Boşandıktan Sonra Işıldadım

Evliliklerinin üçüncü yılında, Kerem Şahin'in ağabeyi Turan Şahin öldüğünde Asu Güneş ondan boşanmayı talep etti.

Kerem kaşlarını çatarak şaşkınlıkla sordu: "Sırf Lale Deniz için bir tokat yedim diye mi?"

"Lale..." diye geçirdi içinden Asu. "Ona ne kadar samimi hitap ediyor. "

Oysa Lale Deniz, onun yengesiydi.

Asu dudaklarını büktü: "Evet, sadece bu yüzden."

Bir evlilik elbette sadece tek bir sebeple bitmezdi.

Hastanede yediği tokadın izi, Kerem'in yakışıklı yüzünde hâlâ belirgindi.

O an Kerem, Lale'yi öyle bir korumuştu ki Şahin ailesindeki herkes şaşırmıştı.

Sadece Asu'nun en ufak bir şaşkınlığı bile yoktu.

Üç gün önce, evlilik yıldönümleriydi.

Asu bir sürpriz hazırladı, onun iş seyahatinde olduğu şehre uçtu. Tam o sırada Kerem'in iki arkadaşıyla konuşmasına kulak misafiri oldu.

"Kerem, her sene evlilik yıldönümünde kaçmanın anlamı yok. Bu, Asu'nun sana olan içten sevgisine haksızlık."

Her zamanki gibi kibar ve soğukkanlı görünen adamın gözlerinde tuhaf bir hüzün vardı: "Sence ben istiyor muyum? Bunu yapmazsam... Asu asla inanmaz. Oysa yıllardır Asu’ya yıllardır yaklaşmıyorum bile."

"Yoksa..."

Arkadaşı sözünü ettiği kişinin Lale olduğunu anlayıp şaşkınlıkla sordu: "Lale Deniz'den bahsediyorsun, değil mi? Kerem, sen hasta mısın? Sakın bana Lale ikinci çocuğuna hamile kalana kadar sen hâlâ onu unutmamış olma."

Sonra konuyu değiştirdi: "Hem bu kadar haksızlık ettiğin Asu'ya, Koray Yılmaz'ın bir gün gelip hesap sormayacağını mı sanıyorsun?"

"O yapmaz."

Kerem parmaklarını ovuşturdu: "Asu benimle evlendiğinden beri araları açıldı. Üç yıldır WhatsApp'ta bile birbirlerini engellediler."

Dışarıdaki Asu sakin adımlarla uzaklaştı, ama parmakları neredeyse fark edilmeyecek şekilde titriyordu.

"Kerem'in kalbinde biri olduğunu biliyordum aslında" diye düşündü Asu. "Arayıp sordum, kimse bana bu kişinin kim olduğunu söylemedi. Pek çok ihtimal düşündüm. Ama asla yengesi olabileceği aklıma gelmedi. Üç yıl boyunca 'yenge' diye seslendiğim kadın..."

"Dayanılmaz!" diye geçirdi içinden.

Asu mekândan çıktığında sağanak yağmur yağıyordu. Hiç aldırış etmeden sırılsıklam olana kadar yürüdü.

Aynı gece kırmızı göz uçağıyla Güzelşehir'e döndü.

Eve varır varmaz hastalandı.

İki gün boyunca ateşle mücadele etti. Bugün biraz kendine gelmişti ki tam o sırada Turan'ın kazası haberi geldi.

Yedi gün sonra, Turan'ın cenazesi Güzelşehir'deydi.

Günlerdir eski malikanede her gece sadece iki üç saat uyumuştu. Cenaze bitip mezarlıktan çıktığında Asu'nun sanki bedeni burada ama ruhu çok uzaktaydı.

Şoför Emin, arabayla kapıda bekliyordu.

Asu araca bindiği gibi gözlerini kapattı: "Emin, eve gidelim."

"Eski malikaneye değil?"

"Hayır."

Cenaze bitmişti ama Şahin ailesi daha çok gürültü koparacaktı.

Turan ailenin en büyük oğlu, en büyük torunuydu. Küçüklüğünden beri herkesin gözbebeğiydi.

Ölümü, Lale'nin ısrarıyla gittikleri yamaç paraşütü sırasında ekipman arızası yüzünden oldu. Yüksekten düşerek can verdi.

Hastaneye kaldırıldığında artık kurtarma şansı yoktu.

Sadece cenazesi toplandı.

Şahin ailesinin Lale'ye olan öfkesi dinmiyordu.

Asu, Kerem'in başka bir kadını nasıl koruduğunu izlemek istemiyordu. Onun kendi yapacak işleri vardı.

Ne var ki araba daha yeni hareket ederken arka kapı aniden açıldı.

Kerem, simsiyah el yapımı bir takım elbiseyle, uzun boylu ve dikti. Yakışıklı yüzünde nadir görülen bir kararsızlık vardı: "Asu, eve mi gidiyorsun?"

"Evet."

Asu daha cevabını verir vermez, yanında Lale ve küçük bir çocuğu fark etti.

Lale ile Turan'ın oğlu Sarp, henüz dört yaşındaydı, tombulcaydı.

Asu ne demek istediğini anlamaya çalışırken, Sarp hiç çekinmeden arabaya tırmandı: "Asu Yenge, beni ve annemi de eve bırakıver!"

Asu hafifçe kaşlarını çatıp başını kaldırarak Kerem'e baktı.

Kerem dudaklarını birbirine bastırdı: "Annemle babamın öfkesi hâlâ dinmedi. Önce Lale ile Sarp bizim evde kalsın."

Sanki Asu kabul etmeyecekmiş gibi ekledi: "Zaten sen de bebek istiyorsun. Sarp'a bakmayı öğrenirsin işte."

"..."

Asu neredeyse gülecekti.

Ama mezarlıkta gülmenin uygunsuz olacağını düşündü.

Lale ile Sarp'ı onunla eve gönderip kendisi eski malikaneye dönüp öfkeyi göğüsleyecekti.

Oldukça sorumluluk sahibi bir hareketti.

Eve döndüklerinde, tahmin ettiği gibi Kerem önceden arayıp konuk odasını hazırlatmıştı. Gülten Hanım misafir odasını toplamıştı.

Asu böylece uğraşmaktan kurtuldu. Duşunu aldı, yatağa atlayıp kendinden geçercesine uyudu.

Tekrar uyandığında saat akşam dokuzdu.

Tam telefonunu eline aldı ki arkadaşı onu arıyordu.

"Boşanma sözleşmesini istediğin gibi hazırladım. Atayım mı?"

"Teşekkürler Avukat Şimşek."

Asu daha yeni uyandığı için sesi yumuşaktı: "Göndermene gerek yok, hemen kurye gönder."

"Bu kadar acil mi? Emin misin?"

Tungay Şimşek pek çok davaya bakmıştı, ani bir karar olduğundan endişeleniyordu: "Kerem iyi bir eş olmayabilir ama bir yere kadar..."

Asu lambayı açtı, doğrulup oturdu. Zihni iyice berraklaşmıştı: "Eminim. Tungay, o başka bir kadının fotoğrafına bakarak kendini tatmin ediyor."