로그인Hindi sumagot si Vince. Nanatili lamang siyang nakatayo, bahagyang nakayuko."At huwag mong kalimutan na buntis si Cynthia sa anak mo!" madiing dagdag ng kanyang ama. "May responsibilidad kang dapat harapin. Hindi puwedeng tumakas ka na lang sa problema mo!"Sa pagkarinig sa salitang anak, napahinto
Lalong bumigat ang pakiramdam sa dibdib ni Sylvie."Matagal silang nag-usap," pagpapatuloy ni Aling Sita. "Hanggang sa tuluyan nang tumayo ang lalaki at umalis. Pero pagkatapos niyang mawala sa paningin ko, napansin kong nagbago ang mukha ng Mama mo."Napatigil si Sylvie sa paghinga nang ilang segun
Isa sa mga litrato ang matagal niyang pinagmasdan. Naroon ang kanyang ina, nakangiti nang banayad sa harap ng kamera. Maganda pa rin ang ngiti nito, ngunit kapag tinitigan nang mabuti, may kakaibang pagod sa mga mata nito, isang uri ng pagod na tila may tinatagong kuwento na hindi kailanman naisulat
“Aling Sita…” nanginginig ang boses ni Sylvie habang unti-unting bumabagsak ang mga luha sa kanyang pisngi. “Bakit ngayon mo lang sinabi sa akin?”Bahagya siyang napailing, at hindi na niya napigilang humagulgol.“Sa loob ng lahat ng mga taon na iyon, akala ko ako ang pumatay kay Mama. Araw-araw ako
Ngunit sa kabila ng malabong liwanag ng dapithapon, agad na nakilala ni Sylvie ang taong iyon.Nanigas siya.“Aling Sita…”Simple lamang ang suot ng matanda. Nakasuot ito ng lumang asul na coat na halatang ilang beses nang nalabhan, dahilan upang tuluyan nang kumupas ang dating kulay nito. Pumuti na
Pagkatapos nilang kumain, magkasamang sumakay sina Sylvie at Caelan sa kotse. Tahimik na hinawakan ni Caelan ang manibela habang unti-unting umaandar ang sasakyan palabas. Sa simula, pamilyar pa sa kanila ang tanawin, matataas na gusali, mataong kalsada, at mga establisimyentong sunod-sunod na nagla
“Balita ko,” sabi ni Kerstyn na parang walang interes habang nilalaro ang cellphone, “may alitan kayo ni Miss Wendy.”“Minor disagreement lang ‘yon,” mabilis niyang sagot. “Sibling rivalry.”“Oh.” Wala sa tonong seryoso ang sagot ni Kerstyn. Pagkatapos, parang nagkukuwento lang, idinagdag niya, “The
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp
“Kahit marami?”Ngumiti si Kian, halatang nabasa ang iniisip niya. Bahagya siyang yumuko at dahan-dahang ngumiti. “Sa’yo ang card ko. Unlimited. Swipe mo lang.”Sa kanya, sapat na ang secondary card.Nagpalitan sila ng card, isang munting laro, isang tahimik na kasunduan, at isang uri ng lambing na







