LOGINNapabuntong-hininga siya nang maluwag.“Thank goodness.”Mabilis niyang kinalas ang seatbelt at bumaba ng sasakyan. Bago tuluyang isara ang p***o, bahagya siyang yumuko at magalang na tumingin sa lalaki sa likurang bahagi ng sasakyan.“Mr. De Dios, salamat.”Wala nang ibang sinabi si Fierra. Hinawak
Sa kabilang bahagi ng sala, tahimik na nakaupo si Jaelan sa sofa. Isang kamay nito ang nakapatong sa armrest habang ang isa naman ay abala sa pagtingin sa mga dokumentong nakalatag sa kanyang kandungan. Matalim at seryoso ang kanyang mga mata, at kahit wala siyang sinasabi, sapat na ang presensiya n
Una, ang pagbabalik ni Adrian sa bansa. O kaya naman ay ang video ng kanyang dating kasintahan na aksidenteng napunta sa kanyang tablet.Ngunit hindi iyon ang ginawa ng lalaki.Sa halip, kinuha ni Jaelan ang isang paper bag na nakapatong sa coffee table. May inilabas siyang maliit na pakete at iniab
“Adrian, walang tao sa studio mo na kayang humawak ng ganitong problema? O kailangan ko pang ako mismo ang kumilos?”Natahimik ang kabilang linya.Ipinaalala ng lalaki ang sunod nitong mga salita.“Tinawagan ako mismo ng matanda at tinanong kung bakit hindi ako nakialam. Hindi ka na bata, Adrian. Ka
Halos hindi na alam ni Fierra kung paano siya makakahinga sa tindi ng sunod-sunod na halik ni Jaelan. Para siyang tuluyang nilamon ng presensiya ng lalaki, hanggang sa unti-unting mawalan ng lakas ang kanyang katawan at isip. Sa sandaling iyon, pakiramdam niya ay wala na siyang ibang magagawa kundi
Hindi niya alam kung gaano katagal siyang nakatulog.Sa pagitan ng mahimbing at mababaw na tulog, isang pamilyar na tunog ang unti-unting umabot sa kanyang pandinig, ang pag-ikot ng susi sa kandado ng pintuan.Bahagya siyang napakunot-noo.Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata at malabo pang tumi
“Hindi naman,” sagot niya nang mahina, may bahagyang ngiti sa labi.Sa totoo lang, aliw na aliw si Kerstyn tuwing nakikita ang selos ni Kian, kahit kailan, kahit saan. May kakaibang lambing sa itsura nitong ganoon, at hindi niya napigilang tumingkayad at halikan ang baba ng lalaki. Mahina ngunit mal
“Kerstyn.” Halatang nagpipigil ng galit si Rodon habang binibigkas ang pangalan niya, halos nagkikiskisan ang mga ngipin. “Sa tingin mo ba, baliw ako?”Kalmado lang si Kerstyn. Nakahilig siya sa sandalan ng upuan, tila walang bigat ang usapan. “Hindi ba?” sagot niya nang walang emosyon. “Alam ng buo
“Ayos lang ’yan, isipin mo na lang na practice,” mahinahong sabi ni Kian habang mahigpit ngunit protektado niyang hinawakan ang baywang ni Kerstyn. “Kung balang araw magtatayo ka rin ng sarili mong kumpanya, tiyak na makakaharap ka ng ganitong klase ng gulo. Mas mabuting matutunan mo na ngayon kung
Hindi nangahas si Noah na magpakita ng kahit anong kakaiba sa harap ni Kian. Pinilit niyang ngumiti. “Siyempre, wala akong tutol.”Kaya’t sabay-sabay silang lumipat patungo sa opisina ni Noah. Maayos at elegante ang interior, eksakto sa imahe niyang palaging ipinapakita.Naglibot ang tingin ni Kian.







