INTRO

“อื้อ” เสียงอู้อี้เบา ๆ ดังลอดออกมาจากลำคอเล็ก ก่อนที่เปลือกตาสวยของเอวา จะค่อย ๆ เปิดขึ้นเพื่อรับแสงตะวัน แสงแดดยามเช้าในวันใหม่ มักเป็นจุดเริ่มต้นของความหวังสำหรับใครหลายคน รวมถึงเธอด้วย

แต่ทว่า...

“อ๊ะ เจ็บมาก” ทำไมเธอถึงได้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไปจากเดิม เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายเธอกันแน่

สายตาที่พร่ามัวเริ่มกะพริบแล้วมองเพดานที่มีสีสันต่างไปจากเดิม ยิ่งมองกลับยิ่งรู้สึกไม่คุ้นเคย จนดวงตากลมต้องหันสายตาไปอีกทางเพื่อสำรวจสิ่งอื่น

และทันใดที่สายตาของเธอมองไปอีกทาง เธอก็เจอเข้ากับบางอย่าง ที่ทำให้หัวใจของเธอแทบทะลักออกมา

‘นั่นใคร’ เป็นคำถามที่กำลังตีวนในหัวของเธอ ตอนนี้แม้ว่าใจเจ้ากรรมจะเต้นอย่างรุนแรงเอามาก ๆ แต่เธอยังคงพยายามใช้สายตาในการสำรวจชายผู้นั้นอย่างพิจารณา มองแล้วมองอีก

เธอเห็นแค่แผ่นหลังแกร่งของผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งเป็นใครจากไหนก็ไม่รู้ นอนอยู่ข้าง ๆ ในท่าคว่ำหน้าและหันหลังให้

แต่ที่ดูสะดุดตาไปมากกว่านั้น คือรอยสักรูปแปลก ๆ ที่ดูน่ากลัวเต็มแผ่นหลัง จนถึงตอนนี้เธอก็ยังนึกไม่ออก ว่าทำไมตัวเองถึงมานอนอยู่บนเตียงกับผู้ชายคนนี้ได้

ถึงจะพยายามใช้ความคิดว่าเมื่อคืนเกิดอะไร แต่จนถึงตอนนี้เธอก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ดังนั้นอย่างแรกที่เธอควรทำต่อจากนี้ คือการพาตัวเองออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

จากนั้นเอวาก็เริ่มขยับตัวขึ้นเบา ๆ แต่พอเริ่มขยับตัวนั่งก็ทำให้ผ้าผืนใหญ่ที่เคยปิดบังร่างกายส่วนบน ไหลลงไปกองที่หน้าตัก

“ฮะ!”

เอวาที่พึ่งเห็นหน้าอกตัวเองถึงกับต้องอุทานออกมา คิดแล้วอยากจะเขกกบาลตัวเองแรง ๆ สักที เธอทำอะไรลงไปเนี่ย

เมื่อคืนจำได้เหมือนฝันเลือนราง แต่กระนั้นก็ยังคิดว่าตัวเองฝันไป จนถึงตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่าไม่ใช่

เมื่อคืนเธอนอนกับเขา นอนกับผู้ชายนั้นที่เธอไม่รู้จัก แล้วแท้จริงเขาเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงมานอนอยู่กับเธอ

บางทีความอยากรู้อยากเห็นมันก็มีมาก มากเสียจนต้องพาร่างกายที่บอบช้ำให้ขยับโน้มตัวเข้าไปมอง ขอแค่เห็นหน้าค่าตาเขาสักนิดก็ยังดี เผื่อว่าบังเอิญเจอเขาเธอจะได้หลบทัน

แต่ทว่าทันทีที่ขยับตัว ก็เหมือนว่าผู้ชายคนนั้นจะขยับตัวทันที เอวาเลยต้องหยุดนิ่ง เธอใช้มือปิดปากเอาไว้ พร้อมทั้งกลั้นหายใจเพื่อไม่ให้เขาได้ยิน

ตอนนี้มันสับสนไปหมด แต่เป็นใครจะไม่งงเหมือนเธอบ้าง ตื่นมาก็พบว่าตัวเองนอนกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วสภาพตัวเองตอนนี้ มีแต่ร่องรอยของการถูกกัด อีกทั้งยังมีรอยแดงจากการดูดเต็มไปหมด

“ไอ้โรคจิต” เอวาเผลอด่าเสียงดังอย่างลืมตัว สิ่งที่เธอหวงแหนรักษามาตลอดชีวิต ตอนนี้ไม่เหลือแล้ว

พอคิดได้แบบนั้น ก็รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น ตอนนี้เธอหวังเพียงแค่ได้ออกจากที่นี่ ออกไปให้เร็วที่สุด

แม้ว่าในสมองตอนนี้จะมีคำถามมากมายประเดประดังเข้ามาไม่หยุด แต่เธอก็เลือกที่จะหยุดความคิด แล้วโยนทุกอย่างทิ้งไป

เรื่องที่ผ่านมามันได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว มันคงไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้ ดังนั้นตอนนี้เธอควรเดินหน้าต่อไป

หลังจากคิดได้เธอรีบขยับลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าเพียงแค่ปลายเท้าที่เหยียบลงพื้น ความเจ็บปวดก็แล่นพล่านมายังน้องสาวของเธอทันที

เจ็บมาก เจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างกายราวกับว่าโดนไม้ทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่า เอวาใช้มือบางจับเตียงเอาไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้ม ตอนนี้รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างกายราวกับว่าโดนไม้ทุบอะไรแบบนั้น

เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็เจอเข้ากับกองเสื้อผ้าของตัวเองที่ถูกโยนทิ้งกระจัดกระจาย เรียวขาเล็กจึงพยายามเดินไปเพื่อเก็บมันขึ้นมา

แต่ทว่าในตอนที่เธอกำลังรีบเร่งหยิบเสื้อผ้า ก็บังเอิญเจอเข้ากับซากถุงยางที่ถูกใช้แล้วมากมาย ซึ่งมันถูกทิ้งไว้ปลายเตียง

Oh my god!!!

หนึ่ง สอง สาม สี่... ห้าถุง! หมายความว่า เธอกับเขา มีอะไรกันถึงห้าครั้ง บ้ามาก

เอวายืนอึ้งอยู่กับสิ่งที่เห็น ก่อนจะสะบัดหน้าไปมาเบา ๆ เพื่อเรียกสติ จากนั้นจึงรีบเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

เผ่นเถอะอยู่ไม่ได้แล้ว เช้าวันสดใสเหรอ ไม่ใช่แน่ นี่มันวันบ้าอะไรเนี่ย เธอต้องฝันไปแน่ ๆ