CHASE ME ATTORNEY

FREYA'S POV

Mabilis akong napalingon nang bumukas ang p***o ng ER at sunod-sunod na pumasok ang mga nurses, kasama ang isang babaeng pasyente na agad nilang inilagay sa stretcher.

“Doctor! We need your assistance!” tawag ng isa sa mga nurse.

Agad akong lumapit at sinuri ang kalagayan ng babae. Mahina ang pulso nito, hirap huminga, at halos hindi na magkamalay.

Napakunot ang noo ko nang mapansin ang mga pasa sa iba't ibang bahagi ng katawan niya. May mga marka rin sa leeg nito na halatang dulot ng pananakal.

*My God! What happened to her?*

“Prepare the emergency medications. Check her oxygen saturation and monitor her pulse. We need to stabilize her immediately,” mabilis kong utos habang sinisimulan ang pagsusuri.

Hindi ko maiwasang maawa sa sinapit ng babae. Sa itsura pa lang ng mga sugat nito, halatang matinding pananakit ang pinagdaanan niya. Mas lalo akong nabahala nang malaman kong buntis siya.

“Doctor, her pulse is getting weaker!”

“Keep monitoring her. Don't let her lose consciousness. We have to save both the mother and the baby.”

Ilang minuto rin kaming naging abala sa loob ng ER. Bawat segundo ay mahalaga, kaya hindi ko hinayaang manaig ang kaba ko. I focused on my job, hoping and praying na malagpasan ng pasyente ang kritikal na sitwasyon.

At sa awa ng Diyos, unti-unting naging stable ang kondisyon niya.

Napapikit ako sandali at napabuntong-hininga nang makumpirma naming ligtas na siya. Agad ko ring ipinagpasalamat nang malaman kong walang naging komplikasyon sa pagbubuntis niya.

“Good job, Doctor,” nakangiting bati ng isa sa mga nurse.

I managed to smile before giving them further instructions regarding the patient's condition.

“Keep her under close observation. I want regular monitoring of her vital signs, especially the baby's condition. Inform me immediately if there's any change.”

“Yes, Doctor.”

Matapos kong maibigay ang mga kinakailangang bilin, saka ako tuluyang lumabas ng ER.

Pagod akong napabuntong-hininga habang inaabot ang gilid ng mask ko, para tanggalin ito. I badly needed some fresh air. Hindi biro ang pinagdaanan namin sa loob, lalo na't muntik nang mawala sa amin ang buhay ng mag-ina.

Pero bago ko pa tuluyang matanggal ang mask ko, may isang lalaking mabilis na lumapit sa akin, kaya natigilan ako.

“Doctor?”

Napatingin ako sa kanya.

Mukhang kanina pa siya naghihintay sa labas ng ER. Halata rin sa mukha niya ang matinding pag-aalala habang nakatingin sa akin, na para bang sabik na sabik siyang malaman ang kalagayan ng babaeng ginagamot namin..

For a moment, everything around me seemed to stop.

Hindi ako agad nakapagsalita. Para akong nawalan ng kakayahang huminga habang nakatitig sa kanya.

*No way.*

Hindi ako maaaring magkamali, kahit isang taon na ang lumipas, noong huli kaming magkasama. Imposibleng makalimutan ko ang mukha ng lalaking minsang naging malaking bahagi ng buhay ko.

“Freya?”

Maging siya ay halatang nagulat ng tinanggal ko ang suot kong mask.

I swallowed hard, trying to compose myself. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman o kung paano ako kikilos sa biglaang pagkikita namin.

Of all places, bakit dito pa?

Bakit sa araw na ito?

At bakit kailangan ko pang makita ang lalaking pilit kong kinalimutan?

“Shun...” mahina kong sambit.

“Ha—how's the patient, Doc?”

Halatang pinipilit ni Shun na huwag mautal habang nakatingin sa akin. Kahit hindi ko direktang tinitingnan ang mukha niya, napansin ko ang bahagyang pag-aalinlangan sa kanyang mga mata.

He looked so nervous.

Samantalang ako, pilit na pinananatiling kalmado ang sarili ko kahit ang totoo, gusto ko na siyang layuan.

“Ah—eh... your girlfriend?" panimula ko bago bahagyang ngumiti.

“Don't worry. She's fine, but she'll remain under observation for now.”

Maayos at mahinahon ang pagkakasabi ko, pero hindi ko napigilang magkaroon ng bahid ng pait at sarcasm ang boses ko.

“Hmm... No, she's not—”

“No need to explain, Shun. I have to go.”

Hindi ko na siya hinayaang matapos sa sasabihin niya. Mabilis akong naglakad palayo, iniwan siyang nakatayo roon.

Honestly, I didn't even know why I was acting that way.

Bakit ba ako naiinis?

Wala naman akong karapatang magtanong tungkol sa buhay niya. Matagal na kaming wala sa isa't isa, at malinaw naman na pareho na kaming may kanya-kanyang buhay.

Pero hindi ko maiwasang isipin na girlfriend niya pala ang babaeng ginamot ko kanina.

Napailing ako habang patuloy sa paglalakad.

*And she's pregnant.*

Hindi ko rin maiwasang magtaka kung ano ba talaga ang nangyari sa babae. Sa dami ng pasa nito at sa mga marka ng pananakal sa leeg, mukhang hindi ordinaryong aksidente ang pinagdaanan niya.

I wonder what happened to her.

Girlfriend niya ba talaga? Or should I say, wife?

Mapait akong napangisi.

*Why am I even thinking about this?*

I shook my head and tried to dismiss the thoughts. I was a doctor, and my responsibility was to treat my patients, not to concern myself with the personal lives of their companions.

Besides, Shun was already part of my past.

At kahit gaano pa kasakit ang muling pagkikita namin, kailangan kong tanggapin na wala na akong lugar sa buhay niya.

I took a deep breath before returning to my duties.

I shouldn't let one unexpected encounter ruin my day.

But deep inside, I knew one thing.

Seeing him again wasn't as easy as I thought it would be.

Ilang beses akong huminga nang malalim habang naglalakad papunta sa office ko. I needed to calm myself down. Ayokong dalhin sa trabaho ang anumang personal na problema, lalo na ang biglaang pagkikita namin ni Shun.

I thought I had already moved on. Kaya wala akong dahilan para maapektuhan nang ganoon.

“Pull yourself together, Freya,” bulong ko sa sarili.

Pagdating sa office ko, agad kong binuksan ang p***o habang abala sa pag-aayos ng mga dokumentong hawak ko.

But the moment I stepped inside, literal akong natigilan.

My eyes widened.

“Dylan?!"bulalas ko.

Napatingin siya sa akin at agad na ngumiti.

“Surprise!”

Hindi ako agad nakapagsalita. Ilang segundo ko muna siyang tinitigan bago tuluyang isinara ang p***o.

“What are you doing here?” tanong ko, halatang nagulat pa rin.

Sa halip na sumagot, tumayo siya at lumapit sa akin.

“Is that how you welcome someone who came all the way here just to see you?”malambing niyang sabi.

Napataas ang kilay ko.

TO BE CONTINUED…