LOGINAsansörden çıkar çıkmaz kapısının önünde özenle paketlenmiş büyük bir hediye kutusu gördü.Üzerinde kocaman harflerle "Alıcı: Asu Şahin" yazıyordu.Asu kutuyu alıp içeri girdi. Açınca içinden işçiliği kusursuz, özel dikim bir gece elbisesi çıktı.Kerem'in işiydi bu.Ama hakkını vermek lazımdı; müzayede gibi bir davet için biçilmiş kaftandı.Gelmesini isteyen oydu, elbiseyi de o alacaktı elbet; bundan doğalı yoktu.Asu nazlanmadı. Banyoya girip elini yüzünü yıkadı, hafif bir makyaj yaptı, elbiseyi giyip aşağı indi.Siyah Maybach apartmanın girişinde bekliyordu. Kerem arabaya yaslanmıştı; onun çıktığını görünce gözlerinde bir hayranlık pırıltısı belirdi, övgüsünü de esirgemedi. "Bu elbise sana tam düşündüğüm gibi yakışmış."Bunu söylerken centilmence arabanın kapısını açtı.Önce Asu bindi. Elbisenin eteği derin yırtmaçlıydı; oturur oturmaz göz kamaştıracak kadar beyaz teninin bir kısmı açıkta kaldı. Kerem yutkundu. "Üşüyor musun?"Asu başını iki yana salladı. "Yok, iyiyim."Hem evde hem
"Siz Koray'ın kız arkadaşısınız. Öğrenmek istediğiniz bir şey varsa doğrudan ona sorabilirsiniz; benim gibi adı var kendi yok bir kız kardeşin aracılığına gerek yok."Asu'nun sesi baştan sona sakin sayılırdı.Tek istediği, Selin boşuna onunla uğraşmasın diye her şeyi açıkça söylemekti.Ama Selin'in sevinçle kendisine doğru eğilip göz kırpacağını hiç beklemiyordu. "Ben onun kız arkadaşı mıyım? Bunu sana Koray Bey kendi ağzıyla mı söyledi?""..."Asu bir an kalakaldı.Selin'le Koray'ın ilişkisini yanlış anlamış olabileceğini fark etti. "Hayır, ben öyle tahmin etmiştim."Selin yine göz kırptı. "Demek ki yengen olabilecek biri olarak benden az çok memnunsun."Asu, "Çok konuşan çok yanılır," sözünün ne demek olduğunu iliklerine kadar hissetti.Hem onun memnun olup olmamasının ne önemi vardı ki? Koray'ın sekiz yıl önce dediği gibi, öz kız kardeşi değildi.Yemek bittiğinde her şeyi açıklığa kavuşturmak şöyle dursun, Selin ona daha da sıcak davranmaya başlamıştı. "Asu, arabayla mı geldin? Beni
"Anlaşılan benim çöpe attığımı toplamaya pek heveslisin."Asu sakin sakin böyle dedi, sonra Lale'nin getirdiklerine şöyle bir bakıp hemşirelere döndü. "Yiyecek israf edilmez, günahtır. Siz afiyetle yiyin, için."Ardından elleri cebinde çekip gitti.Muayene odasına dönüp telefonunu eline aldığında, Selin'in iki saat önce WhatsApp'tan gönderdiği mesajı gördü."Asu, öğlen vaktin var mı? Birlikte yemek yiyelim mi?" diye yazmıştı.Asu saate baktı.Saat biri biraz geçmişti.Olduğu gibi cevap yazdı: "İşim yeni bitti, mesajı şimdi gördüm."İkinci mesajı yazıyor, saatin geç olduğunu, başka bir zaman buluşmalarını söylemeye hazırlanıyordu ki Selin'den anında cevap geldi."Sorun değil, ben de tam senin tıp merkezinin yakınındayım. Birlikte yiyelim mi?"Asu onun niyetini aşağı yukarı tahmin ediyordu. Her şeyi açık açık konuşmak daha iyi olur diyerek çantasını aldı, sözleştikleri kafeye gitti.Bu saatte kafe pek kalabalık değildi; tek tük müşteri vardı.Gayet sessizdi.Asu içeri girer girmez Selin'
Küçük Hanım.Aslında çocukken Koray ona sık sık böyle seslenirdi.Asu yetimhanede ve Safiye Hanım'ın köşkünde topu topu bir iki yıl eziyet görmüştü; anne babasının onu el bebek gül bebek büyüttüğü günlerden kalan nazı henüz büsbütün törpülenmemişti.Koray ona birazcık iyi davranınca çok geçmeden eski hâline dönüvermişti.Yedi yaşındaki kız içtendi ama nazlıydı; iyi kalpliydi ama şımarıktı. Sevgisi de inadı da dolu doluydu.Hatta bir yaz gecesi, gök gürültülü bir sağanakta, oyuncak bebeğine sarılıp yalın ayak Koray'ın odasına dalmıştı.Koray ondan altı yaş büyüktü; ergenliğe girmiş, kızla erkeğin aynı odada yatmayacağını bilecek yaşa gelmişti. Yüzünü asıp ona kendi odasına dönmesini söyledi.Koray'ın şımarttıkça şımarttığı küçük Asu kimseyi dinlemezdi; ok gibi yatağa girdi, ince battaniyeyi başına geçirdi, dudaklarını büzüp gayet haklıymış gibi konuştu. "Ama ağabey, Naz en çok gök gürültüsünden korkar. Naz'ı yıldırım çarpar, ölür."Koray o zaman ona, yıldırımın yalnızca hayırsız erkekle
Uykudan gözleri kapanıyordu.Tek istediği eve gidip alelacele bir duş almak, sonra kendini yatağa atıp deliksiz bir uyku çekmekti.Ama kader buna izin vermedi.Hayır, yanlış. İzin vermeyen Koray'dı.Daha iki adım atmamıştı ki arkasında birden bir korna çaldı. Yerinden sıçradı; başını çevirdiğinde indirilmiş arka camın ardında Koray'ın o insanı çileden çıkaracak kadar kusursuz, buz gibi yüzünü gördü.Belirgin kaş kemerleri, derin ve sert bakışlı gözleri insanla arasına doğuştan bir mesafe koyuyordu.Asu'nun sarhoşluğu biraz dağıldı. "Bir şey mi vardı, Koray Bey?"Boynuna koyu kırmızı bir atkı dolamıştı ama atkı gevşemiş, porselen beyazı narin boynunun bir kısmını açıkta bırakmıştı. Tam tepesinden vuran sokak lambasının ışığında, zaten duru olan teni büsbütün pürüzsüz görünüyordu.İşe giderken simsiyah saçlarını hep gelişigüzel toplardı; şimdiyse omuzlarına dağılmış saçları ıslak ipek gibi dökülüyordu.Tepeden tırnağa uysal, söz dinleyen bir kız havası vardı.Ama Koray'la konuşmaya başla
Asu gülümseyerek Cemal'in elindeki tabağı aldı. "Teşekkür ederim Cemal abi."Cemal'in elinin lezzetli olduğunu öteden beri bilirdi.Ara sıra hocalarının evine gittiklerinde, büyüklerine hizmet olsun diye çoğu zaman mutfağa Cemal girerdi.Sofrada altı çeşit yemek, bir de çorba vardı; hepsi hem göze hem damağa hitap ediyordu.Tungay bir şişe de kırmızı şarap hazırlamıştı. Hepsinin kadehini doldurdu, kırmızı dudaklarında bir gülümsemeyle kendi kadehini kaldırdı. "Şerefe! Asu'muz bundan böyle özgür olsun, başı dik yürüsün, hep kendisi gibi yaşasın!"Asu'nun en dayanamadığı şey böyle duygusal sahnelerdi.Gözyaşlarını tutmak için epey uğraştı, sonra kadehini onlarınkine dokundurdu. "Tamam. Özgürlüğüme."Özgürlük.Çocukken rüyalarında bile özgür olmayı dilerdi.Daha az önce restoranda yemek yemiş olmasına rağmen şimdi de epey yedi.Herhâlde özgürlük duygusu fazlasıyla iyi gelmişti.Karınları doyup keyifleri yerine gelince Cemal sofrayı toplamalarına yardım etmek istedi.Asu kabul etmedi. "Cem