Beyefendim, Yeter Artık: Yeniden Doğunca Nişanı Anında Attı

Sahilkent'te herkes bilirdi ki Zeynep Karasu, Baran Kaya'ya deliler gibi âşıktı.

Öyle bir aşktı ki bu, ne gurur bırakmıştı ne de sınır.

Düğün gününde, Aslı Yılmaz'ın tek bir telefonu yetmiş, Baran onu oracıkta bırakıp gelin arabasını kendi sürerek havalimanına, hiç unutamadığı ilk aşkını karşılamaya gitmişti.

Zeynep'in üç yıl boyunca dört gözle beklediği düğün, bir daha asla silinmeyecek bir kâbusa dönüşmüştü.

Düğün günü, Baran'ın düşmanları tarafından kaçırıldı. Baran'ı aşağılamak için ona tam üç gün üç gece işkence ettiler.

En sonunda, çırılçıplak soyup bir teknenin güvertesine bağladılar. Adam kaçıranlar her şeyi canlı yayınlıyordu; Baran'dan acımasız bir intikam almanın peşindeydiler.

Tuzlu deniz rüzgârı tenini kamçılıyor, Zeynep tir tir titriyordu.

Ağlayarak yalvardı, ama gururu acımasızca ayaklar altına alındı, yerle bir edildi.

O gün Baran ise hiçbir şeyi umursamadan Aslı Yılmaz'la evlenmiş, nikâh defterini imzalamıştı.

"Baran Kaya, bize beş milyon fidye getirirsen nişanlını serbest bırakırız! Yoksa onu denize atıp köpek balıklarına yem ederiz!"

Adam kaçıranlar, aşağılayıcı bir ses tonuyla Baran'a son bir ültimatom verdi.

Ama telefondan gelen cevap sadece alaycı bir kahkahaydı: "Kullanılmış bir kadın o. Ölüp ölmemesi beni ilgilendirmez."

Bu sözleri duyan Zeynep donup kaldı.

Kullanılmış bir kadın mı?

Bu cümlenin Baran'ın ağzından çıkacağını asla hayal etmemişti.

Yıllarca Baran için kendini sakınmıştı, çünkü herkes Baran'ın temizlik takıntısı olduğunu bilirdi.

Üç yıl boyunca Baran'ın yanında hep uslu ve itaatkârdı.

Baran'ın tek bir sözü için canını vermeye bile hazırdı.

Onca şeyden sonra Baran'ın en azından içten içe bir suçluluk duyacağını sanmıştı.

Ama hiç beklemiyordu ki... Baran onu böyle görüyormuş.

Baran telefonu suratına kapattı. Adam kaçıranlar öfkeyle adamlarına emir verip Zeynep'i denize fırlattırdı.

Birden Zeynep kendini koca bir şaka gibi hissetti.

Sahilkent'te herkes bilirdi ki Zeynep, Aslı'nın yedeğinden başka bir şey değildi. Baran'la evlenebilmek için gurur duyduğu kimliğini bir kenara atmış, gölge olmayı bile bile kabullenmişti. Başkalarının arkasından söylediklerine aldırmamış, Baran'ın büyükannesine özenle bakmış, her şeyde Baran'ı ön planda tutmuştu.

Tam üç yılını vermişti. Bu kez, sonunda Baran'ın kalbini ısıttığını sanmıştı. Oysa... bütün emeği başkasına gelinlik hazırlamaktan ibaretti.

Zeynep çaresizlik içinde gözlerini kapadı, pişmanlık gözyaşları döktü.

Bir şansı daha olsaydı, Baran'dan uzak durur, asla yanına yaklaşmazdı.

***

"Yok artık! Gerçekten atladı! Bu kadın manyak mı?"

"Bu kadar yağcılığa gerek var mı? O yüzük Baran Bey'in yüzüğü diye havuza mı atlanır?"

"Zeynep'in Baran Bey'in kulu köpeği olduğunu bilmeyen mi var? Havuzmuş, umurunda olmaz. Baran Bey kalksa da 'bizim önümüzde soyunup dans et' dese, emin olun onu da reddetmez!"

***

Çevrede kahkahalar yükseliyordu.

Boğulacak gibi bir his kapladı içini.

Zeynep'in zihni allak bullaktı.

Kulaklarında birkaç adamın heyecanlı alaycı sesleri çınlıyordu.

"Öhö... öhö!"

Zeynep çırpınarak su yüzüne çıktı.

Gözlerinin önündeki manzarayı görünce donakaldı.

Ne oluyordu?

Kıyıdakilerin hepsi davetli misafirlerdi.

Üzerindeki gece elbisesi ise sırılsıklam olmuştu.

Bu sahne çok tanıdıktı. Üç yıl önce Baran'la nişan töreni!

Yoksa... yeniden mi doğmuştu?

Hemen hatırladı. Geçmiş hayatında Baran, nişanı erkene alması için Hacer Hanım'ı Zeynep'in kışkırttığını, onun bir an önce Kaya ailesine gelin gitmeye can attığını sanmıştı.

Bu yüzden Baran, nişan töreninde onu rezil etmeyi bile bile seçmişti.

Zeynep o anı hâlâ dün gibi hatırlıyordu. Baran, elindeki nişan yüzüğünü havuza fırlatıp alaycı bir sesle söylemişti: "O yüzüğü bulup getirebilirsen, seninle evlenirim."

Zeynep de bunu ciddiye almıştı. Yüzme bilmemesine rağmen havuza atlamış, neredeyse boğuluyordu.

Sonunda sırılsıklam, yüzüğü eline alıp rezil bir halde kıyıya çıkmıştı.

Ama Baran, tam o nişan töreninde ona en büyük utancı yaşatmıştı!

Aslı bileklerini kestiği için Baran paniğe kapılmış, Zeynep'in yüzüne bile bakmadan töreni yarıda bırakıp gitmişti. Zeynep tüm Sahilkent'in diline düşmüştü.

Zeynep başını eğip elinde sımsıkı tuttuğu yüzüğe baktı.

Acı bir gülümseme yayıldı yüzüne.

Zeynep, istediğin gerçekten bu muydu?

Herkesin bakışları arasında Zeynep kıyıya çıktı.

"O kadar derin havuzdan yüzüğü çıkardın, koşsana Baran Bey'e götürüp hava atsana!"

"Evet, o olmazsa Baran Bey seninle nişanlanmaz ki!"

Alay sesleri dinmek bilmiyordu.

Çünkü onların gözünde Zeynep tam bir şakaydı!

Tüm alaylara karşı Zeynep'in yüzünde hiçbir ifade yoktu. Parmağındaki nişan yüzüğünü de çıkarıp az önceki yüzükle birlikte havuza fırlattı.

Suyun şıpırtısı duyulduğu anda, bütün alaycı sesler bir anda kesildi.