CHAPTER 3 (Sakit at Galit)

Napabalik sa huwisyo niya si Solene dahil ayaw pa rin siyang bitawan ni Wilhelm. “Bitawan mo ‘ko sabi! Tulong!” sigaw ng dalaga pero walang nakakarinig sa kanya.

“Sorry pero tayo lang dalawa ang nandito ngayon.”

Napaatras ang dalaga. “A-Ano?” nauutal nitong tanong na tila hindi makapaniwala.

Napangisi si Wilhem na tila ba ngiting tagumpay ito. “You heard it right, my lady.” Kumindat pa ito at ngumisi na parang demonyong may masamang binabalak.

“K-Kasal ako! H-Hindi ako pwedeng ibenta ng tatay ko! H-Hindi mo gugustohing malaman ang pangalan ng asawa ko dahil malalagot ka!” Pagbabanta pa ni Solene kahit na nauutal na ito.

“Kasal? Sinong asawa mo? H’wag ka ngang magpatawa, Solene. Akin ka na

ngayon.”

“Isang Anderson ang asawa ko! S-Si Holden A-Anderson! Siya ang asawa ko!” sigaw naman ng dalaga na pilit ipinapakitang hindi siya natatakot.

“Pwe! Magpapasagasa ako sa tren kung totoo ‘yang sinasabi mo! Baliw!” Natatawa pa nitong sagot.

“Hindi ako nagsisinungaling—”

Hindi pa man natatapos ni Solene ang sasabihin niya nang itulak siya ni Wilhem. Tumama ang tiyan niya sa lamesa malapit sa kanya. Sa sobrang sakit niyon ay agad siyang namilipit.

“You are such a b*tch. Hindi pa ako tapos sa ‘yo!” banas na sigaw ng binata saka niya iniwan si Solene na nakaupo sa sahig hawak-hawak ang nananakit nitong tiyan. Kusa na lang pumatak ang luha sa mga mata niya.

Nagsidatingan na ang ibang estudyante. Kaya siguro bigla na lang siyang tinulak ni

Wilhelm para makatakas ito.

Hindi naman na magawang manlaban ni Solene. Pwede niyang ipagtanggol ang sarili niya pero sa paraang hindi siya dapat makasakit ng iba dahil kapag nangyari iyon ay baka hindi na siya makalabas pa ng buhay. Sa uniberisad kasing ‘to, isa lang siyang tuldok na pwedeng mabura. Kung hindi nga lang dahil sa scholarship niya ay hindi siya makakapag-aral dito.

Nagpasya siyang magpunta na lang ng hospital para magpareseta dahil hanggang ngayon ay ramdam niya pa rin ang sakit.

In-assist naman siya ng mga nurse doon.

“Dr. Lim, may pasyente po tayo,” wika ng nurse saka nito inakay si Solene paupo sa harapan ng Doktor na si Stefano.

Pag-aari nina Stefano ang Lim Medical Hospital. Isa itong private hospital. Half Chinese Half Filipino ito pero dito na siya sinilang at nanirahan sa Pilipinas.

“Good morning, Miss. What can I help you?” nakangiting tanong pa ng binata. He is just twenty-seven years old.

Nung una ay nahihiya pa si Solene na sabihin pero kalaunan ay nasabi niya rin kung anong dahilan bakit nandito siya ngayon sa hospital.

“S-Sumasakit ho k-kasi ang a-ano ko.”

Napakunot-noo naman si Stefano. “Ang ano, Miss?” tila ba takang-takang tanong ng doctor.

Napangiwi si Solene. Paano niya nga ba sasabihin? Tila kakapusin na siya ng hangin.Namula ang kanyang pisngi sa hiya. “Yung sa baba k-ko po. M-Masakit.”

Namilog naman ang mga mat ani Stefano sa mga sinabi nito. “Wait, d-down

there? Ilang taon ka na ba? May I have your ID?” nagtatatakang wika ng binata.

Agad naman na dinukot ni Solene ang ID mula sa bag niya saka iyon iniabot. “T-Twenty years old."

Nagsalubong ang kilay ni Stefano habang tinititigan ang ID ng dalaga. He's like examining it. “Twenty ka

na? Sigurado ka? E mukha kang minor. Nagsasabi ka ba ng totoo?”

“Doc, hawak niyo na po ang ID ko, e.”

“Well, let me check. Did you have an intercourse? O, may iba pang dahilan sa

tingin mo kung bakit sumasakit iyan?” Pag-uusisa ni Stefano.

“’Y-Yung nauna niyo pong sinabi.” Nahihiyang sagot ni Solene. "I-It was my first

time." Paliwanag niya pa.

Napabuntong-hininga na lang si Stefano saka niya binigyan ng prescription ang

dalaga nang hindi na ito magtagal at matanggal na ang sakit. Isa pa,

nararamdaman niyang nahihiya na rin ito.

“Here, take this. Nakasulat na rin diyan kung anong oras mo iinumin para mawala

na ang sakit.”

“T -Thank you po. H-Hindi ho ba ko mamamatay dahil dito?” inosenteng tanong

ng dalaga.

Stefano chuckled. “Hindi. ‘Wag kang mag-alala.” Umiiling-iling nitong sagot.

Pagkalabas na pagkalabas niya ng hospital ay pumara siya ng taxi para umuwi.

Hindi niya maipaliwanag pero kinakabahan siya nang mga oras na iyon. Siguro,

dahil lang sa poging at batang doctor na umasikaso sa kanya. Mukha naman itong

mabait.

Pagdating na pagdating niya sa bahay nila ay nakarinig siya ng matinding

pagtatalo. Nagmamadali siyang pumasok sa loob at naabutan nga niya ang nanay

niya na nakasalampak sa sahig.

“Wala kang kwentang ama! Ultimo anak mo, ibebenta mo para sa bisyo at sugal?!

Walang hiya ka!” sigaw ng Mama niya.

Nag-aaway na naman sila. Palagi naman. Dahil sa pera, bisyo, at sugal.

“Mama? Papa? Anong nangyayari?! Pa! A-Ano na namang ginawa mo?”

natatarantang tanong ng dalaga nang makita niya ang bawat galos at pasa sa

mukha ng Mama niya.

“Huwag kang makialam dito, Solene! Kung ako sa ‘yo, sundin mo na lang ako kung

ayaw mong magaya sa nanay momg walang kwenta! Sakitin na nga, wala pang

kwenta! Isang pasanin! Pabigat!” bulyaw ng Papa niya na lasing na lasing na

naman.

Parang dinudurog si Solene na makitang ganoon ang pamilya niya. Ang Mama niya

na may sakit ay nagawa pang bugbugin ng Papa niyang wala nang ginawa kundi

ang uminom at magpakalasing. Magpakasaya kasama ng barkada at umuwing

susuroy-suroy at wala nang pera.

“I-Ibalik mo ang ipon ng anak mo, Rico! H-Hindi ‘yan sa ‘yo! Ipon ng anak mo ‘yan

dahil gusting-gusto niyang mag-aral. M-Maawa ka naman!” Pagmamakaawa ng

Mama niya pero tila ba walang naririnig ang Papa niyang kahit munting tinig.

“P-Pa? T-Totoo bang binenta mo ako? K-Kay W-Wilhelm? B-Bakit? S-Saka, ‘yung

ipon ko pa. P-Para ‘yan sa skwela saka sa gamot ni Mama. P-Please, h’wag niyo

naman hong g-galawin ‘yon.” Pagmamakaawa pa nito.

Matigas na umiwas ng tingin si Mang Rico. “P-Pasensya ka na, anak. T-Talo ako sa

sugal. Papatayin nila ako kapag hindi ako nakapagbayad. K-Kaya naibenta kita. A-

At itong i-ipon mo, h-hiram lang naman, e. I-Ibabalik ko ‘to. K-Kailangan ko lang

talagang makabawi.” Paliwanag pa nito na para bang desperadong desperado na talaga siya.

Hindi lubos akalain ni Solene na aabot sa ganoong punto ang tatay niya. Lason ito

sa pamilya. Nanghina na lamang siya bigla.

Pilit na tumayo ang nanay niya para agawin ang pera. “Akin na ‘yan sabi!” anito

nang buong lakas.

“Sinabi nang hihiramin ko lang!” sigaw ng tatay niya saka nito tinulak ang nanay

niyang hindi na nga halos makatayo dahil sa pananakit na natamo nito.

Sa lakas ng pagkakatulak sa kanya ay tumama ang ulo nito sa isang matigas na

bagay sa loob ng bahay saka ito nawalan ng malay. Hanggang sa nandilim na lang

ang paningin ni Solene nang makita ang napakaraming dugo na nagkalat sa sahig.

Habang ang tatay niya ay nagtatakbo palayo.

 

Hindi na malaman ni Solene kung anong mararamdaman niya nang mga oras na iyon. Sakit ba o galit? Tila kasi nag-aagawan ang mga iyon ng espasyo sa dibdib niya.