ยูกิxไฉ่หง - 12

ก๊อก ก๊อก

จังหวะที่ผมกำลังอารมณ์เดือด เกือบจะอาละวาดให้ลูกน้องสองคนที่ก้มหน้ามองรองเท้าหลบสายตาวาวโรจน์ของผม ก็มีเสียงคนเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น

“เข้ามา!” ผมตะโกนบอกบุคคลที่เคาะประตู

“คุณหลั่นเทียน” ชายร่างสูงผิวคมเข้มเดินทะมัดทะแมงเข้ามาพร้อมกับโค้งศีรษะทำความเคารพผม

“ได้เรื่องไหม?” ผมเอ่ยถาม ‘ปาเกา’ ที่มีศักดิ์เป็นบอดี้การ์ดมือขวาผมออกไป

“มีคนแถวท่าเรือขนส่งของเราบอกว่าเห็นคุณหนูกับฉิงเฉาลงเรือส่งสินค้าเที่ยวเรือออกไปไทยเมื่อสองอาทิตย์ก่อนครับ”

ปาเการายงานเรื่องที่ผมให้ไปสืบอย่างฉะฉาน

ดีมาก! สมกับที่เป็นมือขวาผม ทำงานไม่เคยพลาด ไม่เหมือนไอ้สองตัวนี้

เมื่อคิดได้เช่นนั้นผมก็ส่งสายตากดดันไล่ไอ้ลูกน้องที่ไม่ได้เรื่องให้รีบไสหัวออกไปจากห้องนี้ก่อนที่ผมจะลงโทษพวกมันโทษฐานที่เลี้ยงเสียข้าวสุก

“ยัยน้องไปกับฉิงเฉา?” ผมเอ่ยเบาๆ กับตัวเอง พร้อมกับคิ้วกระตุกเล็กน้อย

‘ยัยน้อง’ เป็นคำที่ผมชอบใช้เรียกน้องสาวผมจนติดปากน่ะ ส่วน ‘ฉิงเฉา’ ที่ปาเกามันเอ่ยถึง คือลูกน้องคนสนิทของป๊าผม แถมมันยังพ่วงตำแหน่งบอดี้การ์ดส่วนตัวให้กับน้องสาวสุดที่รักผมด้วย

ฉิงเฉาเป็นคนมีฝีมือชั้นเชิงการต่อสู้ดีเยี่ยม เป็นคนไว้ใจได้ มันกับน้องสาวผมค่อนข้างจะสนิทกันเสียด้วยซ้ำ

“คุณหลั่นเทียนจะเอายังไงต่อดี ตามไปค้นหาคุณหนูที่ไทยเลยมั้ยครับ” สงสัยผมนิ่งเงียบนานไปมันเลยถามผมด้วยอาการร้อนรนแทน

“ถ้ายัยน้องอยู่กับฉิงเฉา อย่างน้อยก็โล่งใจไปเปาะหนึ่ง” ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

“แล้วอาการเฉินฮ่งเป็นยังไงบ้าง” เมื่อเรื่องน้องสาวคืบหน้าไปในทางที่ดี เธอยังคงมีชีวิตอยู่ผมเลยถามถึงบุคคลที่สำคัญไม่ต่างจากน้องสาวผมออกไป

“คุณเฉินยังคงนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลครับ เท่าที่ผมไปถามอาการจากหมอที่นั่น อาการคุณเฉินหนักมาก น่าจะใช้เวลาพักฟื้นอีกเป็นสัปดาห์”

ปาเกามันทำงานได้ละเอียดรอบคอบดีจริงๆ ผมพยักหน้าให้กับการรายงานที่พอใจให้มันไปสองสามที สองขาเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน ค่อยๆ หย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้บุนวมสีแดงสด ยกขาข้างหนึ่งขึ้นไขว่ห้าง พลางครุ่นคิดถึงเหตุการณ์สุดสลดเมื่อสองอาทิตย์ก่อน

ย้อนกลับไปช่วงที่เกิดเหตุการณ์สลดค่ำคืนสีชาดวันนั้น ผมอยู่ที่ไทย ผมร่วมหุ้นกับเพื่อนคนหนึ่งที่ไทยแลกเปลี่ยนลูกค้าที่ชอบเสี่ยงดวงกัน โดยบางทีคนที่เคยเล่นที่คาสิโนผมก็นึกครึ้มอกครึ้มใจอยากเปลี่ยนบรรยากาศบินไปเล่นที่อื่นดู

ผมก็จะเป็นคนจัดส่งคนกลุ่มนั้นผ่านทางเรือขนส่งของครอบครัวผมไปให้เพื่อนที่ร่วมหุ้นกันที่ไทยคอยดูแล ได้ประโยชน์กันทั้งสามฝ่าย

เหมือนกับเรือล่มในหนองทองจะไปไหนเสีย ถ้าไม่ใช่เข้ากระเป๋าผม ครอบครัวผม และไอ้เพื่อนที่ไทย

และช่วงที่เกิดเรื่องบังเอิญว่าผมรู้สึกเครียดกับงานเลยอยากไปพักร้อนที่ไทย ทว่าพอผมกลับมาฮ่องกงเมื่อห้าวันก่อน ผมกลับพบกับเรื่องที่แสนจะเลวร้าย เมื่อครอบครัวผมถูก ‘แก๊งค์ฉลามดำ’ เข้าถล่มราบคาบเป็นหน้ากลอง

น้องสาวเพียงคนเดียวของผมหายไป ผมจึงสั่งลูกน้องของตัวเองที่มีอยู่ระดมกันตามหาให้ควั่ก ผลสุดท้ายก็เพิ่งรู้เรื่องเมื่อไม่กี่นาทีก่อนนี่เอง ว่าน้องผมยังมีบุญวาสนาหนีรอดเงื้อมมือพวกหมาลอบกัดได้

ถึงแม้วันนั้นจะได้ ‘เฉินฮ่ง’ ลูกชายเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ทั้งในฮ่องกงและต่างประเทศเข้ามาช่วยไล่พวกแก๊งค์ฉลามดำไปได้แต่มันก็สายไปเสียแล้ว เพราะมันดันมาช้าไปก้าวเดียว

แต่อย่างน้อยการปะทะกันของแก๊งค์ฉลามดำกับพวกเฉินฮ่งก็ทำให้พวกหมาลอบกัดนั้นสังเวยชีวิตเซ่นครอบครัวผมได้มากโขอยู่เหมือนกัน แต่เฉินฮ่งเองก็พลาดท่าถูกยิงไปหลายนัด อาการมันก็อย่างที่ปาเกามันเพิ่งเล่าไปนั่นแหละ

กรอด~ ยิ่งคิดผมยิ่งแค้น! สองมือกำหมัดแน่น เส้นเลือดเขียวปูดโปนเกร็งขัดไปทั้งมือ แค้นนี้ผมต้องชำระ แต่ตอนนี้ผมต้องหาตัวแก้วตาดวงใจที่เหลือรอดเพียงคนเดียวให้พบเสียก่อน

“ช่วยจัดแจงของไปเยี่ยมอาเฉินให้ฉันที ช่วงนี้เรื่องยัยน้องสำคัญกว่า ฉันต้องบินไปไทยให้เร็วที่สุด” ผมออกคำสั่งให้ปาเกามันเป็นธุระเรื่องทางนี้แทน ปาเกาเองก็ไม่อิดออดรับคำสั่งอย่างเคร่งครัด ก่อนจะค้อมหัวเคารพผมแล้วเดินออกไปจากห้อง

ตอนนี้ภายในห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง บรรยากาศชวนวังเวงเสียยิ่งกว่าอยู่ในป่าช้า กลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังคงตลบอบอวนอยู่ที่ปลายจมูก

ถึงแม้บ้านทั้งหลังจะถูกทำความสะอาดไปจนหมดจดแล้วก็ตาม แต่กลิ่นความเศร้าสลดยังคงไม่จางหาย ผมสลัดความหดหู่ที่กำลังบั่นทอนความเข้มแข็งออกไปจากหัวสมอง แวบหนึ่งผมก็นึกถึงเพื่อนร่วมธุรกิจที่อยู่ในไทยขึ้นมาได้ ไม่รอช้ารีบหยิบมือถือขึ้นมาต่อสายหามันทันที