تسجيل الدخولMatangkad at balingkinitan si Jaelan, at lalong lumitaw ang tindig nitong elegante sa suot na itim na suit na bumagay sa malapad nitong mga balikat at makitid na baywang. Matatalas ang mga guhit ng kaniyang mukha, at taglay pa rin niya ang malamig na awtoridad na tila likas na nitong dala saanman ma
“Maayos naman ang lahat,” sagot ni Fierra, bahagyang umiiwas sa mga tanong. “Nakapagpahinga naman ako.”Hindi na siya nagdagdag pa ng paliwanag. Hindi niya kayang sabihin kay Jaena na hindi lamang ang sakit ng kaniyang braso ang dahilan kung bakit nahirapan siyang matulog, ni hindi niya kayang ikuwe
Kahit nakapikit, taglay pa rin ni Jaelan ang matinding presensiyang madalas magbigay ng distansiya sa mga taong nakapaligid sa kaniya. Isa siyang lalaking hindi basta-basta nilalapitan, lalo na kapag ipinakikita nito ang malamig at walang-pakialam na pakikitungo sa iba.Ngunit sa kabila ng lahat, na
Pagkaalis nina Jaena at Jaelan, unti-unting nanumbalik ang katahimikan sa pasilyo ng ospital. Naiwang mag-isa si Fierra sa kaniyang silid, nakahiga sa kama habang matagal na nakatitig sa kisame. Pagkaraan ng ilang sandali, ipinikit na rin niya ang mga mata at pinilit ang sariling matulog, umaasang k
Natigilan si Jaena. Matagal niyang tinitigan si Fierra, habang unti-unting naglalaho ang galit sa kaniyang mukha at napapalitan iyon ng magkahalong awa at sakit ng loob. Sa halip na magalit, bigla niyang naalala si Adrian, ang lalaking naging bahagi ng buhay ni Fierra sa loob ng dalawampung taon.Na
Nang tuluyang magsara ang p***o, silang dalawa na lamang ang naiwan sa silid.Tumayo si Jaelan at lumapit sa kama. Yumuko siya upang maayos na isuksok ang kumot sa paligid ng katawan ni Fierra, maingat na itinatakip iyon hanggang sa kanyang mga bisig. Natural at sanay ang mga kilos niya, na para ban
“Kahit marami?”Ngumiti si Kian, halatang nabasa ang iniisip niya. Bahagya siyang yumuko at dahan-dahang ngumiti. “Sa’yo ang card ko. Unlimited. Swipe mo lang.”Sa kanya, sapat na ang secondary card.Nagpalitan sila ng card, isang munting laro, isang tahimik na kasunduan, at isang uri ng lambing na
Tumango si Kian. “Stay at the villa. Hihintayin niyo ang pagdating ko.”“Opo, Mr. Villareal.”Pagkaalis ng doktor, tahimik na nakatitig si Kerstyn sa screen, may luha pa rin sa mga mata. Diretso siyang tumingin kay Kian, ang mga matang tila naghahanap ng sandigan. “Natakot talaga ako kanina. Ikinulo
Pagkalabas pa lamang ng sasakyan sa loob ng villa compound, biglang nag-vibrate ang cellphone ni Kerstyn sa tabi niya. Isang hindi pamilyar na numero ang lumitaw sa screen.Bahagya siyang napakunot-noo bago ito sinagot. “Hello?”“Dear Miss Kerstyn,” malamig ngunit mapanukso ang tinig sa kabilang lin
Nabigla si Wendy. Hindi biro ang mga pinagdaanan niya para makarating sa kinatatayuan niya ngayon. Bata pa lang, sinanay na rin siya sa self-defense, kahit hindi siya naging bihasa, kaya nga kumuha siya ng maraming bodyguard.Biglang napatingin si Avi kay Kerstyn, may bahid ng pagtataka. “Ibig mong







