MasukKakahanap pa lamang niya sa katotohanan tungkol sa kanyang pinagmulan. At ngayon, wala na siya.Tuluyang nanghina ang mga tuhod ni Sylvie. Kung hindi siya hawak ni Caelan, marahil ay tuluyan na siyang bumagsak sa lupa.Nakita ni Caelan ang sakit sa kanyang mga mata. Alam niyang hindi na niya kayang
“Dad…”Napatingin ito sa kanya.“Ako si Sylvie. Anak mo ako, pero hindi ako si Mama. Hindi ako si Liddy.” Pinilit niyang ngumiti kahit nanginginig ang kanyang puso. “Kaya, please… hayaan mo na akong umalis.”Hindi na niya hinintay ang sagot nito. Lumapit siya at niyakap si Samir sa baywang, saka isi
Hindi sumuko si Sylvie. Sa kabila ng panghihina ng katawan at hapdi sa mga pulso niya, pilit niyang hinanap ang anumang maaaring gamitin para makatakas. Napadako ang paningin niya sa isang plorera sa ibabaw ng mesa. Agad siyang nakaisip ng paraan.Dahan-dahan niyang itinulak ang upuan palapit sa mes
Dahan-dahan siyang tumayo at kunwari'y iniunat ang kaniyang mga braso at balikat. Pilit niyang itinago ang kaba habang palihim na sinusuri ang paligid. Kailangan niyang makaalis sa lugar na ito sa lalong madaling panahon. Hindi niya alam kung kailan muling magbabago ang isip ni Samir, kaya bawat seg
Napatingin si Sylvie sa kaniya nang may matinding pag-iingat.Habang pinagmamasdan niya ang lalaking nasa harapan niya, bigla niyang naalala ang mga misteryosong datos tungkol sa mga eksperimento ng kaniyang ina. Naalala niya ang mga bagay na ilang beses nang pilit niyang pinagdugtong-dugtong ngunit
Natigilan si Sylvie na para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid. Matagal siyang nakatitig kay Samir, ngunit tila hindi niya kayang iproseso ang mga salitang narinig niya. Ang kaniyang isipan ay tuluyang nablangko, habang ang isang tanong ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa kaniyang ulo
Tumango si Kian. “Stay at the villa. Hihintayin niyo ang pagdating ko.”“Opo, Mr. Villareal.”Pagkaalis ng doktor, tahimik na nakatitig si Kerstyn sa screen, may luha pa rin sa mga mata. Diretso siyang tumingin kay Kian, ang mga matang tila naghahanap ng sandigan. “Natakot talaga ako kanina. Ikinulo
Pagkalabas pa lamang ng sasakyan sa loob ng villa compound, biglang nag-vibrate ang cellphone ni Kerstyn sa tabi niya. Isang hindi pamilyar na numero ang lumitaw sa screen.Bahagya siyang napakunot-noo bago ito sinagot. “Hello?”“Dear Miss Kerstyn,” malamig ngunit mapanukso ang tinig sa kabilang lin
Nabigla si Wendy. Hindi biro ang mga pinagdaanan niya para makarating sa kinatatayuan niya ngayon. Bata pa lang, sinanay na rin siya sa self-defense, kahit hindi siya naging bihasa, kaya nga kumuha siya ng maraming bodyguard.Biglang napatingin si Avi kay Kerstyn, may bahid ng pagtataka. “Ibig mong
Hindi alam ni Avi kung bakit bigla siyang nakaramdam ng kaunting awa kay Kian. Parang may kung anong lungkot na hindi niya maipaliwanag, kaya sa halip na magbiro, seryoso niyang iminungkahi, “Kung talagang gusto mo si Kian… maybe you should try accepting him.”Sa buong Nancheng District, bihira ang







