Masuk“Wala,” mahinahong sagot ni Fierra. Bahagya siyang suminghot at pilit na inayos ang kaniyang tinig upang hindi mahalata ang bigat ng kaniyang nararamdaman. “Wala talaga akong kasama. Hindi ko lang sinasadyang buksan ang TV kanina.”Pinilit niyang magsalita nang normal, umaasang sapat na ang paliwana
“No, thanks.”Saglit na sinulyapan ni Fierra si Jaelan, na nananatiling nakatayo sa harapan niya na may madilim na ekspresyon. Kumunot ang kaniyang noo at saka siya nagpatuloy, “Gabi na. Kailangan ko nang magpahinga.”Hindi na niya hinintay ang magiging sagot ni Jaena o ng kaibigan nito. Agad niyang
Natauhan si Fierra nang marinig ang nagmamadaling tinig ni Jaena mula sa telepono. Agad niyang binuksan ang mikropono at sumagot, “Sandali lang, babalik ako agad!”Pagkasabi niyon, kaagad niyang pinatay muli ang mikropono at ibinalik ang buong atensiyon sa laro. Mabilis na gumalaw ang kaniyang mga d
Sa sobrang pagkagulat, nabitawan niya ang hawak na telepono. Bumagsak iyon sa sahig nang malakas na kalabog, dahilan upang mapatigil siya sa paghinga sa loob ng ilang sandali. Kasabay niyon, napatay ng kalaban ang karakter niyang babae sa laro. Agad na naging itim at puti ang screen, hudyat na natal
Pagkasabi niyon, tumayo si Jaelan nang walang pag-aalinlangan. Hindi na niya hinintay ang magiging tugon ni Hailey. Mabilis siyang naglakad patungo sa pintuan, iniwan ang hapunang sadyang inayos ng babae sa pag-asang magiging espesyal ang gabing iyon para sa kanilang dalawa.“Jaelan!”Nang itulak ng
Pagkatapos ng video, itinago ni Hailey ang kaniyang telepono at humarap kay Jaelan na may bahid ng pagkasabik sa mukha. Halatang hindi niya mapigilang pag-usapan ang kaniyang nalaman, lalo na't alam niyang may epekto sa lalaki ang bawat salitang may kinalaman kay Fierra.“Jaelan, kung hindi mismo sa
“Balita ko,” sabi ni Kerstyn na parang walang interes habang nilalaro ang cellphone, “may alitan kayo ni Miss Wendy.”“Minor disagreement lang ‘yon,” mabilis niyang sagot. “Sibling rivalry.”“Oh.” Wala sa tonong seryoso ang sagot ni Kerstyn. Pagkatapos, parang nagkukuwento lang, idinagdag niya, “The
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp
“Kahit marami?”Ngumiti si Kian, halatang nabasa ang iniisip niya. Bahagya siyang yumuko at dahan-dahang ngumiti. “Sa’yo ang card ko. Unlimited. Swipe mo lang.”Sa kanya, sapat na ang secondary card.Nagpalitan sila ng card, isang munting laro, isang tahimik na kasunduan, at isang uri ng lambing na







