ยูกิxไฉ่หง - 13

ตู๊ด~

[ว่า?] คำทักทายที่แสนสั้นกระชับดังขึ้นหลังจากคนปลายสายกดรับ

“พรุ่งนี้จะแวะไปที่คาสิโน มีเรื่องด่วน”

[อื้ม! ตามนั้น] ปลายสายพูดไว้เพียงเท่านั้นก็กดตัดสายไป

ผมกับมันเป็นหุ้นส่วนธุรกิจคาสิโนมาถึงสี่ปี ที่มันไม่ถามว่าผมจะไปทำไมมันคงขี้เกียจมากกว่า เพราะยังไงผมไปถึงที่นู่นก็ต้องเล่าให้มันฟังอยู่ดี

เพราะมันเป็นคนไม่เรื่องมาก ไม่ซักไซ้ ไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของกันและกัน ผมกับมันเลยไม่เคยมีปัญหาอะไรผิดใจกันมาจนถึงทุกวันนี้

“ยัยน้องพี่ชายคนนี้กำลังจะไปหาเธอแล้ว รอพี่ก่อนนะ น้องต้องรักษาตัวให้ปลอดภัยรอพี่ไปรับกลับบ้านเรา” น้ำเสียงผมสั่นเครือมากผมรับรู้ได้

บางทีการเสแสร้งว่าเข้มแข็งต่อหน้าลูกน้องมันก็ไม่ใช่ผลดีสำหรับผู้เป็นนายอย่างผมเสียทีเดียว มันกลับจะทำลายหัวใจผม

ความเข้มแข็งที่ซุกซ่อนความปวดร้าวและอ่อนแอไว้มากๆ มันก็เหมือนตัวเชื้อโรคที่คอยกัดกินพละกำลัง บางทีก็เหมือนจะตายทั้งเป็นเสียให้ได้ นี่ผมเป็นผู้ชายยังรับกับเหตุการณ์เลวร้ายนี้แทบไม่ไหว แล้วน้องสาวผมล่ะ ตอนนี้เธอจะไม่สติแตกไปแล้วหรือไง อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ เธอเข้มแข็งอยู่แล้วน้องพี่

ปัจจุบัน @ประเทศไทย

“มึงรีบร้อนมาหากูมีอะไร ได้ข่าวเพิ่งกลับไปยังไม่ถึงอาทิตย์ดี” เสียงราบเรียบของเพื่อนร่วมธุรกิจเอ่ยถามผม

ก็อย่างที่มันว่าก่อนหน้านี้ผมมาพักที่นี่ และกลับไปยังไม่ถึงอาทิตย์ดี และเมื่อสี่ชั่วโมงก่อนก็รีบร้อนโทรหามันเพื่อที่จะกลับมาสถานที่เดิมที่เพิ่งจากไป

“กูมีเรื่องให้ช่วย เรื่องสำคัญมากแต่ขอเป็นความลับที่สุด” ผมพยายามพูดช้าๆ ก็จริง แต่ในใจตอนนี้โคตรจะร้อนรนกับเรื่องที่สุมอยู่ในอกเป็นอย่างมาก

“มึงดูตื่นๆ แปลกๆ” ไอ้ยูกิมันคงจะมองสีหน้าและท่าทางผมออก

ลืมบอกไป เพื่อนร่วมธุรกิจผมคือ ‘ยูกิ’ เจ้าของยุกกี้คาสิโนที่ผมกำลังนั่งอยู่

ยูกิเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมทั้งฐานะ หน้าตา ยกเว้นอย่างเดียว ‘หัวใจ’ ที่ตอนนี้คงด้านชาแทบเรียกว่าตายด้านเลยก็ว่าได้

“อื้ม!” ผมตอบมันกลับได้แค่คำเดียว เพราะต้องค่อยๆ ปรับลมหายใจให้เข้าที่เพื่อที่จะได้เล่าเรื่องที่จะขอความช่วยเหลือจากมันแบบไม่ต้องให้สะดุด

“...”  ยูกิเงียบเสียงก็จริง แต่สายตามันกำลังจ้องหน้าผมแบบคนรอฟัง

“คืองี้นะ มึงพอมีเส้นสายหรือว่านักสืบดีๆ หรือเปล่า” ผมถามหาบุคคลที่จะช่วยเบาแรงพวกเราก่อนเป็นอันดับแรก

“มึงกำลังจะตามหาคน?” ยูกิเลิกคิ้วข้างหนึ่งถามผมกลับ

“น้องสาวกูเอง” ผมเริ่มบอกสิ่งที่ทำให้ผมนั่งก้นไม่ติดเก้าอี้ออกไป

“น้องสาว?” ไอ้ยูกิเลิกคิ้วทวนคำบอกเล่าผมอีกครั้ง

ถึงแม้เราจะเป็นเพื่อนทางธุรกิจ แต่มันไม่ค่อยยุ่งเรื่องส่วนตัวผมเท่าไหร่ ทั้งๆ ที่ผมกับไอ้ยูกิก็อายุไล่เลี่ยกัน ผมอาจจะแก่เดือนกว่ามันสองสามเดือน

“เธอกำลังถูกตามล่า และมีคนบอกว่าเธอข้ามเรือมาที่ไทย” ผมค่อยๆ เล่าเรื่องราวออกมาทีละนิด ไม่ได้เล่าเรื่องที่เกิดกับครอบครัวผมทั้งหมดออกมา ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดของผมคือตามหาน้องสาวให้เจอก่อน

“มีรูปมั้ย?” ไอ้ยูกิมันก็ดีตรงนี้ มันจะเป็นพวกไม่ค่อยเซ้าซี้ ถ้าจะช่วยคือช่วย ผมถึงคบกับมันมานานแบบนี้ไงล่ะ

ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสีดำเพื่อหยิบเอามือถือเครื่องหรูออกมา กดเข้าไปที่คลังรูปภาพในตัวเครื่อง เปิดรูปสาวน้อยวัยใส สวมเสื้อเปิดไหล่สีแดงสด ใบหน้ายิ้มสดใส ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลอ่อนๆ ให้ไอ้ยูกิดู

หลังจากที่ไอ้ยูกิหยิบมือถือผมไปดู มันทำหน้านิ่ง แต่แววตาวูบไหวไปชั่ววิ พร้อมกับใบหน้าเชิดขึ้นไปมองลูกน้องมันที่ชื่อมอม้าที่ยืนขนาบข้างพร้อมกับส่งมือถือผมให้มันดู

“เฮ้ยเฮีย!” ทันทีที่ไอ้มอม้าเห็นรูปในมือถือผมก็ร้องอุทานเสียงลั่นห้อง

ใจผมเต้นแรงกว่าเดิมหลายเท่าตัว เดาเอาจากปฏิกริยาตอบโต้นั่นแสดงว่าสองคนนี้ต้องเคยเห็นน้องสาวผมแน่ๆ

“บอกกูมาถ้ามึงรู้หรือเคยเห็น” ผมรีบถามเสียงปนสั่น

“เอ่อ” เป็นมอม้าเองที่เหมือนอยากพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ชะงักไว้ พร้อมกับเบือนสายตามองลูกพี่มันที่นั่งหัวโด่ไขว่ห้างแต่หน้าตาเหมือนกำลังคิดอะไรในหัว

“อย่าเงียบสิวะ กูซีเรียส” ทนไม่ไหวกับอาการนิ่งเฉยของไอ้ยูกิ ผมเลยเร่งมันอีกทีเผื่อสติมันหลุดออกไปนอกโลก

“เฮีย!” ไอ้มอม้าช่วยผมเรียกสติลูกพี่มันอีกแรง “อยู่นี่” มันหมายถึงอะไร?

“ไฉ่หงอยู่ที่นี่เหรอ มึงพูดจริงหรือล้อเล่นวะ” ผมถามสิ่งที่คิดออกไปอย่างร้อนรน แต่ไอ้ยูกิตอบกลับเพียงแค่ใบหน้านิ่งเฉย เยือกเย็นตามแบบฉบับมัน

นี่สรุปมันจะกลายเป็นคนหน้านิ่ง หน้าเดียวแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน อดีตเหี้ยๆ มันก็ผ่านมาเกือบจะปีแล้ว มันน่าจะปล่อยวางได้แล้ว

“กูรู้มึงกำลังด่ากูในใจ”