MasukTumagal nang halos isang linggo ang ganitong rutina, hanggang sa unti-unti nang nasanay si Fierra sa presensya ni Jaelan sa kanyang tabi. Naging normal na para sa kanya ang makitang abala ito sa pagbabasa at pagpirma ng mga dokumento sa maliit na mesa sa sala bago matulog. Nasanay na rin siyang mara
“Siguro dahil asawa kita.”Pagkatapos ay ibinaling ni Jaelan ang tingin sa kanya. Malalim at diretso ang mga mata nito, tila ba nais nitong ipaunawa sa kanya na seryoso ito sa bawat salitang binibitawan.“Kahit kasal natin ay bunga lamang ng isang kasunduan, ako pa rin ang pumirma roon. Kusang-loob
Mula sa likuran niya ay narinig ni Fierra ang boses ni Jaelan. May bahagyang paos itong tunog, marahil dahil katatapos lamang nitong maghugas ng mga pinagkainan.Mabilis na pinatay ni Fierra ang screen ng cellphone, saka iyon itinaob sa ibabaw ng coffee table na para bang wala siyang ginagawang kahi
“Dahan-dahan lang. Mainit pa,” paalala ni Jaelan habang nauupo sa tapat niya. Kalmado nitong kinuha ang sariling mangkok at walang pagmamadaling sumubo.Napatingin si Fierra sa kanya habang ngumunguya. “Bakit ang sarap mong magluto ng noodles? Nag-aral ka ba talaga kung paano gawin ito?”“Hindi nama
Nadatnan niya si Jaelan na abala sa paghuhubad ng sapatos. Nakapatong sa isang braso nito ang suot na suit jacket, habang maluwag na nakasabit sa leeg ang kurbata. Dalawang butones din ng polo nito ang nakabukas, dahilan para mas magmukha itong relaks at hindi kasing pormal ng lalaking nakita niya k
Pagkauwi ni Fierra, naupo siya sa sofa at matagal na nanatiling tulala. Hindi niya maiwasang balikan sa isip ang mga nangyari kanina sa opisina. Paulit-ulit niyang naaalala kung paano sumandal si Jaelan sa gilid ng mesa habang nakatingin sa kanya, saka sinabing, “You deserve it.” Hindi rin mawala sa
Tumango si Avi, medyo alanganin ang tingin, tila natatakot na baka magalit si Kerstyn. “May iba pang bagay na halo-halo na ro’n. Mahaba pa ang kwento…”Hindi agad nakasagot si Kerstyn. Hinaplos niya ang sentido, pilit inaayos ang gulo ng impormasyon sa isip niya. Ngunit bago pa siya makapagsalita, u
Halata namang hindi kumbinsido si Kian. Bahagya siyang napakunot-noo, ang boses ay mababa ngunit may diin. “Saan mo naman narinig ang mga tsismis na ’yan?”Ngunit sa halip na sagutin nang diretso, nagpakita si Kerstyn ng isang inosente at tila takot na ekspresyon. Tinaas niya ang kamay at inakbayan
“Then you may leave.” “Opo, Miss Kerstyn.” Nang tuluyang magsara ang pinto ng opisina, ilang segundo ang lumipas bago biglang umalingawngaw ang mababang tawa ni Kerstyn, walang pagtatago, puno ng panunuya. Isang tawang nagsasabing: Talaga bang iniisip n’yo na hindi ko alam ang laro n’yo? Matapos
Makalipas ang ilang oras, muling humarap si Kerstyn sa lapida ng kanyang ina, ngunit sa pagkakataong ito, may kasama na siya.Iniabot ni Kian ang itim na payong sa kanya upang salagin ang ulan. Lumapit siya sa lapida, inilapag ang mga puting krisantemong inihanda niya, at inayos ang ilang matatamis







