Chapter 4

Ngayon lang nakita ni Chancellor na ganoon nagpa-panic si Francesca. Mukha itong halos maiiyak. At dahil iyon sa kanya.

Saglit siyang natulala. Parang… mahal pa rin siya nito.

Pero sa sumunod na segundo, narinig nila ang malakas na iyak ni Dylan.

“Mommy… may dugo rin si Daddy… natatakot ako…”

Napalingon si Francesca. Nakita nitong hawak ni Leonard ang braso nito habang namimilipit sa sakit.

Kanina, nang bumagsak ang chandelier, may ilang piraso ng salamin na tumalsik at tumama sa braso nito.

Dalawang maliit na sugat lang iyon pero agad na nagdesisyon si Francesca.

“Leonard, dadalhin kita sa ospital.”

Wala man lang pag-aalinlangan nitong iniwan si Chancellor habang hinihila si Leonard paalis.

Nabigla si Chancellor. Pero si Leonard pa ang unang nagsalita.

“France, isama natin si Mr. Gonzales. Mas malala ang sugat niya.”

Kasabay noon ang tuloy-tuloy na iyak ni Dylan.

“No! Daddy!”

Mahigpit na yumakap ang bata kay Francesca.

“Takot ako sa dugo… ayoko sa kanya…”

Punong-puno ng pagtanggi ang mukha ng bata habang nakatingin kay Chancellor. Tumahimik si Leonard at tumingin kay Francesca.

Ilang segundo lang…

Nagdesisyon agad ito.

“No.”

Diretso ang sagot nito.

“Madaling mahilo si Dylan kapag nakakakita ng dugo. Hindi pwedeng sumabay si Chancellor.”

Pagkatapos ay malamig nitong dinagdagan, “Hayaan mo siya. Firefighter naman siya kaya marunong siyang mag-first aid. Kaya niya sarili niya.”

“Let’s go.”

Karga nito si Dylan habang hawak ang kamay ni Leonard at ni hindi na ito lumingon pabalik.

Unti-unting lumabo ang paningin ni Chancellor dahil sa dugo. Kasabay ng dugo ang mga luha na dumadaloy sa mukha niya.

Sa huli, ang may-ari pa ng restaurant ang nagpadala ng tao para dalhin siya sa ospital. Mabuti na lang at hindi seryoso ang sugat niya.

Ilang tahi at benda lang, okay na. Pero kumpara sa sakit ng katawan…

Mas wala na siyang maramdaman sa puso niya.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang eksenang iniwan siya ni Francesca nang walang pagdadalawang-isip.

Parang libo-libong karayom ang tumusok sa puso niya hanggang sa maubos ang dugo roon.

Tahimik siyang nakahiga sa hospital bed. Wala na siyang inaasahan pa kay Francesca.

Ang iniisip na lang niya, sana hindi makaapekto ang sugat niya sa rescue mission kinabukasan.

Buong gabi siyang paikot-ikot sa sakit at bangungot. Pero nanatiling tahimik ang cellphone niya.

Ni isang message o tawag, walang dumating mula kay Francesca.

Parang sina Leonard at Dylan lang ang mundo nito.

At siya?

Isa lang siyang estranghero.

*

Kinabukasan, nagising siya dahil sa tawag ng team leader niya.

“Hello, Captain.”

“Chancellor, ready ka na ba?”

“Hmm. Pwede na akong bumalik sa team anytime.”

Hindi na ganoon kasakit ang ulo niya kumpara kagabi. Dahan-dahan siyang bumangon at ginalaw ang katawan. Mukhang kaya pa naman.

Tungkol naman kay Francesca…

Bahala na ito. Isa lang siyang ordinaryong tao habang si Francesca, parang diyosang hindi niya kayang abutin.

“Good.” Huminga nang mabigat ang team leader. “Huwag ka munang pumunta rito agad. Malala talaga ang forest fire ngayon.”

“May hinihintay pang fire equipment ang team. Kapag dumating iyon, saka tayo aalis.”

“Ang latest notice, mamayang hapon pa. Sasabihan kita ulit.”

Pagkababa ng tawag, tulala lang na nakaupo si Chancellor. May kalahating araw pa siya pero wala naman siyang mapuntahan.

Uuwi ba siya? Napailing siya. Ayaw na niyang ipahiya ulit ang sarili niya. Sakto namang tumawag si Francesca.

“Chancellor.”

Malamig pa rin ang boses nito.

“Pansamantala, huwag ka munang umuwi.”

Nanigas ang katawan niya. Nagpatuloy naman ito.

“Hindi ka gusto ni Dylan. Sinasabi niyang tuwing nagpapakita ka, may nangyayaring masama sa daddy niya.”

“Bata pa siya. Hayaan mo muna siyang masanay.”

Tahimik lang si Chancellor habang nakikinig. “Ipinag-book na kita ng hotel. Pinadala ko na rin doon ang gamit mo through the butler. At habang wala ka, dito muna titira si Leonard.”

Saglit itong tumigil bago dagdagan ng, “Sa kwarto mo siya matutulog. Pero don’t worry, wala kaming ginagawa.”

Parang kutsilyong dahan-dahang umiikot sa dibdib ni Chancellor ang bawat salita. Hindi man lang ito nagtatanong. Laging notification lang. Laging desisyon nito ang nangingibabaw.

“Okay, iyon lang.” Malamig pa rin ang tono ni Francesca. “May meeting pa ako. Babaan ko na.”

Pagkatapos noon, busy tone na lang ang narinig niya. Napapikit si Chancellor habang kumikirot ang dibdib niya.

‘Francesca… Sobra ka na.’

Mula nang mahuli niya itong may tinatagong relasyon kay Leonard… Hanggang sa pag-ampon kay Dylan… Pagpapatira kay Leonard sa villa…

At ngayon, siya na mismo ang pinalalayas sa bahay.

Kaunting-kaunti na lang at diretsahan na nitong aaminin ang relasyon nila.

Pero syempre, masyadong mataas ang tingin ng diyosa sa sarili nito para magpaliwanag sa isang ordinaryong tao tulad niya.

Napangiti siya nang mapait. Ituring na lang niyang nasayang ang limang taon niya.

Malapit na siyang pumunta sa pinakaunang linya ng forest fire rescue. Sa puntong iyon, parang wala na siyang energy isipin pa ang love at pamilya.

Pagkatapos ma-discharge, dumiretso siya sa hotel. Doon niya kinuha ang maleta niya. Pero nagulat siya nang makitang kasama roon ang laptop ni Francesca.

Mukhang napagkamalan ng butler na gamit niya iyon. Ang laptop na iyon kasi, siya mismo ang nagbigay rito bilang anniversary gift noon.

Nagkamali pa nga siya noon dahil black ang nabili niyang kulay.

Pero hindi naman nagreklamo si Francesca at hanggang ngayon ginagamit pa rin iyon. Work laptop nito iyon.

Sa una, wala siyang balak pakialaman.

Pero bigla niyang naalala…

Nandoon pa ang mga lumang pictures at videos nila noong nagde-date pa sila.

Noong hindi pa obsessed si Francesca sa religion at faith. Noong masaya pa sila. At dahil aalis na rin naman siya…

Mas mabuti nang burahin lahat. Para wala nang matira.

Binuksan niya ang laptop at pag-open nito, automatic na nag-login ang Vîber account ni Francesca. Agad siyang natigilan. Ang pinaka-top sa chats nito…

Si Leonard.

Hindi lang naka-pin. May special nickname pa.

“Leo.”

Isang simpleng word lang pero sobrang intimate. At siya?

Araw-araw siyang nagpapadala ng sandamakmak na messages kay Francesca pero wala man lang bakas niya sa taas ng chats.

Parang pinisil ang puso niya. Hindi niya napigilang mag-scroll pababa.

Si Leonard lang ang naka-pin na personal contact. Kasunod noon ang company group chats, executives, at clients.

Pagkatapos ay mga religious groups, temple members, at mga kasama ni Francesca sa spiritual discipline.

At sa pinakadulo…

Nandoon siya.

Lampas sandaang contacts bago niya nakita ang sarili niyang account. Nakita niya ang sariling pangalan, Chancellor.

Limang taon silang kasal…

Pero kahit anumang nickname bilang contact name, hindi niya nakuha. At mas masakit pa roon...

Siya lang ang naka-mute.

Kaya pala sa dose-dosenang messages niya araw-araw, paminsan-minsan lang ito magreply ng isang salita.

Doon niya tuluyang naintindihan. Ni minsan, hindi talaga siya naging mahalaga kay Francesca. At iyon ang marriage na akala niyang masaya.

Napatawa siya nang mapait. Pakiramdam niya nilalamon siya ng simpleng pangalang “Leo.”

Parang halimaw iyong sumugod at pinunit ang puso niya bago siya tuluyang lunurin.

Sobrang sakit. At sobrang nanlalamig siya. Halos hindi siya makahinga. Ayaw na sana niyang magbasa pa.

Pero biglang tumunog ang Vîber notification. Message mula kay Leonard. Sunod-sunod na pictures ang dumating.

Mahigit sampu. Lahat iyon ay pictures nina Francesca at Leonard habang kasama si Dylan sa school fun event.

Sa unang picture, naka-family outfit silang tatlo habang magkahawak-kamay at nakangiti. Mukha silang totoong pamilya.

Sa pangalawang picture, magkadikit ang katawan nina Francesca at Leonard habang sabay nilang binubuhat si Dylan para tusukin ang lobo sa game booth.

Sa pangatlo, may hawak na biscuit si Dylan habang sabay iyong kinakain nina Francesca at Leonard.

Halos dalawang pulgada na lang ang pagitan ng labi nilang dalawa. At bawat sumunod na picture…

Mas intimate pa kaysa sa nauna.

Napapikit si Chancellor sa sobrang sakit. Hindi pa niya kailanman nakita ang malamig na diyosang iyon na ngumiti nang ganoon kasaya.

Sa lower right corner ng pictures, may watermark ng oras. Ten minutes ago lang kuha ang mga iyon.

Napatawa siya nang mapait. Kaya pala ayaw siyang pauwiin ni Francesca. Takot pala itong may makita siya.

‘Francesca, sinabi mong nasa company meeting ka. Hindi ba’t sabi mo, hindi nagsisinungaling ang mga taong may spiritual connection sa Panginoon? Kung ganoon…

Bakit puro kasinungalingan ang laman ng kasal natin?’