เข้าสู่ระบบ“Aling Sita…” nanginginig ang boses ni Sylvie habang unti-unting bumabagsak ang mga luha sa kanyang pisngi. “Bakit ngayon mo lang sinabi sa akin?”Bahagya siyang napailing, at hindi na niya napigilang humagulgol.“Sa loob ng lahat ng mga taon na iyon, akala ko ako ang pumatay kay Mama. Araw-araw ako
Ngunit sa kabila ng malabong liwanag ng dapithapon, agad na nakilala ni Sylvie ang taong iyon.Nanigas siya.“Aling Sita…”Simple lamang ang suot ng matanda. Nakasuot ito ng lumang asul na coat na halatang ilang beses nang nalabhan, dahilan upang tuluyan nang kumupas ang dating kulay nito. Pumuti na
Pagkatapos nilang kumain, magkasamang sumakay sina Sylvie at Caelan sa kotse. Tahimik na hinawakan ni Caelan ang manibela habang unti-unting umaandar ang sasakyan palabas. Sa simula, pamilyar pa sa kanila ang tanawin, matataas na gusali, mataong kalsada, at mga establisimyentong sunod-sunod na nagla
Tahimik ang naging almusal ng dalawa. Ngunit habang kumakain, halatang may iniisip si Caelan. Ilang beses niyang sinulyapan si Sylvie bago tuluyang nagsalita.“May nalaman ako tungkol sa isang babaeng nagngangalang Aling Sita.”Agad na bahagyang natigil ang kilos ni Sylvie. Itinaas niya ang kanyang
Marahil ay masyadong matagal at masyadong matindi ang kanyang pagtitig dahil biglang gumalaw si Caelan. Bago pa niya maibalik ang kanyang kamay, nahuli na siya nito.Hinawakan ni Caelan ang kanyang kamay at marahang inilagay iyon sa kanyang Adam's apple.“Kung gusto mong hawakan, hawakan mo lang.”B
“Noong pinili mong lokohin ako para kay Cynthia, naisip mo ba ang nararamdaman ko? Kahit isang beses ba, naisip mo kung gaano kasakit para sa akin na makita kang unti-unting lumalayo?”Napayuko si Vince.“Hindi lang iyon,” patuloy ni Sylvie, at ngayon ay mas ramdam na ang pait sa kanyang boses. “Noo
Halata namang hindi kumbinsido si Kian. Bahagya siyang napakunot-noo, ang boses ay mababa ngunit may diin. “Saan mo naman narinig ang mga tsismis na ’yan?”Ngunit sa halip na sagutin nang diretso, nagpakita si Kerstyn ng isang inosente at tila takot na ekspresyon. Tinaas niya ang kamay at inakbayan
“Then you may leave.” “Opo, Miss Kerstyn.” Nang tuluyang magsara ang pinto ng opisina, ilang segundo ang lumipas bago biglang umalingawngaw ang mababang tawa ni Kerstyn, walang pagtatago, puno ng panunuya. Isang tawang nagsasabing: Talaga bang iniisip n’yo na hindi ko alam ang laro n’yo? Matapos
Makalipas ang ilang oras, muling humarap si Kerstyn sa lapida ng kanyang ina, ngunit sa pagkakataong ito, may kasama na siya.Iniabot ni Kian ang itim na payong sa kanya upang salagin ang ulan. Lumapit siya sa lapida, inilapag ang mga puting krisantemong inihanda niya, at inayos ang ilang matatamis
“Halos ganoon na nga,” sabi ni Avi habang tila may kung anong tinitingnan sa phone, halatang kuntento matapos makipagtawaran. Umupo siya nang maayos at mayabang na suminghot bago biglang nag-seryoso ang tono. “Kerstyn, let me tell you ha, you really have to be careful. Ngayon, mas tuso na ang mga la







