyes, they're way too deep.

"Why should I accept you for this kind of job?"

"I'm not that good a doctor but I'll be responsible for my work," sagot ko. "Hehe, kayaman naman ng company na 'to. I heard you're launching different gadgets with awesome functions."

Hindi siya sumagot at naka-focus lang sa folder na binabasa.

"I have a lot of CEO friends; I think you know them too. I really dreamed of being in the business industry but my parents are too passionate about this medicine."

"You talk too much."

Natikom ang bibig ko nang wala sa oras. "Sorry, I went too far."

"Ngayon nalang uli kasi ako makikipagdaldalan sa business man. Yung mga kaibigan ko kasi, may mga girlfriend at asawa na. Ako na yung dumidistansya para hindi ako pagselosan. Alam mo naman yung mga babae, tampururot masyado."

Muli kong naisara ang bibig ko nang bigla siyang mag-facepalm. Sabi ko nga, mananahimik na. Kainis naman, paano akong magtatrabaho sa isang katulad niya, introvert yata. Napatingin ako sa pangalan na nasa gilid ng desk niya. Math Danszen Zimeon? His name is weird, I never heard of it.

"You're a surgeon."

Mukang hindi naman siya nagtatanong. "Yes, cardiothoracic surgeon."

"You opened a chest?" tanong niya uli.

"I want to."

Nagtaka ako nang matigilan siya. "Then, you're weird."

Iwinasiwas ko ang kamay ko. "Hindi, hindi sa ganon. Opening a chest really takes huge responsibility. If you're good enough to open a chest, that means you're really a good surgeon," pag-defend ko sa sarili ko. Lahat kami ay pinapangarap yon.

Napalunok ako nang muli siyang tumingin sa akin. I never met a boy who looks the way he looks at me. His eyes were too dark to look at. I watched too many movies that the thought that he's a secret assassin or mafia thing crossed my mind. This is crazy.

"Do you have a boyfriend?"

Saglit akong napakurap. "I'm single. Single talaga."

"Good."

Napakurap ako. "Ha?"

Tumingin ulit siya sa akin. "You need to focus."

"Ah, okeh!" nagpilit nalang ako ng ngiti. "I just need to monitor you thrice a week. Please avoid heavy activities like running, and on," paliwanag ko.

He has a heart disease. Pinilit kong pagaanin ang boses ko kahit alam kong medyo delikado na siya. He looks fine though. Mukang hindi naman niya masyadong iniinda. Look at him, he even managed to run this big company. I just reminded him, someone with a heart disease must not run, but he's running a company. Ano?

"Our transaction is called a concierge medicine. You could call me anytime you want if there is an emergency. Pero kung unreachable ako at nasa kalagitnaan ng surgery, pwede ka naman tumawag sa mismong office ng hospital. I think we're clear about this."

Saglit akong yumuko at kunwari ay nahihiya.

"I see, your phone number is here," sabi niya nang hindi tumitingin sa akin at sa folder lang nakatingin. "So, I could call you anytime?"

I nodded. "Yes, only if there's an emergency," pagtatama ko. As if naman na tawagan niya ako sa kung anong dahilan lang.

Tinignan ko siya nang mabuti. Bahagyang nakapout ang mga labi niya habang ini-scan ang folder tungkol sa akin. But one thing I noticed, he's handsome. He's really handsome.

"Would you mind..." Napatingin siya sa akin ng basagin ko ang katahimikan. Mabilis kong kinuha ang maliit na notebook ko sa bag ko. "Can I get your autograph?"

"Sige na nga. I'll go now, babalik nalang ako sa next transaction natin. Thrice a week," nakangiting sabi ko at inilabas ang tatlo kong daliri.

Pipihitin ko sana ang knob nang bigla siyang tumikhim. Natigilan ako at napatingin sa kanya. Is there any problem?

"You must've met a lot of good-looking guys."

Nakunot ang noo ko. "You're notebook is near on being full."

Napaawang ang bibig ko. Hindi ko alam kung anong ibig sabihin kaya awkward nalang akong ngumiti. "I'll buy another one."

I heard his sigh. "Unbelievable."