مشاركة

ตอนที่4 เอาอีก!

last update تاريخ النشر: 2025-06-14 23:28:16

วันต่อมา

“มิเชลล์ ทางนี้~” สามสาวที่นั่งอยู่โต๊ะม้าหินอ่อนโบกมือให้มิเชลล์ที่กำลังเดินมา

“มาช้านะเนี่ย~” รดาเอ่ยแซวอย่างไม่จริงจัง

“ก็หอพักฉันอยู่ไกลหนิ” มิเชลล์ตอบ พลางทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้

“แกมาแล้วก็ดี... เอานี่ไปดูสิ” พริกแกงยื่นโทรศัพท์ส่งมาให้เธอดูอะไรบางอย่างด้วยสีหน้าที่ดูจริงจังกว่าปกติ ทำเอาเธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะรับโทรศัพท์มาและมองที่หน้าจอ

“นี่มัน... ที่ฉันทะเลาะกับยัยพี่เอวาเมื่อวานหนิ!!”

“ใช่!! มีคนถ่ายลงเพจซุบซิบคนดังมหาลัยด้วย... ดังใหญ่แล้วนะแก!”

มิเชลล์ไม่ได้ตอบเพื่อน แต่กลับเลื่อนนิ้วไล่ดูคอมเมนต์ว่าคนพูดคุยอะไรกันบ้าง ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะโจมตีไปทางเอวามากกว่า ว่าทำมากเกินไป แถมยังทำตัวไม่เหมาะกับการเป็นรุ่นพี่

เฮ้อออ~ โชคดีที่ไม่มีใครพูดถึงเธอในทางไม่ดี... ไม่งั้นเรื่องต้องวุ่นวายแน่นอน

อ๊ะ!! จริงสิ ถ้าคลิปนี้ถูกเผยแพร่ออกไป เขาคนนั้นก็ต้องเห็นด้วยสิ!! อึก! ป่านนี้ยัยพี่เอวาอะไรนั่นจะเป็นยังไงบ้างนะ...

“ทำไมแกทำหน้าแบบนั้นอ่ะ เป็นอะไรรึเปล่า?” พริกแกงเอ่ยถามอย่างห่วงใย เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนสาวฉายชัดถึงความกังวล

“เอ่อ... เปล่าหรอก ฉันแค่ไม่คิดว่าจะมีคนถ่ายคลิปน่ะ”

“แล้วนี่พี่เขาจะเรียกเข้าประชุมเชียร์กี่โมงเนี่ย!?”

“กะ....”

ปรี๊ดดดด ปรี๊ดดด

“นั่นไง! พูดยังไม่ทันจบก็เรียกเลย ไปกันเถอะ!!”

“ปีหนึ่งทุกคนเร่งเข้าแถวเลยค่ะ เร็วๆ” รุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งถือโทรโข่งแล้วเปร่งเสียงตะโกนบอกปีหนึ่ง ทำให้ทุกคนต้องรีบลุกจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว แล้วไปยืนเรียงแถวกันในลานกว้าง

“ในเมื่อเข้าแถวเสร็จแล้ว ต่อไปนี้ก็นั่งแบบเงียบๆ นะคะ อย่าส่งเสียงพูดเป็นอันขาด พี่เตือนด้วยความหวังดี...”

“.......” ปีหนึ่งทุกคนนั่งเงียบตามคำสั่งโดยไม่มีใครส่งเสียงอะไรออกมาสักคน

“ดีมากค่ะ!! ขอให้เป็นแบบนี้ต่อไปนะคะ”

ฟู่ววว~ มิเชลล์ถอนหายใจอย่างโล่งอก ลุ้นแทบตายว่าจะมีเสียงดังเล็ดลอดหรือไม่ แต่โชคดีที่ไม่มีใครส่งเสียงเลย

“สวัสดีน้องๆ ปีหนึ่งทุกคน และก็ขอต้อนรับสู่รั้วมหาลัย KH ค่ะ ก่อนอื่นพี่ขอแนะนำตัวเองก่อน พี่ชื่อหมวย วิศวะคอมฯ ปีที่ 2 เป็นผู้ที่รับผิดชอบการดูแลปีหนึ่งทุกคนแบบชั่วคราวในขณะนี้!”

“ต่อไปรุ่นพี่ทุกคนในที่นี้จะมาแนะนำตัวให้พวกคุณได้รู้จัก ว่าชื่ออะไร สาขาอะไร ปีไหน และรับผิดชอบการดูแลพวกคุณอยู่ฝ่ายไหน... ขอให้พวกคุณตั้งใจฟัง และจดจำพวกเขาไว้ให้ดีนะคะ เพราะในภายภาคหน้าพวกเขาอาจจะช่วยเหลือคุณได้!! เข้าใจไหม!”

“เข้าใจครับ / ค่ะ!”

“คนตั้งมากมายช่วยตอบให้มันมีแรงหน่อยได้ไหม เมื่อเช้าไม่ได้กินข้าวมารึไงคะ... เสียงฉันคนเดียวตอนที่ไม่ได้พูดใส่โทรโข่งยังดังกว่าพวกคุณเลย!!”

“เอาใหม่! เข้าใจไหมคะ!!?” เสียงตอบรับที่ตอบกลับมาไม่ดังนัก ทำให้รู้สึกไม่พึงพอใจนัก จึงตำหนิด้วยเสียงที่แฝงความดุดัน ทำเอาน้องๆ หลายคนสะดุ้งกันเป็นแถว

“เข้าใจครับ / ค่ะ!!!!” คราวนี้ปีหนึ่งทุกคนเอ่ยเสียงดังฟังชัด จนมันก้องไปทั่วลานเกียร์

“ดีค่ะ! เชิญรุ่นพี่ออกมาแนะนำตัวได้เลย...” รุ่นพี่ต่างพยักหน้าพอใจ ก่อนที่พวกเขาจะทยอยออกมาแนะนำตัวทีละคน ระหว่างนั้นเสียงฮือฮาเล็กน้อยในหมู่รุ่นน้อง

ทว่าในขณะที่หลายๆ คนกำลังตื่นเต้นกับการแนะนำตัวของรุ่นพี่ มิเชลล์ที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ กลับอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้...

เท่าที่ฟังมาเหมือนจะมีแค่ปีสองเท่านั้น และพวกเขาส่วนใหญ่ก็จะอยู่ฝ่ายสันทนาการกับบริการ แล้วปีสามกับปีสี่ไปไหนหมดเนี่ย?

“พวกคุณสงสัยใช่ไหมว่ารุ่นพี่พวกคุณอีกสองชั้นปีหายไปไหน...” พี่ผู้หญิงคนเดิมถามขึ้น ซึ่งก็คือพี่หมวยนั่นแหละ เธอเหมือนจะอ่านใจทุกคนได้ว่าตอนนี้กำลังสงสัยอะไรกันอยู่"พวกคุณสงสัยใช่ไหมว่ารุ่นพี่พวกคุณอีก2 ชั้นปีหายไปไหน..." พี่ผู้หญิงคนเดิมถามขึ้น ซึ่งก็คือพี่หมวยนั่นแหละ

"สงสัยครับพี่!" นักศึกษาผู้ชายที่นั่งอยู่ด้านหน้ายกมือตอบ

"พวกเขาไม่ได้หายไปไหนหรอกค่ะ อยู่แถวนี้นี่แหละ... แต่มันยังไม่ถึงเวลาที่พวกคุณจะได้เจอเขา" คำตอบนั้นสร้างความตื่นเต้นและความประหลาดใจให้หลายคนทันที ก่อนจะพากันมองซ้ายมองขวาตามสัญชาตญาณ แต่ไม่นานก็ต้องหันกลับมาทางเดิม เพราะคำถามต่อมาของรุ่นพี่

"ว่าแต่พวกคุณอยากเจอพวกเขาไหมล่ะคะ?"

"อยากครับ/ค่ะ!!" คราวนี้ปี 1 หลายคนร่วมกันตอบเสียงดังเลย... คงจะอยากเจอมากๆ

"เสียงดังฟังชัดดีค่ะ! ถ้าพวกเขาได้ยินคงจะดีใจมากๆ ที่พวกคุณอยากเจอ..."

"พี่หมวยคะ ขออนุญาตถามค่ะ" จู่ๆ พริกแกงที่นั่งข้างมิเชลล์ก็ยกมือถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ในกลุ่มพวกพี่ไม่มีพี่ว้ากเลยหรอคะ?"

"เมื่อกี้ที่แนะนำตัวไป มีไหมล่ะคะ?" พี่หมวยย้อนถามกลับเสียงเรียบ

"ไม่มีค่ะ... แล้วพวกเขาอยู่ไหนหรอคะ" นี่ก็สงสัยเก่ง! อยากเจอรึไง!?

"อยู่รอบๆ ตัวพวกคุณนั่นแหละ เขาจ้องมองพวกคุณทุกคนในระหว่างที่ทำกิจกรรมอยู่ตลอดเวลา" คำพูดนั้นส่งผลให้ทุกคนหันมองไปรอบตัวอีกครั้ง ทว่าคราวนี้กลับมองด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความหวาดระแวงอย่างชัดเจน

ต่างจากมิเชลล์ที่ยังคงนั่งนิ่งอย่างรักษาท่าทีอยู่เช่นเดิม แต่ในใจก็อดคิดถึงการกระทำสุดลึกลับของคนกลุ่มนั้นไม่ได้

คงจะแอบดูอยู่สินะ... พี่ว้ากนี่ก็ชอบทำตัวลึกลับเหมือนเดิม!

"มีใครสงสัยอะไรอีกไหมคะ... พี่จะได้พูดเรื่องต่อไป!"

"......." ทุกคนเงียบ โดยไม่มีใครถามอะไรขึ้นมาอีก

"ในเมื่อไม่มีใครสงสัย งั้นพี่ขอแจ้งเรื่องต่อๆ ไปเลยนะคะ... ทุกคนพอจะทราบแล้วใช่ไหม ว่าคณะเรามีการรับน้องก่อนคณะอื่น และก่อนเปิดเทอมถึง 1 เดือน!!

นั่นก็เพราะอย่างที่พวกคุณทราบกันว่าคณะเราจำเป็นต้องมีเกียร์ ซึ่งก็คือสิ่งนี้..." พี่หมวยหยิบเกียร์ที่สวมอยู่บนคอตัวเองออกมาให้ทุกคนดู

"และวิธีเดียวที่จะทำให้เราได้มันมา ก็คือการเข้ารับน้อง และพิชิตกิจกรรมต่างๆ ในช่วงรับน้องเพื่อให้ได้มันมา... และแน่นอนว่ามันหนักหนามาก

เพราะฉะนั้นรุ่นพี่ทุกคนจึงลงความเห็นกันว่า ช่วงเวลาก่อนมหาลัยจะเปิดการเรียนการสอนแบบเป็นทางการ เราจะจัดการรับน้องให้กับปี 1"

"...ภายในหนึ่งเดือน เราจะรับน้องทั้งหมด 23 วัน ไม่รวมวันหยุดสุดสัปดาห์ และ 3 วันสุดท้ายเราจะมีการรับน้องนอกสถานที่ ซึ่ง 3 วันนั้นก็คือวันตัดสินว่าพวกคุณจะได้เกียร์หรือไม่!! และถ้าพวกคุณไม่มีเกียร์... แน่นอนว่าพวกคุณจะไม่ใช่นักศึกษาคณะวิศวะ และไม่ใช่รุ่นน้องของพวกเรา!!"

สิ้นคำพูดของรุ่นพี่ ทุกคนก็เบิกตากว้าง พร้อมกับเสียงฮือฮาที่เริ่มดังขึ้น ก่อนจะกระจายไปทั่วลานเกียร์

'หึ้ยย แก~ เราจะต้องได้เกียร์นะเว้ย' ปี 1 เริ่มส่งเสียงด้วยความวิตกเมื่อได้ยินที่รุ่นพี่พูด

'เออใช่! ถ้าไม่ได้นะ กูไม่มีของไม่ฟาดอิป้าข้างบ้านแน่!'

อุ๊ปส์! มิเชลล์ได้ยินเพื่อนที่นั่งอยู่ด้านหลังพูดถึงกับหลุดขำออกมา

ตอนแรกคิดว่ากลัวว่าจะไม่ได้เรียนคณะวิศวะ แต่ที่ไหนได้! กลัวไม่ได้ฟาดป้าข้างบ้าน... จะว่าไปก็คิดเหมือนเธอเลย

ยึ๋ย! แค่พูดถึงก็คันยุบยิบไปทั้งตัวแล้ว!!

"เงียบค่ะ!!!"

อ๊ะ! สะดุ้งหมด จู่ๆ พี่หมวยก็ตะโกนเสียงดังลั่นเลย นั่นจึงทำให้ลานเกียร์กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

"การรับน้องจะเริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... แต่!!"

แต่อะไร ทำไมต้องเว้นวรรคด้วย!?

"เนื่องจากวันนี้สภาพการแต่งตัวของพวกคุณมันไม่พร้อม และไม่เหมาะสมในการทำกิจกรรมสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะผู้หญิงที่สวมกระโปรง... เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้ขอให้ทุกคนสวมใส่เสื้อ และกางเกงวอร์มสีดำ เพื่อให้สะดวกต่อการทำกิจกรรมนะคะ..."

ร่างบางลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าต้องเจอกิจกรรมสุดโหดตั้งแต่วันแรกแล้วเสียอีก

"ส่วนวันนี้เราก็จะให้ทำอะไรแบบเบาๆ ก่อนแล้วกัน... ปี 2 แจกป้ายชื่อให้ปี 1 ค่ะ!"

รุ่นพี่ส่งป้ายชื่อให้ทุกคนจนครบ จากนั้นก็ให้เขียนชื่อเล่น และรหัสนักศึกษาลงไป

หลายชั่วโมงผ่านไป

กิจกรรมรับน้องของวันนี้ก็ได้จบลงแล้ว ซึ่งมันก็ไม่ได้มีอะไรมากเลย นอกจากมีการแจ้งรายละเอียดการรับน้องตลอดทั้งเดือนว่าต้องทำอะไรบ้าง และก็ให้ปี 1 เล่นเกมร่วมกันกับปี 2 เล็กๆ น้อยๆ แต่กว่ากิจกรรมจะจบก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน

"เฮ้ออ~ รับน้องวันแรกเหมือนจะสบายแต่ก็ไม่ได้สบายเลยแก~ นี่ฉันโดนทำโทษจนเอวเคล็ดไปหมดแล้วนะ!" เสียงมิลินบ่นกระปอดกระแปดหลังจากออกมาจากลานเกียร์แล้ว

"อิมิลิน! ทำไมพูดสองแง่สองง่ามแบบนั้นเนี่ย คิดดีไม่ได้เลย!" พริกแกงเอ่ยทักเพื่อนสาว

"อะไร ฉันหมายถึงโดนสั่งทำโทษให้เต้นจนปวดเอวไปหมดแล้ว!"

"ฉันว่าฉันก็พูดปกตินะ แกนั่นแหละคิดไปเอง..."

"อ้าวหรอ...แหะ!!"

"มิเชลล์ ว่าแต่แกเถอะไม่โดนลงโทษเลย...แกจำชื่อเพื่อนทุกคนกับพี่ปี2 ได้ไงเนี่ย! ทั้งที่อยู่คนสุดท้ายเลย" รดาเอ่ยถามเธอ พลางทำหน้าแบบสิ่งที่เธอทำมันเหลือเชื่อมากๆ

"โอ๊ย~ ก็กว่ามันจะมาถึงฉันพวกแกกับคนอื่นๆ ต้องวนพูดใหม่ไปกี่รอบล่ะ? มันก็ต้องจำได้บ้างสิ..." นี่ยังดีนะที่พี่เขาแบ่งกลุ่มให้เล่น เพราะถ้าจับเป็นกลุ่มที่มีมากกว่า50 คนขึ้นไป เธอก็จำไม่ได้เหมือนกัน

"เออ ก็จริง!"

"กลับเถอะ!! เหนื่อยแล้ว" มิเชลล์บอกเพื่อนเสียงอ่อน เพราะเหนื่อยเต็มทน อยากกลับไปอาบน้ำแล้วนอนตากแอร์ให้เย็นชื่นใจ!

"โอเค~ เจอกันพรุ่งนี้นะ" พวกเธอโบกมือให้กัน ก่อนจะแยกย้ายกันไป...ส่วนเธอก็เดินกลับไปทางเดิม และมุ่งตรงไปยังห้องหนึ่ง

แกร็ก!! มือเล็กเปิดประตูเข้าไปเบาๆ ก็เห็นร่างชายผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ก่อนแล้ว แถมยังจ้องมองมาทางเธออีก...

"มานั่งนี่..." ชายหนุ่มกระดิกนิ้วเรียกให้เธอเดินไปตรงหน้า และถอยห่างออกจากโต๊ะเพื่อให้เธอนั่งลงบนตัก คนตัวเล็กที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มกว้างออกมาทันที

พรึ่บ!

"คิดถึง!" ร่างบางนั่งลง จากนั้นก็ซบลงบนอกแกร่งและเอ่ยออกมาอย่างออดอ้อน

"หึ! เหมือนกัน...วันนี้เป็นไงบ้าง?" มือหนาเกลี่ยไรผมออกจากใบหน้าสวย แล้วกดจูบแผ่วเบาที่หน้าผากมนอย่างอ่อนโยน

"ก็สนุก...อ้อ! ลืมบอกไปว่าเมื่อวานได้เพื่อนใหม่ด้วย~" เธอพูดพร้อมรอยยิ้มสดใส ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกายเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถึงเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จัก ทำให้เขาต้องเงยหน้ามองเธอ แล้วยกยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดู

"หึ! ดีใจมากสินะถึงได้ยิ้มกว้างขนาดนี้"

"แน่นอนอยู่แล้ว พี่ก็รู้ว่าที่ผ่านมาฉันมีเพื่อนแค่คนเดียว แถมตอนนี้ยังต้องแยกจากกันอีก ชิ!" เสียงหวานฉุนขึ้นจมูกทันที พลางสะบัดหน้าหนีชายหนุ่มอย่างแง่งอน เมื่อนึกถึงสาเหตุที่ต้องแยกจากเพื่อนสนิท

"เอาน่า~ เดือนเดียวเองอดทนหน่อย...เธอก็ได้เพื่อนใหม่ไม่ใช่หรอหื้ม?" มือหนารั้งใบหน้าสวยกลับมาทางเดิม

"ก็ใช่~ แต่..." แต่เธอเป็นห่วงเพื่อนหนิ...ไม่รู้ว่าตอนนี้จะมีเพื่อนบ้างรึเปล่า

"ไม่ต้องห่วงหรอก เพื่อนเธอเฟรนลี่จะตาย หาเพื่อนได้ไม่ยาก!" เขารู้ว่าหญิงสาวคิดอะไร จึงปลอบโยนให้เธอคลายความกังวลลง

"ก็ขอให้เป็นอย่างนั้น..." ร่างบางพยักหน้าเบาๆ อย่างจำยอม...เรื่องมันดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้เธอทำยังไงได้ล่ะ นอกจากต้องยอมให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป...

"จะกลับเลยไหม?"

"พี่ทำงานเสร็จแล้วหรอ?" ร่างบางละใบหน้าจากร่างสูง แล้วหันมามองกองงานบนโต๊ะ

"ยัง...แต่ถ้าเธออยากกลับก็ไม่มีปัญหา" ได้ไงกัน!!

"ไม่เอา! ทำงานให้เสร็จก่อนเลย...เดี๋ยวนอนรอก็ได้" เธอไม่อยากให้เขาทิ้งขว้างงานไปแบบนี้

"อืม! งั้นจะกินอะไรไหมเดี๋ยวสั่งมาให้"

"กินค่ะ!!" ร่างบางพยักหน้าหงึกๆ อย่างร่าเริงเมื่อพูดถึงของกิน

"หึ!! พูดถึงของกินนี่ยิ้มแป้นเลยนะ ยัยเด็กอ้วน!" ร่างสูงกระตุกยิ้มพลางใช้มือข้างหนึ่งขยี้แก้มนุ่มนิ่มของเธออย่างหยอกเย้าเบาๆ จนเธอต้องสะบัดหน้าแล้วแลบลิ้นใส่เขาอย่างทะเล้น

"แบร่~" ถูกด่าว่าอ้วนไม่โกรธหรอก แต่ถ้าบอกว่าไม่สวย ได้เป็นเรื่องแน่!!

"หึ! มึงจะกลับมายังร่างสูงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาใครบางคน พร้อมกรอกเสียงถามปลายสายเสียงเรียบ

"......"

"งั้นกูฝากซื้ออาหารมาให้เด็กแถวนี้หน่อย เอาเป็น..."

"เอาเป็นอะไรก็ได้ค่ะที่อร่อยๆ เอามาเยอะๆ เลยนะคะ! อ้อ! แล้วก็ไม่เอาอาหารที่มีกุ้งนะคะ ย้ำ! ไม่! มี! กุ้ง!" คนตัวเล็กกรอกเสียงตัวเองแทรกเข้าไปก่อนที่ร่างสูงจะพูด พร้อมกับไม่ลืมย้ำปลายสายถึงเรื่องสำคัญมากๆ ด้วย

ติ๊ด!! พรึ่บ!

"เด็กดี! จุ๊บ!! อื้มมม~" ปากหยักกดจูบลงบนริมฝีปากอมชมพูของอีกคนแรงๆ เนื่องจากให้รางวัลที่เธอไม่ลืมนึกถึงเขาด้วย ว่าเขาแพ้กุ้ง!

"อื้มมม~ เอาอีก!!" ร่างบางหลับตาพริ้มเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบ จนกระทั่งร่างสูงถอนจูบออก คนตัวเล็กบนตักก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยราวกับยังไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยร้องขออีกอย่างออดอ้อน และมีหรือที่เขาจะปฏิเสธ...หึ! ขอมาก็จัดให้!!

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • Break the rules แหกกฎเฮดว๊าก   Special 3 Break the rules คิรัน…ผู้แหกกฎตลอดกาล!!

    "กรี๊ดดด ยัยน้อง!! ขึ้นสองขีด!" คะนิ้งตะโกนพูดเสียงดัง ทำให้มิเชลล์ที่หลับตาอยู่ ต้องเปิดตากว้างและชะโงกหน้าเข้าไปดูแท่งสีขาวให้เห็นกับตาเฮือก!! สะสองขีดจริงๆ ด้วย!!"อึก! มะมันจะไม่พลาดใช่ไหมคะ""พี่ก็ไม่แน่ใจ งั้นลองดูแท่งอื่นดูไหม พี่ซื้อมาหลายแท่ง..." หงึกๆ มิเชลล์พยักหน้ารัว ขณะนี้อารมณ์ความรู้สึกของเธอมันหลากหลายมาก จนไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้เลย!"อะนี่! ลองดู..." มือเล็กรับที่ตรวจครรภ์มาแล้วค่อยๆ หยดฉี่ที่ยังเหลืออยู่ลงไปบนที่ตรวจครรภ์ทุกแท่ง และยืนรอผลด้วยความลุ้นระทึกพรึ่บ!"เอ๊ะ? ยัยน้อง นี่มันก็ที่ตรวจครรภ์หนิ!" คะนิ้งเปิดถังขยะ เพื่อที่จะนำกล่องลงไปทิ้ง ทว่าเธอก็เจอเข้ากับที่ตรวจครรภ์จำนวนหลายสิบชิ้นอยู่ในนั้น…"เอ่อค่ะ มันเป็นของที่เชลล์เคยตรวจไปเมื่ออาทิตย์ก่อน แต่มันขึ้นขีดเดียว""แล้วทำไมมันถึงได้เยอะขนาดนี้ล่ะ!?" ก็หลังจากที่ร่างสูงรู้ว่าเธอมีเปอร์เซ็นต์ที่จะท้อง เขาก็บังคับให้เธอตรวจครรภ์ทุกวันเลย และที่มันเยอะขนาดนี้ก็เพราะว่ามันถูกสะสมมาตลอดหนึ่งอาทิตย์ยังไงล่ะ แต่ช่วงสองวันที่ผ่านมาเขาไม่ได้บังคับให้เธอตรวจเลย เพราะคงจะท้อกับผลที่ออกมาเป็นขีดเดียวทุกครั้ง"แห

  • Break the rules แหกกฎเฮดว๊าก   Special 2 Break the rules ผลตรวจ…

    "คะคิรัน...มาได้ไง!!?" นั้นสิ เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!?"ผลตรวจออกมาว่ายังไง..." คิรันไม่ได้ตอบคำถามที่ร่างบางสงสัย แต่กลับเป็นฝ่ายตั้งคำถามกลับไปแทน"กึก! ผะผลตรวจอะไร?" ร่างบางผงะกับคำถามที่สุดจะตรงประเด็นของเขา ก่อนจะเฉไฉทำเป็นไม่เข้าใจ"อย่าเฉไฉ...ตอบมา ผลตรวจออกมาว่ายังไง" คิรันถามย้ำอีกครั้งเสียงดังจนทุกคนในที่นี้หันมามอง"อย่าเสียงดังสิ!"หมับ!"เฮ้ออ~ กลับเถอะ..." มิเชลล์ฉุดรั้งมือใหญ่ เพื่อบังคับให้เขาเดินตาม จนมาถึงหน้าโรงพยาบาลพรึ่บ!"จะบอกได้ยังว่าผลตรวจเป็นยังไง!" คิรันหยุดเดินแล้วออกแรงกระตุกเบาๆ ให้ร่างบางมาอยู่ในอ้อมแขน"อื้ออ~ คิรันนี่มันหน้าโรงพยาบาลนะ!"“…..”"เฮ้ออ~ โอเค! เชลล์บอกก็ได้...แต่ต้องไม่ใช่ตรงนี้" ร่างบางยกมือยอมแพ้ เมื่ออีกคนยังจ้องมองเธอไม่ลดละ"งั้นก็ไปที่รถ!"ปัง!!"ถึงรถแล้ว คราวนี้ก็พูดมา!""ก่อนเชลล์จะตอบคำถาม…คิรันตอบมาก่อนว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?""ก็ตามเด็กเจ้าเล่ห์ที่แอบหนีผัวมาไง!!" เมื่อเช้าเขารู้สึกตัวตั้งแต่เธอพยายามแกะท่อนแขนเขาออกจากตัวแล้ว แต่ที่ยังแกล้งหลับต่อเพราะอยากรู้ว่าคนตัวเล็กจะทำอะไร และก็แอบตามเธอมานี่แหละ"อึก!" นี่เมื่อเช้า

  • Break the rules แหกกฎเฮดว๊าก   Special 1 Break the rules มั่นใจไหม…

    "ว่าไง เธอมั่นใจไหม...""อึก! มะมั่นใจสิ มั่นใจมากด้วย!!" มั่นใจกับผีสิ ใครเชื่อก็บ้าแล้ว ตอนนี้ทั้งตัวและหัวใจเธอสั่นยิ่งกว่าเจ้าเข้าทรงอีก...แต่จะให้ยอมรับกับเขาตามตรงได้ยังไงไม่ได้การแล้ว พรุ่งนี้เธอต้องไปฉีดยาคุมให้เร็วที่สุด แต่มันจะทันไหมนะ!!"โอเค ถ้าเธอมั่นใจว่าไม่ได้ท้องงั้นฉันก็เ-ดเธอแรงๆ ได้ใช่ไหม""ได้…เฮ้ย!! ไม่ได้!!" อะไรของเขาเนี่ย ทำไมถึงวกเข้าเรื่องนี้ได้ ซ้ำยังถือจังหวะตอนเธอกำลังกังวลมากๆ จนเผลอตอบออกไปแบบนั้นอีก!!"ทำไมจะไม่ได้! มานี่!!""อ๊ะ!!" ร่างบางถูกมือหนาฉุดรั้งให้เข้ามานั่งบนตัก แล้วกอดรัดไว้แน่น"คะคิรันไม่เอา เราลงไปข้างล่างเถอะนะ ทุกคนรออยู่...""รู้ได้ไงว่ารอ ป่านนี้พวกเขาคงกลับไปหมดแล้วล่ะ""งะงั้นเชลล์ไปอาบน้ำนอนดีกว่า!" มิเชลล์พยายามหลีกเลี่ยงอย่างสุดฤทธิ์ เพราะเธอจะยอมให้เขาทำแบบนั้นตอนนี้ไม่ได้!!"อย่าเพิ่งสิ! ฉันยังไม่ได้แกะของขวัญเลยนะ...""แต่ของขวัญอยู่ข้างล่าง...งั้นเราลงไปแกะของขวัญกันนะ!" ดีเหมือนกันเขาจะได้เลิกหมกมุ่นเรื่องอย่างว่า!"ไม่ต้องลงไปหรอก เพราะของขวัญชิ้นนั้นอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว..." เสียงแหบพร่ากระซิบแผ่วข้างหู จนคนฟังขนลุกซู่อึก

  • Break the rules แหกกฎเฮดว๊าก   ตอนที่61 ของขวัญ (จบ)

    พรึ่บ!! คาเรนกับคาริสช่วยกันฉุดรั้งพี่ชายทั้งสองคนไว้เมื่อได้ยินเช่นนั้น...ไม่ได้ ให้ไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นแผนเซอร์ไพรส์ล้มแน่นอน!!"มาจับเฮียไว้ทำไมเนี่ยคาเรน ปล่อย!" คิรินแกะมือเล็กของคาเรนออก แต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมปล่อยให้เขาเป็นอิสระได้อย่างง่ายดาย ซ้ำยังกอดรัดขาเขาไว้แน่นอย่างกับงูเหลือมอีก..."ไม่! ใกล้ถึงเวลาเป่าเค้กแล้ว ออกไปข้างนอกกันเถอะนะ...""ใช่ๆ ไม่ต้องไปหรอกเดี๋ยวพวกพี่เขาก็มาแล้ว!""เอ่อออ คุณหนูคะ!" สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยเรียกคุณหนูของเธอเสียงเบา เนื่องจากขณะนี้พวกเธอไม่ได้อยู่กันแค่สองคน"อ๊ะ! พี่แจ่มเสร็จแล้วหรอคะ?""เสร็จแล้วค่ะ""อะไรเสร็จ จะทำอะไรกัน?""ไม่บอก! ตามไปดูเองเถอะ..." คาเรนกับคาริสปล่อยพี่ชายทั้งสองให้เป็นอิสระ แล้วก็วิ่งออกจากห้องครัวไป ทำให้คิรันกับคิรินต้องเร่งเดินตาม จนมาถึงห้องโถงกว้าง ที่ขณะนี้มีทุกคนอยู่ด้วย และดูเหมือนกำลังล้อมวงมุงดูอะไรสักอย่าง"กล่องอะไรครับม๊า ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้" คิรินถามผู้เป็นแม่ด้วยความแปลกใจ เมื่อเข้ามาในวงล้อมของทุกคนก็เห็นว่ามีกล่องขนาดใหญ่วางอยู่1 ใบ"กล่องของขวัญของลูกสองคนไง!" หืม! ด้านในต้องเป็นของขวัญที่ใหญ่ขนาดไหนกัน กล่

  • Break the rules แหกกฎเฮดว๊าก   ตอนที่60 มีพิรุธ

    "เอ่อออ...""ก็ได้ค่ะ!!" มิเชลล์กับคะนิ้งพยักหน้าตกลงพร้อมกัน หลังจากชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งเฮ้ออ~ หวังว่าเธอจะตัดสินใจถูกนะ...แอบกลัวใจร่างสูงเหมือนกันแฮะ กลัวว่าเขาจะรู้สึกนอยด์ที่ไม่ได้ของขวัญพิเศษเหมือนพี่คิริน...แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา แม้ว่าเขาจะจบมหาลัยและมีงานทำแล้ว แต่เธอนี่สิ เธอยังต้องเรียนอีก1 ปีนะ เพราะตอนนี้เธออยู่ปี4"เย้!!" สองคาโผเข้ากอดพี่สะใภ้ด้วยความดีใจสุดฤทธิ์ เนื่องจากครั้งนี้พวกเธอมีส่วนร่วมในการเซอร์ไพรส์พี่ชายทั้งสองด้วย"ยัยเรน ยัยริส! กอดพี่คะนิ้งเบาๆ สิลูก!" คริสตัลปรามสองแสบเสียงดัง เพราะทั้งคู่พุ่งเข้ากอดคะนิ้งแรงเกินไปด้วยความลืมตัว"อุ๊ย! ขอโทษค่ะหนูลืมตัว" สองคารีบผละออกแล้วขอโทษ"คิก! ไม่เป็นไรค่ะ" คะนิ้งยกยิ้มเอ็นดูเด็กน้อยทั้งสอง"งั้นพวกหนูไปแปรงโฉมกับม๊ากันลูก!""หืม? ทำไมต้องแปรงโฉมด้วยล่ะคะม๊า" มิเชลล์เอียงคอสงสัย...ชุดที่เธอกับพี่คะนิ้งใส่อยู่ตอนนี้มันก็สวยและน่ารักดีออก"จะเซอร์ไพรส์ของขวัญคนรักสักที เราก็ต้องสวยที่สุดสิลูก ป่ะ ไปห้องม๊ากัน...""คาเรน! คาริสพวกเราไม่ต้องตามไปหรอก เดี๋ยวเฮียของลูกจะสงสัย คอยอยู่ช่วยม๊าถ่วงเ

  • Break the rules แหกกฎเฮดว๊าก   ตอนที่59 จับผิด…

    2 ปีต่อมา“คิรันแต่งตัวเสร็จยัง เชลล์อยากไปหาป๊าม๊าแล้วนะ!!” ร่างเล็กตะโกนเร่งเร้าคิรันที่กำลังแต่งตัวอยู่ด้วยความเร่งรีบ พลางกระโดดเหยงๆ ไปมาเป็นการกดดันเขาอย่างหนัก“เสร็จแล้ว จะรีบอะไรขนาดนั้น หืม?” คิรันเดินออกมาจากห้องแล้วโยกหัวเล็กเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว“ก็ต้องรีบสิ! เพราะทุกคนกำลังรออยู่...วันนี้เป็นวันเกิดคิรันกับพี่คิริน แล้วก็ป๊าเลยนะ!” มีผู้ใหญ่รอเขากับเธออยู่ที่นั่นมากมาย แล้วจะให้ไปสายได้ยังไง มันเสียมารยาท“หึ! กลัวเสียมารยาทว่างั้น?”“ก็ใช่น่ะสิ!”“…แต่ฉันรู้สึกได้ว่าเธอกำลังตื่นเต้น มากกว่ากลัว!” คิรันจ้องมองคนตรงหน้าอย่างต้องการจับผิด...ยัยเด็กต้องมีแผนอะไรในหัวแน่นอน เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าแผ่นอะไร“ก็ ก็ตื่นเต้นด้วย วันนี้ที่บ้านมีปาร์ตี้วันเกิดคนต้องเยอะมากแน่ๆ” มิเชลล์เบี่ยงหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาจ้องจับผิดของอีกคน“ทุกปีก็มีแต่คนในครอบครัว ไม่เห็นจะเยอะตรงไหน...ปีที่แล้วก็เหมือนกัน” เออว่ะ! ปล่อยโป๊ะทำไมเนี่ยมิเชลล์~“แต่มันก็เยอะกว่าทุกวันที่เราไปบ้านม๊าไง เพราะมีคุณปู่ คุณย่า คุณตา คุณยาย แล้วก็เพื่อนกับคนสนิทของพี่กับป๊าม๊าด้วยไง!”“โอ๊ย!! คิรันอย่าสงสัยมากไ

  • Break the rules แหกกฎเฮดว๊าก   ตอนที่58 งอนง่าย หายไว

    สวบ!!!“กรี๊ดดดด!! / อ๊าาส์!!” สิ้นคำพูดของร่างสูง คนตัวเล็กก็ยกสะโพกเล็กน้อย ทำให้ท่อนเอ็นที่ตั้งลำเต็มที่จ่อกับปากทางสวาทได้พอดี และมิเชลล์ก็ไม่รอช้า รีบกดร่องแฉะลงไปกลืนกินแท่งใหญ่ยักษ์จนสุดลำทว่ายังไม่ทันได้ขยับ ร่างกายที่เกิดอารมณ์ค้างคาจากเมื่อครู่ก็กระตุกเกร็งและเสร็จสมในทันทีที่สอดใส่ ร่อง

    last updateآخر تحديث : 2026-04-03
  • Break the rules แหกกฎเฮดว๊าก   ตอนที่55 เลี้ยงส่งด้วยเสียงเพลง…

    “แล้วถ้าฉันอยากจะฆ่าจริงๆ ฉันไม่เลือกวิธีกระจอกๆ แบบนี้หรอก เพราะคนบาปหนาอย่างป้า ตายด้วยวิธีนั้นมันสบายมากเกินไป ป้าต้องตายอย่างทรมาน เหมือนที่เคยทำไว้กับควายของฉัน! มันถึงจะได้สมกัน” มิเชลล์เอ่ยออกมาอย่างสุดกลั้น พร้อมกับจ้องมองไปทางหญิงกลางคนด้วยความเคียดแค้นสุดขีด…กี่ชีวิตแล้วที่ต้องตายไปเพราะ

    last updateآخر تحديث : 2026-04-02
  • Break the rules แหกกฎเฮดว๊าก   ตอนที่57 พอใจ NC 20+++

    "อึก! ถ้าเชลล์ทำตามที่คิรันบอก จะลดโทษให้จริงๆ ใช่ไหม?" เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับเขาอีกแล้ว เพราะกลัวว่าถ้าเธอถ่วงเวลามากกว่านี้ ร่างสูงจะงัดกลวิธีอันแสนเจ้าเล่ห์มาเอาเปรียบเธออีก!!เอาวะ!! ไหนๆ ก็ไม่รอดแล้ว ถ้างั้นก็เลือกวิธีที่เขาเสนอมาให้ก่อนหน้านี้แล้วกัน...คิดว่าอย่างน้อยเขาก็น่าจะเห็น

    last updateآخر تحديث : 2026-04-02
  • Break the rules แหกกฎเฮดว๊าก   ตอนที่56 คิดบัญชี

    “กรี๊ดดด ป้า...ป้าๆ” มะปรางกรีดร้องด้วยความตกใจ ก่อนจะตะโกนเรียกสติสายบัว“ป้าได้ยินฉันไหม...ป้า!!”“เฮ้ย!!!” ทุกคนหันไปตามเสียงเอะอะโวยวาย ก็ต้องร้องอุทานเมื่อเห็นสายบัวร่วงสลบไปแล้ว หลังจากนั้นก็หยุดร้อง และปิดเครื่องเสียงทันที“ไอ้ฉิบหาย ป้าเขาช็อกตายเลยไหมวะนั่น?”“ช่วยด้วย ช่วยป้าด้วย” มะปรางร

    last updateآخر تحديث : 2026-04-02
فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status