Chapter 3

JENNIFER POV

PAGKATAPOS ng mainit na kumprontasyon sa pagitan naming tatlo mabilis na akong naglakad paalis! Didirecho sana ako ng kwarto pero natigil din ako sa paghakbang nang makasubong ko ang aking stepmother! Ang Nanay ni Madelyn!

"Nakalabas ka na pala ng kulungan? Ano ang ginagawa mo sa dito sa pamamahay ko? Alam mo bang isa kang malaking kahihiyan ng pamilya?" galit niyang bulyaw sa akin! Hindi naman ako makapaniwala sa narinig mula sa kanya!

Imagine..nakaya niya akong pagsalitaan ng ganito gayung kung totoosin ni hindi man lang nila ako dinalaw sa kulungan! Kung hindi pa sa HR ng Villarama-Santillan Beach Resort, malabo talaga siguro akong makalabas ng kulungan!

"Hindi niyo po ito bahay! Pamamahay ito ng mga magulang ko kaya wala kang karapatan na magsalita sa akin ng ganiyan at kwestiyunin ako kung ano ang ginagawa ko dito!" seryoso kong sagot sa kanya!

"Aba at marunong ka na ngayung lumaban ah? Bakit, sino ba ang pinagmamalaki mo ha? Sino?" galit niyang bigkas sabay duro sa akin! Lalo namang nag-alab ang galit sa puso ko dahil sa sinabi niya!

Pambihira talaga! Niluko na nga ako ng boyfriend ko tapos bubungangaan pa ako ng home wrecker na ito! Kainis! Mag-ina nga silang dalawa ni Madelyn dahil pareho silang mang-aagaw!

"Nagsasabi lang po ako ng totoo, Tiya! Kayo po ang nagtulak sa akin para lumaban dahil sa sama ng tabas ng dila niyo!" pagalit kong ding sagot sa kanya! Akmang maglalakad na sana ako paalis nang maramdaman ko ang mariin na paghawak niya sa braso ko!

"At saan ka pupunta? M*****a ka talaga! Bakit ba kasi umuwi ka pa dito sa bahay at hindi ka pa nabulok sa kulungan? Tutal naman isa kang salot at walang kwenta!:" galit niyang bigkas! Hindi ko na napgilan pa ang sarili ko! Galit kong hinaklit ang kamay niya na nakahawak sa braso ko na siyang dahilan kaya lalong nag-apoy sa galit ang mga mata niya!

"Huwag niyo akong pilitin na labanan ka Tiya! Ang kapal din naman ng apog niyo para pagsalitaan ako ng ganito gayung kung totoosin, isa lamang kayong kabit sa pamilyang ito!" galit kong bigkas!

"Jennifer!" akmang sasagot pa sana si Tiya Martina nang mula sa kung saan biglang sumulot naman ang ama kong si Papa Bonifacio! Galit ito base na din sa tono ng boses na ginamit niya nang tawagin niya ang pangalan ko!

"Bonifacio! Wala na talaga! Wala nang galang ang anak mo sa akin!" kaagad namang sagot ni Tiya Martina! Umiiiyak na ang atribida kong stepmother na akala mo inaapi ko siya na naglakad palapit kay Papa!

"Ano na naman ito Jennifer? Kakauwi mo nga lang, gulo na kaagad ang dala mo? Wala ka na bang matinong kayang gawin sa pamilya na ito?" sa sobrang lakas ng boses ni Papa halos halos mag-echo na ang boses niya sa buong paligid!

HIndi na ako nagulat sa ganitong kumprontasyon! Noon pa man, kinakampihan niya na ang kabit niyang si Martina kumpara sa akin na anak niya!

"Pa...hindi ako ang nag-umpisa ng gulo para kwestiyunin mo ng ganito! Masyado lang talagang madrama iyang kabit niyo na akala mo naman inaapi ko sila!" pagalit ko ding bigkas!

Hindi ko inaasahan ang sunod na ginawa ni Papa! Naramdaman ko na lang kasi ang pagsayad ng palad niya sa pisngi ko

"Walang hiya ka! Wala kang kwentang anak! Sakit ka talaga ng ulo kaya mabuti pang lumayas ka na sa pamamahay na ito!' galit na sigaw ni Papa sa akin! Wala sa sariing napahawak ako sa nasaktan kong pisngi kasabay ng pagpatak ng luha mula sa aking mga mata!

Masakit ang masampal pero mas masakit yata ang katagang binitiwan niya ngayun lang sa akin! Imagine, mas kinakampihan niya pa ang kabit niya kumpara sa akin na anak niya? Nasaan ang hustisya?

"Pa...wala na ba talaga kayong natitira na kahit na katiting na pagmamahal sa akin? Ako ang anak niyo! Sana makinig naman kayo sa akin!" umiiyak kong bigkas!

"Wala nang dapat pang pag-usapan, Jennifer! Isang linggo kang nawala sa bahay na ito at sa loob ng isang linggong iyun naging tahimik ang pamamahay ko! Mas masaya pa siguro ako kung nabulok ka na lang sa kulungan kaysa naman umuwi ka dito sa bahay na ito at manggulo!" muli niyang bigkas!

Wala sa sariling napaatras ako dahil sa sakit ng mga katagang binitiwa niya! Shit....anak ba talaga ako ng taong ito? Bakit ang sama niya? Bakit ang sama ng ugali nila!

Dahil sa sobrang sakit ng mga katagang binitiwan ng sarili kong ama sa akin wala sa sariilng naihakbang ko ang aking paa paalis! Hindi patungo sa kwarto kundi palabas ng bahay!

Siguro nga tama si Papa! Wala na akong lugar sa pamamahay na ito! Isa lamang akong sakit ng kanilang ulo ng kaniyang kerida! Wala na akong lugar sa puso niya kaya nagawa niya akong tiisin at mas kinampihan niya pa ang kabit niya kumpara sa akin na dugo't laman niya!