Ölüm Geldiğinde: Seni Affetmeyeceğim

"Üzgünüm, Işıl Hanım, ameliyat için en uygun zamanı kaçırdınız..."

Işıl Yıldız, rahim kanseri teşhisini elinde tutup uzun süre donakaldıktan sonra, Can Demirci'nin asistanı Bora'yı aradı.

Telefon uzun süre çaldıktan sonra açıldı. Ses her zamanki gibi umursamazdı: "Işıl Hanım, bir şey mi var?"

Işıl kasılmış parmaklarını gevşetmeden sordu: "Can nerede? Onunla konuşmam gerekiyor."

Bora: "Can Bey'in şu an cevap verecek durumu yok."

"Telefonu ona verir misin lütfen..."

Bora daha cevap veremeden Işıl, ahizenin ucundan yumuşak bir kadın sesi duydu: "Can, bu nasıl bir sürpriz böyle, bu kadar gizemli olmasına gerek var mıydı?"

"Başını kaldır."

Işıl, iliklerine kadar tanıdığı o tok sesi duydu. Ona asla böyle yumuşak gelmezdi.

Bir saniye sonra Bora hiç tereddüt etmeden telefonu kapattı.

Tam o anda.

Güm!

Limanın karşı kıyısından bir patlama sesi duyuldu. Işıl beti benzi atmış halde başını kaldırdı.

Karşı sahilden gökyüzüne göz kamaştırıcı havai fişekler yükseldi. Rengârenk ışıklar koyu mavi gece göğünde birbirine karışıyor, tıpkı efsanelerdeki kadar güzeldi.

Hastane kapısının önü kalabalık ve gürültülüydü.

"Duydunuz mu, bu Mavi Grup'un Can Bey'inin kız arkadaşının doğum günü için düzenlediği havai fişek gösterisiymiş. Bir gecede yirmi milyon lira yakmış!"

"O Ela Güler işte! Sahil Teknik Üniversitesi'nde doktora yapmış, ülkenin en iyi şirketleri onu kapmak için birbiriyle yarışıyor. Yetenekli, güzel, ailesi müthiş, üstüne erkek arkadaşı da hem yakışıklı hem harika!"

"Can Bey'in onu bu kadar sevmesine şaşmamalı, böyle bir kız arkadaş insana ne büyük gurur verir!"

Işıl, o güzel ve gösterişli havai fişekleri uzun uzun seyretti. Tahlil sonucunu tutan parmakları yavaşça gevşedi, ince kâğıt yere uçtu.

Arkasını dönüp gitti.

Gece yarısına doğru.

Can eve geldiğinde Işıl'ı oturma odasında otururken buldu. Işıklar bile yanmıyordu.

Adam elini uzatıp ışığı açtı, kaşlarını çatarak: "Neden hâlâ yatmadın?"

Işıl başını kaldırıp önündeki adama baktı. Ceketini koluna atmıştı. O derin siyah gözleriyle ona bakıyordu; her zamanki gibi soğuktu.

Bir zamanlar onun doğuştan böyle soğuk mizaçlı olduğunu sanırdı. Ama bugün anlamıştı ki kendi yatağındaki o buz parçası, başkasının yüreğinde kor olup yanıyormuş.

"Uyuyamadım," dedi Işıl, sesi çok hafifti. "Bugün hastaneye gittim."

Can ceketini koltuğa fırlattı, pek de umursamıyor gibiydi: "Doktor ne dedi?"

Işıl bir süredir karnının alt tarafında rahatsızlık hissettiğini söylüyor, Can ise onunla birlikte hastaneye gitmeye söz verdiği halde sürekli erteliyordu.

Ya şirketin yüz milyonluk sözleşmesi oluyor, ya da projede aksilik çıkıyordu.

Dün gerçekten de Işıl'la hastaneye gitmeyi kabul etmişti; ama Ela ondan habersiz doğum günü partisi mi düzenlemişti?

Şirketten apar topar kalkıp gitmiş, ancak bir havai fişek gösterisi yetiştirebilmişti.

Işıl'la ise hiç ilgilenememişti.

"Bir şey yok. Biraz daha beklemek gerekiyormuş," dedi Işıl gözlerini yere indirerek. "Sen bugün eve nasıl geldin?"

Can birkaç saniye donup kaldı, sonra yanına sokuldu.

Işıl'ı kollarının arasına alıp nefesini boynuna verdi; dalga dalga, sesi boğuktu.

"Bugünler senin yumurtlama günlerin."

"Demirci ailesine bir varis vermek için seninle anlaşma yapmıştık. Her ay bu günlerde birlikte oluruz. Ne o, unuttun mu?"

Üzerindeki kadın parfümünün kokusu öyle belirgindi ki, Işıl'ın zoraki ayakta tuttuğu gururunu bir kurşun gibi paramparça etti.

Can doğru söylüyordu. Üç yıldır evliydiler. Can ona hep soğuk davranmış, her seferinde Babaannenin "Demirci soyunu sürdürün" baskısıyla istemeye istemeye eve dönüp onunla yatmıştı.

Işıl bir an dalıp gitti. Çocuk doğurmak mı? Artık imkânsızdı herhalde.

Işıl yumuşak huyluydu, boyun eğmeye de alışıktı. Ama bugün, birden katlanmak istememişti.

"Can, benimle yatınca kız arkadaşının kıskanmasından korkmuyor musun?"

Gözleri karanlıkta ışıl ışıl parlıyordu; tıpkı dişlerini nihayet gösteren küçük bir yaban yaratığı gibi.

Can ona baktı. Yüzündeki ifadenin ciddi olduğunu görünce bakışları gitgide soğudu.

Uzun bir sessizliğin ardından gülümsedi. Dudakları gülüyordu ama gözleri soğuktu.

"Neyinden korkacağım? Evliliğimiz gizli. Asıl gün ışığına çıkamayan sensin. "

"Madem ikinci planda olmayı kabul ettin, ne bu kadar şikâyet?"