LOGINJENNIFER POV
PAGKATAPOS ng mainit na kumprontasyon sa pagitan naming tatlo mabilis na akong naglakad paalis! Didirecho sana ako ng kwarto pero natigil din ako sa paghakbang nang makasubong ko ang aking stepmother! Ang Nanay ni Madelyn! "Nakalabas ka na pala ng kulungan? Ano ang ginagawa mo sa dito sa pamamahay ko? Alam mo bang isa kang malaking kahihiyan ng pamilya?" galit niyang bulyaw sa akin! Hindi naman ako makapaniwala sa narinig mula sa kanya! Imagine..nakaya niya akong pagsalitaan ng ganito gayung kung totoosin ni hindi man lang nila ako dinalaw sa kulungan! Kung hindi pa sa HR ng Villarama-Santillan Beach Resort, malabo talaga siguro akong makalabas ng kulungan! "Hindi niyo po ito bahay! Pamamahay ito ng mga magulang ko kaya wala kang karapatan na magsalita sa akin ng ganiyan at kwestiyunin ako kung ano ang ginagawa ko dito!" seryoso kong sagot sa kanya! "Aba at marunong ka na ngayung lumaban ah? Bakit, sino ba ang pinagmamalaki mo ha? Sino?" galit niyang bigkas sabay duro sa akin! Lalo namang nag-alab ang galit sa puso ko dahil sa sinabi niya! Pambihira talaga! Niluko na nga ako ng boyfriend ko tapos bubungangaan pa ako ng home wrecker na ito! Kainis! Mag-ina nga silang dalawa ni Madelyn dahil pareho silang mang-aagaw! "Nagsasabi lang po ako ng totoo, Tiya! Kayo po ang nagtulak sa akin para lumaban dahil sa sama ng tabas ng dila niyo!" pagalit kong ding sagot sa kanya! Akmang maglalakad na sana ako paalis nang maramdaman ko ang mariin na paghawak niya sa braso ko! "At saan ka pupunta? M*****a ka talaga! Bakit ba kasi umuwi ka pa dito sa bahay at hindi ka pa nabulok sa kulungan? Tutal naman isa kang salot at walang kwenta!:" galit niyang bigkas! Hindi ko na napgilan pa ang sarili ko! Galit kong hinaklit ang kamay niya na nakahawak sa braso ko na siyang dahilan kaya lalong nag-apoy sa galit ang mga mata niya! "Huwag niyo akong pilitin na labanan ka Tiya! Ang kapal din naman ng apog niyo para pagsalitaan ako ng ganito gayung kung totoosin, isa lamang kayong kabit sa pamilyang ito!" galit kong bigkas! "Jennifer!" akmang sasagot pa sana si Tiya Martina nang mula sa kung saan biglang sumulot naman ang ama kong si Papa Bonifacio! Galit ito base na din sa tono ng boses na ginamit niya nang tawagin niya ang pangalan ko! "Bonifacio! Wala na talaga! Wala nang galang ang anak mo sa akin!" kaagad namang sagot ni Tiya Martina! Umiiiyak na ang atribida kong stepmother na akala mo inaapi ko siya na naglakad palapit kay Papa! "Ano na naman ito Jennifer? Kakauwi mo nga lang, gulo na kaagad ang dala mo? Wala ka na bang matinong kayang gawin sa pamilya na ito?" sa sobrang lakas ng boses ni Papa halos halos mag-echo na ang boses niya sa buong paligid! HIndi na ako nagulat sa ganitong kumprontasyon! Noon pa man, kinakampihan niya na ang kabit niyang si Martina kumpara sa akin na anak niya! "Pa...hindi ako ang nag-umpisa ng gulo para kwestiyunin mo ng ganito! Masyado lang talagang madrama iyang kabit niyo na akala mo naman inaapi ko sila!" pagalit ko ding bigkas! Hindi ko inaasahan ang sunod na ginawa ni Papa! Naramdaman ko na lang kasi ang pagsayad ng palad niya sa pisngi ko "Walang hiya ka! Wala kang kwentang anak! Sakit ka talaga ng ulo kaya mabuti pang lumayas ka na sa pamamahay na ito!' galit na sigaw ni Papa sa akin! Wala sa sariing napahawak ako sa nasaktan kong pisngi kasabay ng pagpatak ng luha mula sa aking mga mata! Masakit ang masampal pero mas masakit yata ang katagang binitiwan niya ngayun lang sa akin! Imagine, mas kinakampihan niya pa ang kabit niya kumpara sa akin na anak niya? Nasaan ang hustisya? "Pa...wala na ba talaga kayong natitira na kahit na katiting na pagmamahal sa akin? Ako ang anak niyo! Sana makinig naman kayo sa akin!" umiiyak kong bigkas! "Wala nang dapat pang pag-usapan, Jennifer! Isang linggo kang nawala sa bahay na ito at sa loob ng isang linggong iyun naging tahimik ang pamamahay ko! Mas masaya pa siguro ako kung nabulok ka na lang sa kulungan kaysa naman umuwi ka dito sa bahay na ito at manggulo!" muli niyang bigkas! Wala sa sariling napaatras ako dahil sa sakit ng mga katagang binitiwa niya! Shit....anak ba talaga ako ng taong ito? Bakit ang sama niya? Bakit ang sama ng ugali nila! Dahil sa sobrang sakit ng mga katagang binitiwan ng sarili kong ama sa akin wala sa sariilng naihakbang ko ang aking paa paalis! Hindi patungo sa kwarto kundi palabas ng bahay! Siguro nga tama si Papa! Wala na akong lugar sa pamamahay na ito! Isa lamang akong sakit ng kanilang ulo ng kaniyang kerida! Wala na akong lugar sa puso niya kaya nagawa niya akong tiisin at mas kinampihan niya pa ang kabit niya kumpara sa akin na dugo't laman niya!RUSSELL DAVIS POV "MR RUSSELL DAVIS, laya ka na!'" Napatigil ako sa aking physical exercise nang bigla na lang dumating ang isa sa mga gwardiya ng piitan kung nasaan ako ngayun. Kay bilis ng panahon. Anim na buwan na pala akong nakakulong pero parang kahapon lang nangyari ang lahat. Ang mga kabulastugan at padalos-dalos na desisyon ko na labis na nagbigay ng sakit at pighati sa babaeng iniibig ko. Si Jillian na ngayun ay asawa na ng pinsan ng Mommy Jeann ko. "Sir, Congratulations." muling wika ng gwardiya. Wala sa sariling napatitig ako dito Kung totoosin, para lang naman akong hindi nakakulong. Pero ang feeling ng isang taong normal na nakakulong ay never kong naranasan. Nakakagamit pa rin naman ako ng cellphone, ang mga pagkain ko, walang nabago, ang mga gwardiya, sumusunod sa utos ko. Ang higaan ko, kahit na hindi ganoon kalaki, kumportable naman ako. Feeling ko nga, palabas lang ng angkan namin ang pagkakulong ko eh. I'm living in a luxury life dito sa kulungan
JILLIAN POV AYOS ka lang ba? Sigurado ka bang okay lang sa’yo ang napag-usapan kanina?” tanong sa akin ni Ralph. Pagkatapos naming makipag-usap kanina kasama ang mga tiyuhin at tiyahin, agad akong nagpaalam na magpapahinga muna. Alam kong may iba pa silang gagawin dito sa mansion, marahil ay mag-uusap pa tungkol sa ibang bagay, na sasabayan ng kaunting inuman. Si Mama Maureen naman ay nauna nang umalis. May taping pa raw siyang kailangang puntahan. “Kung ano man ang mga sinabi ko kanina, bukal iyon sa kalooban ko. Si Russell ay bahagi pa rin ng angkan natin. Kung hindi niya gagamitin sa tama ang ibinigay na second chance sa kanya, bahala na siya,” seryoso kong sambit. “Alright… well, ikaw pa rin naman ang masusunod,” tugon ni Ralph. “By the way, maaga pala tayong aalis bukas.” “Gagamitin ba talaga natin ang mga tickets na bigay ni Daddy Peanut?” nakangiti kong tanong. “Oo naman. Baka magtampo pa siya kung hindi natin gagamitin. Jillian, he’s your biological father-------
JILLIAN POV MASAKIT ang ginawa ni Russell pero kakayanin ba ng konsensya ko na makitang tuluyang masira ang kinabukasan niya? Kaya ko ba siyang makitang mabulok sa kulungan? Na magiging kagaya ni Mama Maureen ang kanyang buhay? Kaya ko bang makita sa araw-araw ang lungkot sa mga mata ni Ate Jeann at Kuya Drake? Hindi man sila nakikiusap sa amin ni Ralph na huwag nang ipakulong si Russell, pero alam kong sa kaloob-looban ng puso nila, umaasa sila na sana ay patawarin namin si Russell At ang kapatawaran na ibibigay namin sa kanya ay posibleng magpapabago ng buhay niya. "Unfair naman siguro sa anak ko kung patatawarin natin ang taong naging dahilan ng pagkawala ng inaasahan nilang unang anak. Look, alam kong mahalaga ang buhay ng bawat miyembro ng pamilya pero kung sakaling makalabas iyang Russell na iyan, gaano kayo nakakasiguro na hindi ulit niya guguluhin ang buhay ng anak ko?" sabat naman ni Mama Maureen. Lahat ay napatingin sa kanya. Ako naman, tahimik lang pero may isa
JILLIAN POV PAGKATAPOS ng madamdaming pag-uusap namin ni Daddy Peanut kasama ng buong pamilya niya, mas lalo kong naramdaman ang pagaan ng kalooban ko. Naramdaman ko na din ang feeling na okay na ako. Na sa kabila ng lahat ng mga pinagdaanan ko nitong nakaraang buwan, pwede ko nang masabi na ayos na ako Mas masarap sa pakiramdam na wala kang galit na nararamdaman sa puso mo. At ang kasal naming dalawa ni Ralph ay alam kong umpisa na ng isang maaliwalas na umaga na dapat naming harapin "Jillian----" wala sa sariling napalingon ako nang bigla na lang may tumawag sa pangalan ko. Walang iba kundi ang dalawa kong Mommy. Si Mommy Veronica na mother in law ko at si Mommy Arabella na adopted mother ko Grabe, ang dami ko na palang Ina. Nanidyan si Mama Maureen, si Mommy Arabella, Si Mommy Veronica at may dumagdag na isa pa. Si Mommy Charlotte. "Mom-----" nakangiting sambit ko. Nang tuluyan na silang nakalapit sa akin isa-isa ko silang niyakap ng mahigpit at umusal nang taos pusong
JILLIAN POV "CONGRATULATIONS, SIS!" nandito na kami sa reception party at hindi ko akalain na bigla na lang akong lapitan nila Charmaine at Penelope para i-congratulate. At ngayun, hindi na Jillian ang tawag nila sa akin kundi 'Sis' na. "Thank you." nakangiting sambit ko. Kaagad din namang hinawakan ni Penelope ang kamay ko "SAbi ko kay Charamine, dapat Ate na din ang itawag niya sa iyo. Sa akin naman, Sis na lang tutal, hindi naman tayo nagkakalayo ng edad eh." nakangiting wika niya sa akin "Ha, naku, kayo talaga! Kahit ano, pwede niyong itawag sa akin. Kahit Jillian na nga lang, ayos lang eh." sambit ko "Hindi pwede iyan. Magkapatid tayo at dapat lang naman siguro na may tawagan tayo para malaman kung sino ang panganay at bunso." nakangiting sambit naman ni Charmaine. Hinawakan din ako nito sa isa ko pang kamay at muling nagsalita "Ate Jillian, congratulations. Alam mo, noon ko pa nahahalata na may gusto talaga iyang si Uncle Ralph sa iyo eh. Kaya lang, ayaw lang ami
JILLIAN POV Nag-umpisa nang tumugtog ang wedding march habang unti-unting bumukas ang malalaking pintuan ng simbahan. Napatigil ang lahat. Lahat ng mata ay nakatutok sa akin. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko habang hawak ko ang bouquet. Parang akong lumulutang sa alapaap, pero kasabay noon ay ang kabog ng puso kong hindi ko mapigilan, hindi sa takot… kundi sa labis na saya at pananabik. “Ang ganda mo, anak…” mahina ngunit malinaw kong narinig ang bulong ni Mama sa tabi ko Napangiti ako kahit nangingilid ang luha ko. Nag give way ang mga adopted parents ko at hinayaan nila na si Mama Maureen ang maghahatid sa akin sa altar. At hindi lang siya dahil sa kabilang side ko ay nakatayo ang walang iba kundi ang biological father ko na si Kuya Peanut. Hindi ko alam kung pinayagan ba ito ni Ate Charlotte pero bahala na sila. Basta ang importante, masaya ako ngayun habang nakatutok ang paningin ko sa aking groom. Si Ralph---- Sa dulo ng altar, nakita ko si Ralph.
CASSANDRA ‘CASSY’ POV PAGKATAPOS naming nag-usap ni Lolo Marco ngingiti-ngiti ako ngayung binabaybay ang way patungo sa silid na gagamitin ko. Sabi ni Lolo Marco, dumating na daw kanina pa ang mga items na mga shinapping ko at nandoon na daw sa silid Talaga naman…talagang sobrang bait ni Lolo s
CASSANDRA “CASSY” VILLARAMA“Neilson? Neilson Bracken? Teka lang, shit…parang kilala ko siya ah?” wala sa sariling wika ko. Halos patakbo akong naglakad patungo sa pintuan ng apartment para habulin ang taong iyun pero huli na. Nakita ko na lang itong nakasakay na ng kotse at umarangkada na paalis
CASSANDRA 'CASSY' VILLARAMA "Eh di wow! Eh di doon ka sa babaeng gusto mong maging ideal wife! Eh bakit ako ngayun ang kinukulit mo? Bakit ang ideal wife ba na sinasabi mo, masasalba ba ang mana mo?" nakataas ang kilay na sagot ko dito "Oh come on, how I wish na kagaya ka na lang ng mga babaeng
CASSANDRA ‘CASSY’ VILLARAMA POV “Don’t tell me na nakalimutan mo na may usapan tayo kagabi na sasama ka sa akin ngayun sa opisina? What time is it? Tanghali na and you..nakahilata ka pa rin diyan? Come on, Cassandra, I know na pinalaki ka ng mga magulang mo na parang isang prinsesa pero magkaroon







