4. Bölüm

Lale'nin yüzü bir anda gerildi.

Dışarıdaki tanıdık arabayı görünce içinde panik başladı.

Güzel gözlerini kocaman açıp Asu'ya öfkeyle baktı: "Bunu bilerek yaptın, değil mi? Bile bile yaptın sen bunu, değil mi?!"

"Lale, ne dediğini anlamıyorum. Az önce yukarıda Kerem'e hediye hazırlıyordum. Nasıl bana çıkartıyorsunuz..."

Asu'nun gözleri nemlenmişti.

Gerçekten haksızlığa uğramış gibi görünüyordu.

Eski malikanenin kâhyası Nazım Bey içeri girer girmez bu manzarayla karşılaştı.

Sonra gözleri dağılıp mahvolmuş villaya baktı, kaşlarını çattı ve Lale'ye döndü: "Lale Hanım, Nermin Şahin Hanım söyledi: Evladını terbiye edemiyorsanız, o halde size terbiyeyi onun yerine o versin."

Lale dudaklarını araladı: "Ne?"

Nazım Bey "buyurun" der gibi bir el hareketi yaptı: "Bahçede üç saat diz çökeceksiniz."

"Nazım Bey..."

Asu daha söze başlar başlamaz, Nazım Bey anlayışlı bir tavırla sözünü kesti ve şefkatle konuştu: "Asu Hanım, siz araya girip af dilemeyin. Geçen gün Turan Bey'in cenazesinde de çok yoruldunuz. Sağlığınıza dikkat edin."

"..."

Hayır.

O, Nermin Hanım'ın biraz toparlanıp toparlanmadığını soracaktı.

Boşanma meselesini konuşmak için uygun bir zaman ayarlayabilirdi.

Şahin Grubu'na Kerem yönetiyordu ama Şahin ailesinin meselelerinde son söz hep eski malikanenindi.

Lale ne kadar itiraz etse de bahçeye gidip diz çökmek zorunda kaldı.

Ortalık buz kesmişti.

Düşününce tam da hakkıydı.

Asu ona bir bakış bile fazla ayırmadan yukarı çıkmaya hazırlandı.

Gülten Hanım ne yapacağını bilemedi: "Hanımefendi, tablo ne olacak?"

"Boş verin. Birazdan gelip alacaklar. Onarıldıktan sonra geri getirirler."

Asu kısa kısa cevap verdi.

Tabii ki kimseye söylemeyecekti: Evde asılı duran tablo sahteydi.

Gerçek olan, arkadaşının galerisinde sergileniyordu.

Zarar görmemişti.

Ne de olsa Faruk Şahin Bey'in hayattayken en büyük hayali, eserlerinin daha çok insan tarafından görülmesiydi.

Evde durması gerçekten çok yazıktı.

"Kötü kadın!"

Asu tam yukarı çıkmak için adım atarken Sarp kinle konuştu: "Kerem Amca'yı aradım. Eve gelince bitiksin sen!"

"Bekliyorum o zaman."

"Seni boşayacak! Boşanmış bir kadın olarak herkesin diline düşeceksin!"

Asu güldü: "Seni dinlemez o."

Kerem'le Lale arasında hâlâ ona ihtiyaç vardı, bir örtü gibi.

Ondan boşandığı an, Kerem, yengesi Lale'yle aynı çatı altında yapayalnız kalacakti.

Lale'nin itibarı tepetaklak olurdu.

Kerem bunun olmasına asla izin vermezdi.

***

Kerem çok hızlı geldi.

Lale diz çökelî henüz yirmi dakika olmamıştı ki o ortaya çıktı.

Siyah kaşmir paltosuyla daha uzun ve heybetli görünüyordu.

Arabadan iner inmez neredeyse koşarak Lale'nin yanına gitti, onu kucağına alıp büyük adımlarla eve girdi.

Lale'yi koltuğa bıraktıktan sonra donmuş dizlerine ilaç sürerken gözlerindeki gizlenemeyen bir acıma vardı: "Aptal mısın sen, diz çök dediler çöktün."

"Nermin ağzını açtı bir kere, ne yapabilirim?"

Lale onun kolunu usulca çekiştirdi, gözleri kıpkırmızıydı, sesi titriyordu: "Kerem, ondan boşanır mısın? O kadın çok korkunç..."

Kerem hafifçe kaşlarını çattı: "Asu'dan mı bahsediyorsun?"

"Evet."

Lale alt dudağını ısırdı: "Biliyor musun, Sarp Büyükbaba'nın tablosunu neden mahvetti? O bilerek kışkırttı."

"Annem doğru söylüyor!"

Sarp dudaklarını büzdü, kirpiklerinde yaş damlaları vardı: "Kerem Amca, bugün Asu yine korkuttu beni. Kolumu yiyecek olan canavar o tablonun içinde saklanıyormuş, bu yüzden ben de..."

"Olamaz."

Kerem bunu reddedip koca elini çocuğun tepesine koydu, şefkatle: "Sarp, yanlış mı duydun sen? Yengen bu evde en iyi huylu olanımızdır. Dün gece sana kızmadığını söyledi, yine korkutmaz merak etme."

"Hem Büyükbabam hayattayken en çok onu severdi. Onun tablosuyla asla oyun oynamaz."

Bu son sözü Lale için söylemişti.

Lale inanamadı: "Yani sen diyorsun ki ben ve Sarp ona iftira mı atıyoruz?"

"Kerem!"

"Çok değiştin sen!"

Bu suçlama Kerem'in içinde sebepsiz bir öfke dalgası yükseltti. Ama Lale'nin hayal kırıklığı dolu bakışlarına dayanamayıp öfkesini bastırdı: "Lale, ben başından beri hiç değişmedim."

Lale onun gözlerine dikildi: "Söyle bakalım. Asu'ya karşı ufacık bile olsa bir şey hissetmiyor musun? Ona bir kez olsun dokundun mu?"

Kerem her zaman bu konuda ona karşı vicdanının rahat olduğunu düşünürdü.

Ama bu soruyu duyunca, cevabı ağzından kolay kolay çıkmadı.

Adamın sırtı hafifçe gerildi, gözlerini yere indirdi: "Ona dokunmadım."

Bu, Kerem'in Asu'ya karşı işlediği bir suçtu.

"Ona dokunmadım."

Asu bir eliyle belini tutuyor, diğer eliyle hediye kutusunu taşıyarak merdivenlerden inerken tam bu cümleyi duydu.

Hiç tereddüt etmeden söylenmiş bir cümle.

Asu alaycı bir şekilde dudaklarını büktü ve adımlayarak yanlarına gitti: "Kerem, yarın akşam Yılmaz ailesinin yemek daveti var. Nine sordu, gelebilir misin diye."

Safiye Yılmaz, Asu'nun ailesinin eski dostuydu.

Onlar kazada öldükten sonra Asu'yu Safiye Hanım Yılmaz ailesinin yanında büyüttü.

Dışarıdan bakan biri için Asu, Yılmaz ailesinin neredeyse bir ferdiydi.

Asu Şahin ailesine gelin gittikten sonra bile iki aile arasındaki iş ilişkisi devam etmişti.

Bunu duyan Kerem, az önce söylediklerinden dolayı suçluluk hissediyordu: "Olur, yarın akşam gelip seni alırım, birlikte döneriz."

"Tamam."

Asu başını eğip hediye kutusuna baktı, sonra onun yanında oturan anneyle oğula göz attı, daha fazla bir şey söylemedi.

Arkasını dönüp çıkacaktı.

Tungay'ın bugünkü davası büyük bir zaferle sonuçlanmıştı, birlikte alışverişe çıkma teklif etmişti.

Asu'nun ayağını burktuğunu duyunca plan değiştirip sadece yemek yemeye karar vermişlerdi.

"Asu."

Kerem içinden gelen bir dürtüyle onu durdurdu: "Elinde ne var?"

Asu arkasına döndü, elindeki kutuyu salladı: "Hediye."

"Hediye mi? Bugün arkadaşlarından birinin doğum günü mü var?"

"Üçüncü evlilik yıldönümü hediyemiz. Sana verecektim."

"Asu, özür dilerim..."

"Sorun değil. Sen işlerinle meşgulsün, unutman çok normal."

Asu her zamanki gibi, tertemiz gözlerini ona dikti ve hediyeyi uzattı. Sesi uysal ve yumuşaktı: "Neyse, yarım ay sonra senin doğum günün zaten. Doğum günü hediyesi olarak kabul et."

"Kerem, doğum günün kutlu olsun şimdiden..."

"Hem de boşanmam kutlu olsun." diye geçirdi içinden.