LOGINJennifer Madlang-Awa POV
"Hayssst, ano ba naman iyan Ethel! Nababaliw ka na ba? Bakit pati ako damay sa asunto ng lalaking iyun?" hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang natanong ang bagay na iyun kay Ethel pero wala man lang akong nakuha na kahit na anong reaction mula sa kanya! Tulala ang bruha habang nakatitig lang sa kawalan Hindi ko alam kung bakit damay ako sa kaso gayung hindi ko naman sana pinabayaan ang trabaho ko! Kakapa-umpisa pa lang ng duty ko noong mga panahon na iyun at hindi pa sakop ng working hours ko ang pagkalunod ng bata! Sinagip ko pa nga pero huli na! Wala nang pulso si Ezekiel noong nakuha ko! Kilala ko ang mag-inang Ethel at Ezekiel dahil sa halos mahigit isang taon kong pagta-trabaho sa Villarama-Santillan Beach resort, palagi kong nakikita ang bata na naglalaro sa buhanginan! Minsan ko na din siyang nakita na sinasaktan ng bagong kinakasama ni Ethel ngayun na si Arnulfo! Wala sa sariling napaupo ako sa malamig na semintno ng selda! Ang unfair talaga ng mga mayayaman! Kung totoosin, wala akong kinalaman sa pagkamatay ni Ezekiel pero bakit ako ikinulong? Mabilis na lumipas ang mga araw! Isang linggo..nagtagal pa talaga ako ng isang linggo dito sa loob ng kulungan bago dumating ang HR ng beach resort at sinabing pwede na daw akong lumabas! Siyempre...sobrang tuwa ko! Sa wakas, makakalabas na din ako sa mainit at masikip na kulungan at napatunayan din na wala akong kasalanan! Kaya lang sa paglabas kong iyun ay ang isang balita na masakit tangapin! "Pasensya ka na Jennifer! HIndi ka na pwedeng magreport sa beach resort!" direktang wika sa akin ng HR personnel na sa Melissa sabay abot sa akin ng isang sobre! May ibinigay din siyang papel sa akin na dapat kong pirmahan! "Bakit? I mean, napatunayan na wala akong kasalanan bakit kailangan pang matangal ako sa trabaho?" seryoso kong tanong sa kanya! "Hindi ko din alam! Basta dumating na lang ang kautusan mula sa Manila na kailangang masesante ang lahat ng taong sangkot sa pagkamatay ng anak ng pamangkin ng may-ari ng resort!" malungkot na sagot sa akin ni Melissa! Wala na akong choice pa kundi ang ang tangapin na lang ang kototohanan! Maghahanap na lang ulit ng trabaho kung ganoon! Sayang nga lang dahil malaki sana magpasahod ang Villarama-Santillan Beach resort! Kumpleto din sana sa mga benipisyo kaya lang kailangan tangapin ang katotohanan na ganito talaga ang buhay! Kahit na pilitin pa natin ang magpakabuti, darating at darating talaga ang oras na minsan madadamay ka sa gulo ng iba! At ito na nga ang nangyari sa akin! Pagkagaling sa presinto, direcho ako uwi ng bahay kung saan nadatnan ko ang half sister kong si Madelyn at ang boyfriend kong si Robin na naghahalikan! "Mga walang hiya! Ano ang ibig sabihin nito?" hindi ko mapigilang sigaw! Kaagad namang naghiwalay ang dalawa habang kitang kita ko sa mga mata ni Robin ang guilt na hindi makatitig ng direcho sa akin! "Ano ang ibig sabihin nito? BAkit? Bakit?" hindi ko na mapigilan pa ang pagpatak ng luha mula sa aking mga mata! HIndi ako makapaniwalan sa aking nasaksihan ngayun lang! Ang half sister kong si Madelyn at Robin, naghahalikan? NI hindi man lang nila naisipan na dalawin ako sa kulungan sa loob ng isang linggo na pagkakakulong ko tapos madadatnan ko sila sa hindi kaaya-ayang sitwasyon? "Ohhh, nandito na pala ng ex convict!" wika naman ni Madelyn na sinabayan pa ng paghagikhik! Hindi ko naman mapigilan ang bugso ng aking damdamin! Mabilis akong naglakad palapit sa kanya at hinila siya sa buhok! "Walang hiya ka! Makati! Makati ka!" galit kong sigaw dahil sa matinding galit! Paanong nagawa niyang agawin sa akin ang boyfrend ko? Nawala lang ako ng isang linggo ito na kaagad ang madadatnan ko? "Jennifer, ano ba! bitawan mo si Madelyn! Bitawan mo siya!' narinig kong sambit ni Robin! Kaagad ko namang binitiwan si Madelyn at mabilis siyang hinarap! HIndi ko na napigilan pa ang sarili ko at kusa nang lumagapak ang palad ko sa pisngi niya! "Bakit nagawa mo ito sa akin, Robin? Bakit?" umiiyak kong tanong sa kanya! Hindi naman siya nakaimik pero tulala na nakatitig sa akin! "Bakit sa dinami-dami ng mga babae bakit ang half sister ko pa? Bakit si Madelyn pa!" galit kong sigaw sa kanya! Halos dalawang taon na kaming magkasintahan nitong si Robin at sa loob ng dalawang taon na iyun masasabi ko na masaya naman ang relasyon namin! Hindi ko lang talaga maintindihan kung bakit nagawa niya akong lokohin ngayun! "Sorry Jennifer! Lalaki ako at may mga pangangailangan din ako na hindi mo kayang ibigay sa akin! Siguro naman, hindi mo ako masisisi kung naghanap ako ng iba diba?" seryoso niyang sagot sa akin! Hindi naman ako makapaniwala sa narinig ko mula sa kanya! Alam ko kung ano ang ibig niyang sabihin! Gusto niyang ibigay ko sa kanya ang pagkababae ko na never kong ginawa! Ibig sabihin, may nangyayari na sa kanilang dalawa ni Madelyn? God..kailan pa? Wala sa sariling napabaling ang tingin ko kay Madelyn na noon kitang kita ko ang ngiti sa labi nito! Mukhang tuwang tuwa siya na nakikitang nahihirapan ang kalooban ko ngayun! Wala man lang kahihiyan at mukhang proud pa talaga siya sa ginawa niya! "Kung ganoon, magsama kayong dalawa! Tutal, kayo naman talaga ang bagay eh! Mga imoral at walang kwenta!" galit kong bigkas at mabilis na naglakad paalis! Ganito ba talaga ang mga lalaki? Porket hindi mo naibigay ang nais nila, maghahanap kaagad sila ng iba? Ang unfair nila sa totoo lang!JILLIAN POV AKALA ko, magiging okay na ako pero hindi pala. Habang lumilipas ang mga araw, alam kong hindi pa rin ako nakaka-moved-on sa matinding dagok na nangyari sa buhay ko. Hindi ganoon kadaling mawala ang sakit dulot ng pagkawala ng baby sa sinapupunan ko pero kahit ano ang kumbinsi ko sa sarili ko na magiging okay ako, alam kong hindi eh. "Jillian, umiiyak ka na naman? Sinabi sa akin kanina ni Mommy na hindi ka na naman daw kumain na lunch?" malambing ang tono ng boses na tanong ni Ralph sa akin Kakarating lang nito galing sa trabaho at nadatnan niya akong nakasandal sa headboard ng kama. Tahimik na lumuluha "Ralph, sorry....hindi kasi ganoon kadali ang lahat na tangapin ang katotohanan eh." mahina kong sambit. "Sweetheart, I know pero isang buwan na ang lumapas. Masakit, oo, pero kailangan na nating tangapin iyun." seryoso nitong sambit. Hindi naman ako nakaimik. Tahimik kong pinunasan ang luha mula sa aking mga mata. Naiintindihan ko naman na hindi lang ako n
JILLIAN POV Kagaya ng plano, sa mansion Villarama ako umuwi. Tinabla ko muna ang paanyaya ni Kuya Peanut. Oo, siya ang ama ko pero hindi naman ibig sabihin noon na mapagbibigyan ko kaagad ito sa hiling nito. Lalo na at masyado pang magulo ang lahat Ang gusto lang ngayun ay manahimik na muna. Na makasama sa palagi si Ralph dahil sa kanya lang talaga ako kumukuha ng lakas sa ngayun. Ang pagtatalo sa pagitan nina Mama Maureen, Kuya Peanut, at Ate Charlotte, hindi ko na alam kung saan humantong. Basta ang malinaw sa akin, hanggang sa makalabas kami ng ospital, nananatiling mabigat ang hangin sa pagitan nila. Bahala na sila lalo na at nasa tamang edad na sila para malaman kung ano ang tama at mali. Pagdating sa mansion, agad akong sinalubong ng mother-in-law ko. Mahigpit niya akong niyakap, parang nais iparamdam ang pagdamay sa nangyari sa amin. “Kamusta ka na, hija?” malumanay na tanong ni Mommy Veronica habang hinahaplos ang likod ko. “Huwag kang mag-alala… everything wil
JILLIAN POV “OH, wala na palang problema. Walang sama ng loob sa inyo si Jillian sa kabila ng pambabaliwala na ginawa mo sa kanya, kaya ayos na.” muling wika ni Mama Maureen, may halong diin sa bawat salitang binitiwan nito. Halatang handa pa itong makipaglaban sa pamamagitan ng debate. SAbagay, hindi biro ang pinagdaanan nito taops ang tunay kong ama ay nasa paligid ko lang naman pala. “Maureen--kasalanan mo naman talaga ito. Kung hindi ka nagsinungaling sa akin noon, sana noon ko pa nalaman na ako pala ang ama ni Jillian,” seryosong sagot ni Kuya Ralph, bakas ang pinipigilang galit sa kanyang mukha. “At ako pa talaga ang may kasalanan? Bakit? Hindi ko ba nabanggit sa iyo ang tungkol sa bagay na iyan, Peanut? Huwag ka nga diyang sinungaling. Sa takot mong baka hiwalayan ka ni Charlotte, ginawa mo ang lahat ng kasinungalingan. At noong sinabi ko na ikaw ang ama, hindi ba’t itinanggi mo?” mahabang litanya ni Mama Maureen, halos manginig ang boses sa galit at hinanakit. Hindi
JILLIAN POV "NAGKITA ulit tayo, Charlotte?" wika ni Mama Maureen kay Ate Charlotte. Bigla tuloy akong kinabahan. Si Kuya Peanut naman, halatang biglang naging alerto Dalawang babae na naging magkaribal sa iisang lalaki noon. At hangang ngayun, alam kong hindi pa rin nakakalimutan ang mga alaala ng nakaraan "Ralph, baka naman, mag-away sila." pabulong kong bigkas kay Ralph. Kahit ako, kinakabahan din eh. Paano na lang kaya kung magpang-abot ang dalawa? Wala pa naman akong lakas para umawat. "Oo nga eh...akala ko pa naman, hindi ka na makakalabas. Akala ko talaga sa kulungan ka na mabubulok!" wika naman ni Ate Charlotte. "No! Ikaw na din ang nagsabi noon na ang masamang damo ay matagal mamatay. Well, huwag kang matakot at huwag ka ding mag-alala. Hindi na ako interesado kay Peanut kaya ipagpalagay mo ang kalooban mo.'" seryosong sagot naman ni Mama Maureen. "Tsk, kahit pa landiin mo ulit ang asawa ko, hindi ka na niyan papatulan." mataray na sagot naman ni Charlotte
JILLIAN POV Mahigit isang buwang buntis at ang biglang pagkawala nito sa sinapupunan ko ay napakahirap tangapin. Walang gabi na hindi ako umiiyak. Tinatanong ko ang sarili ko kung bakit ito nangyayari sa akin Sa totoo lang, napakahirap tangapin. Ang akala ko magiging masaya na kaming dalawa ni Ralph hindi pa pala. Ang pagkawalan ng supling na nasa sinapupunan ko ay isang napakalaking dagok na nangyari sa buhay ko "Anak, kumain ka. Nabangit sa akin ni Ralph na ayaw mo daw kumain.'" malumanay na wika sa akin ng walang iba kundi si Mama Maureen. Nang malaman nito ang nangyari sa akin, hindi ito nagkulang na dalawin ako dito sa hospital sa kabila ng busy nitong schedule. Kasali kasi ito sa isang teleserye na umiire na ngayun sa television. Balik sa dating trabaho ang biological mother ko pagkatapos ng halos twenty years na pagkakakulong "Normal lang ang malungkot pero palagi mong tandaan na hindi pa ito katapusan ng mundo. Nakalimutan mo na ba...matapang ka. Anak kita kaya al
JILLIAN POV Hindi ko alam kung ilang minuto akong nawalan ng malay, pero nang muli kong idilat ang aking mga mata, tila may matinding kirot na agad na sumalubong sa buong katawan ko. Gustuhin ko mang gumalaw, hindi kaya! Masakit at makirot ang buo kong katawan. Dahan-dahan kong kinapa ang aking noo at napangiwi ako nang maramdaman ang basa at malagkit na likido. Dugo? May dugo ako sa ulo ko? Nahihilo man, pinilit kong igalaw ang aking ulo at nakita si Russell. Duguan ito, halos hindi na makilala ang dating anyo. Nakasandal ito sa wasak na bahagi ng sasakyan, at kahit hirap na hirap, pilit nitong ibinabaling ang paningin sa akin. Nanginginig ang labi nito habang paulit-ulit na binibigkas ang pangalan ko. “Jillian… ayos ka lang ba? I’m sorry… I’m so sorry…” mahina nitong sambit, tila bawat salita ay pinipilit niyang ilabas sa kabila ng sakit. Lalong bumigat ang dibdib ko. Hindi ko napigilan ang mapaiyak, magkahalong takot at sakit ang bumabalot sa aking sistema. Hindi ko ma
CASSANDRA 'CASSY' VILLARAMA POV "Wow, hmmm, ang bango talaga! Ate, gusto gusto ko iyan, tsaka iyan at iyan pa. Opo, tag-isang dosena po!" hindi ako magkandaugaga sa kakaturo sa mga pagkaing gusto kong bilhin Mga ihaw-ihaw iyun at sa bawat paninda ng street vendor, tag isang dosena ang gusto kon
JILLIAN SANTILLAN POV "Ano ang ginagawa mo, huh? Ano ba, Kuya, hindi ka na nakakatuwa ha?" galit-galitan kong bigkas kahit na ang totoo parang lalabas na ang puso ko sa matinding kaba. Sa labis na pagkataranta ko, itinakip ko ang dalawa kong kamay sa aking mukha para maiwasan ang kung ano mang
JILLIAN SANTILLAN POV "Ha, Ah, thank you, Kuya. Ang---ang bait mo naman pala eh." hilaw ang ngiti sa labi na bigkas ko. Ano ba ang nangyayari dito kay Kuya Ralph? Bakit parang bigla yatang naging maalalahanin sa akin ngayun? Hindi naman ito dating ganito eh. May lagnat ba ito or baka naman ma
JILLIAN POV Nakahawak pa rin sa kamay ko si Kuya Ralph hangang sa nakarating kami ng bahay. Ewan ko ba, naging kumportable na ako sa presensya nito at wala din akong lakas ng loob para pigilan ito Sabagay, pinsan ko naman ito kaya walang problema. Siguro, naninibago lang ako dito kasi nga, hin







