Chapter 4

JENNIFER POV

WALA akong choice kundi ang umalis ng bahay! Nakaka-suffocate at feeling ko wala akong kakampi sa buhay! Kung bakit naman kasi ang agang namatay ng Nanay ko! Heto tuloy ako ngayun, mula pagkabata, wala nang ibang ginawa ang stepmother ko kundi ang i-bully ako!

Kung totoosin, maayos naman sana ang buhay ko! May malawak kaming lupain sa probensyang ito na minana pa ng sarili kong Ina sa aking Lolo at Lola kaya lang walang ibang nakikinabang kundi ang pangalawang asawa ni Papa pati na din ang anak nilang si Madelyn! Gusto ko sanang maging nurse pero kailangan kong huminto sa pag-aaral dahil walang kahit na isang suporta akong nakukuha sa kanila at wala akong choice kundi ang mamasukan ng trabaho at naging lifeguard nga ako sa isang beach resort!

Malas nga lang dahil natangal ako sa trabahong iyun! Kung saan naman nag-eenjoy na sana ako sa trabaho kong iyun nadamay pa ako sa kabobohan at kapayabaan ng ibang tao! Ni Ethel!

Pisteng buhay talaga ito oo! Parang gusto ko nang sumuko ah? Pati boyfriend kong si Robin na akala ko kakampi ko sa lahat ng bagay tinalikuran na din ako! Ayun, nalason sa kamadag ng half sister kong si Madelyn at tuluyan akong tinalikuran!

Saan na ako ngayun pupunta? Saan ako pupulutin? Walang pamilya, walang trabaho at may kaso pa! As in wala! HIndi ko na alam ang gagawin ko!

Sa isiping iyun hindi ko na mapigilan pa ang pagpatak ng luha mula sa aking mga mata!

Sa totoo lang nakakapagod na! Ang akala ng nakakarami wala akong problema pero ang hindi lang nila alam pasan ko ang mundo!

Naglalakad ako ngayun sa kalsada na walang kasiguraduhan kung saan ako pupunta! Liban sa ama ko wala na akong maiuturing na mga kamag-anak! Mukhang sa kangkungan pa yata ako pupulutin!

Nasa ganoo akong sitwasyon nang maramdaman ko ang patak ng ulan sa aking balat! Wala sa sariling napatingala ako sa kalangitan at hindi ko maiwasan na makaramdam ng pagkadismaya nang mapansin ko kung gaano kadilim ng kalangitan!

Ano ba? Pati ba ang langit ayaw makiayon sa sitwasyon ko ngayun? Sabagay, masarap mag-emote at umiyak sa gitna ng ulan! Mas maigi nga nag ganoon, walang makakapansin kung gaano ako ka-miserable ngayun!

Nasa ganoon akong sitwasyon nang mapansin ko ang paghinto ng isang itim ng sasakyan sa harapan ko! Noong una ayaw ko pa nga sanang pansinin pero nang mapansin ko ang pagbaba ng ilang mga kalalakihan na nakasuot ng kulay itim na kasuotan doon na ako naalarma! Wala sa sariiling napaatras ako at nang mapansin koong itinuro ako ng isa sa kanila wala na akong choice pa kundi ang tumakbo nang palayo!

Shit...malas na nga ako sa buhay, makikidnap pa yata ako eh! Pambihiria! Anong araw ba ngayun? Bakit parang ang dami naman yatang hindi kanas-nais na nangyari sa buhay ko?

Tuluyan na nga akong napatakbo pero hinabol naman nila ako! Narinig ko pa nga nag pagigaw ng ilan sa kanila na pinapahinto ako pero hindi ko pinakingan! Kidnap ba ito? Pero bakit...ano ang kailangan nila sa akin?

"Miss,, tumigil ka! Hindi ka naman makakalayo sa amin dahil kahit saan ka magpunta susundan ka namin!" narinig kong sigaw ng isa sa kanila! Nakakatakot ang boses nito dahil puno iyun ng pagbabanta! God!

Patuloy ako sa mabilis kong pagtakbo! Mabuti na lang at wala akong bitbit na kahit ano kaya nakakakilos ako ng maayos! kaya lang sa hindi inaasahan na pagkakataon, napatid ako sa isang maliit na bato at nadapa ako! BAgo pa ako nakabangon , tuluyan na silang nakalapit sa akin at nahawakan na ako ng dalawa sa kanila!

"Hindi! Please...maawa kayo sa akin! Pakawalan niyo ako!" naghihistirikal kong bigkas! Kasabay ng lamig na naramdaman ko sa buo kong sistema dulot ng pagkabasa ng ulan ay ang takot sa puso ko! Sino sila? Ano ang kailangan nila sa akin?

"Sumama ka na lang ng matiwasay sa amin, Miss!" narinig kong sambit ng isa sa kanila! Sino bang tanga ang basta na lang sasama ng matiwasay sa kanila gayung kidnapping itong ginagawa nila sa akin!

Sabagay, may choice ba ako? Wala eh...kasi naman hawak na nila ako! Walang kahirap hirap na nadalala nila ako sa itim ng sasakyan at mabilis na isinakay sa loob!

Paano ako makakas sa kanila gayung ang laki ng mga pangangatawan nila? Katapusan ko na ba? Huwag naman sana! Kahit naman malungkot ang buhay ko, ayaw ko pang mamatay! Bata pa ako at marami pa akong gustong gawin! Babalikan ko pa sila Tiya Martina at Madelyn dahil gusto kong bawiin sa kanila ang kung ano ang pag-aari ko!

"Pasensya na Boss! Ang bilis niya kasing tumakbo eh!" naringi ko pang hinging paumanhin ng isa sa kanila! Wala sa sariling napabaling ang tingin ko sa lalaking naabutan kong prenteng nakaupo dito sa loob ng sasakyan! Direcho ang kanyang tingin sa unahang bahagi ng sasakyan habang wala akong nakitang kahit na anong reaction sa kanyang mukha!

"Sino ka? Ano ang kailangan mo sa akin?" nahinatakutan kong tanong sa kanya! Kakaiba siya sa mga lalaking humuli sa akin kanina! Feeling ko siya ang leader pero bakit familiar sa akin ang pagmumukha niya? Saan ko nga ba siya unang nakita?