Chapter 3

“Hello, Captain,” sagot niya sa tawag.

“Chancellor, may masamang balita.”

Seryoso ang boses ng team leader sa kabilang linya.

“Kagabi nagkaroon ng malaking forest fire sa western mountain area. Tatlong rescue teams na ang halos maubos sa pag-apula pero hindi pa rin makontrol ang apoy. Mukhang tayo na ang susunod na ipapadala.”

Agad tumigas ang ekspresyon ni Chancellor. Lahat ng sakit sa dibdib niya, pansamantalang naisantabi.

“No problem, Captain. I'm ready anytime.”

Mabilis siyang tumawag ng taxi habang papunta sa headquarters para mag-standby.

Kapag forest fire ang usapan, sobrang delikado. Kapag tuluyang kumalat iyon, hindi mabilang na pamilya ang maaapektuhan.

Kung ikukumpara roon, parang walang kwenta ang problema niya kay Francesca.

Pero bago ibaba ng captain ang tawag, muli itong nagsalita. “Huwag ka munang pumunta rito agad.”

Natigilan si Chancellor.

“Sa lagay ng sunog ngayon… alam mo naman kung gaano kalala.”

Huminga nang mabigat ang team leader.

“Bibigyan kita ng isang araw para makapagpaalam nang maayos sa pamilya mo.” Saglit itong tumahimik bago dagdagan ng, “Lalo na sa asawa mo. Tama ba, kasal ka, hindi ba?”

Biglang huminto si Chancellor sa paglalakad. Halo-halong emosyon ang nagpasikip sa dibdib niya. Alam naman ng buong team na may asawa siya.

Pero ni minsan, hindi nagpunta si Francesca sa headquarters para bisitahin siya.

Marami na rin itong family gatherings ng team na tinanggihan dahil daw busy sa trabaho.

Sa tagal, halos makalimutan na nga ng mga kasamahan niya na may asawa siya.

“Okay, Captain. Naiintindihan ko.”

Pagkababa ng tawag, napabuntong-hininga siya nang malalim.

Limang taon na silang kasal ni Francesca. Kilalang-kilala na niya ito.

Para kay Francesca, ang spiritual discipline nito lang ang importante. Kahit alam nitong may mission siya, kadalasan ilang simpleng “mag-ingat ka” lang ang sinasabi nito bago bumalik sa sariling mundo.

Sa sobrang sanay niya sa malamig nitong ugali, natuto na rin siyang huwag itong gambalain.

Pero iba ang mission na ito. Posibleng hindi na siya makabalik.

Kahit ayaw na niyang makita ang malamig na mukha ni Francesca, bumalik pa rin siya. Mabilis lang ang limang minutong lakad.

Pero pagdating niya roon, hindi niya inaasahan ang makikita.

Mukhang paalis si Francesca. Nakasuot ito nang elegante at maayos, mas maganda kaysa dati.

Sa limang taon nilang pagsasama, ngayon lang niya ito nakitang nag-ayos nang ganito.

Parang may bigla siyang na-realize, pero ayaw tanggapin ng puso niya.

“May sasabihin ako.”

Lumapit siya sa kotse nito. Pero hindi man lang siya nilingon ni Francesca.

“Pagbalik ko na lang. May aasikasuhin ako.” Malamig pa rin ang tono nito.

“Saan ka pupunta?”

Bahagyang kumunot ang noo niya habang hinaharangan ang dadaanan nito.

Hindi niya alam kung magkakaroon pa siya ng chance para hintayin itong makabalik.

Sa pagkakaalam niya, kapag may “importanteng lakad” si Francesca, kadalasan trabaho o pagpunta sa church lang iyon.

Pero hindi niya inaasahan ang sumunod na makikita. Nasa passenger seat si Leonard.

Tahimik si Francesca pero si Leonard ang kusang nagsalita.

“Mr. Gonzales, sorry about this.”

Ngumiti ito nang alanganin.

“May company gathering kasi kami this noon. Sasama raw si France.”

Pagkatapos, tumingin ito kay Francesca.

“France, maybe ako na lang mag-isa pumunta?”

Pero agad umiling si Francesca. “No need.”

Diretso ang sagot nito. “Wala namang importante tungkol kay Chancellor. Mas importante ’yung sa 'yo.”

Pagkasabi noon, pinaandar nito ang sasakyan at agad umalis. Naiwan si Chancellor sa kinatatayuan niya.

Matagal bago siya nakahinga ulit. Parang may malaking bato na nakabara sa lalamunan niya.

Sobrang sakit.

Sa limang taon nilang pagsasama, hindi na niya mabilang kung ilang invitations ang tinanggihan ni Francesca para sa kanya.

Pero para sa company gathering ni Leonard…

Kaya nitong mag-ayos nang bongga at sumama agad. Tanghali pa lang ang event pero maaga na silang umalis.

Napangiti siya nang mapait.

‘Francesca, sinabi mong hindi nagsisinungaling ang mga taong may spiritual discipline. Sinabi mong hindi ka nagtaksil.’

Pero sa lahat ng nakikita niya…

Si Leonard ang mas mukhang asawa nito. Ito ang mukhang taong mahalaga rito.

‘Ano? Pati ba ang pagsama sa gathering nito, para din sa bata?’

Pakiramdam ni Chancellor, sobrang katawa-tawa niya.

Pagkaalis ng sasakyan, wala na rin siyang dahilan para manatili pa roon.

Ang bahay na minsang puno ng warmth at memories…

Ngayon, parang tinataboy na siya palabas.

Bawat hakbang niya palayo, parang tinatapakan niya ang masasayang alaala nilang dalawa.

Habang naglalakad siya, isa-isang nababasag ang mga iyon.

*

Kinagabihan, nakatanggap si Chancellor ng message mula kay Francesca.

“May free time ako tonight. Kumain tayo sa labas. Ano ba ’yung gusto mong sabihin?”

Simpleng imbitasyon lang iyon. Pero para kay Chancellor, parang awa na lang.

Matagal siyang nag-isip bago pumayag. Gusto niyang pag-usapan nang maayos ang divorce.

Kung sakaling hindi na talaga siya makabalik mula sa mission…

Ayaw niyang may natitira pa silang koneksyon. Ayaw na niyang nakatali pa rin siya rito.

Pinili niya ang restaurant kung saan sila unang nag-date. Sinabihan niya itong mag-isa lang pumunta.

Walang ibang kasama. Doon nagsimula ang relasyon nila. Doon na rin dapat magtapos.

Katulad pa rin ng dati ang restaurant. Pareho ang upuan. Kahit ang maliit na wind chime malapit sa bintana, hindi pa rin nagbabago.

Pero sila…

Hindi na pareho noon. Hindi siya nireplyan ni Francesca.

Naghintay siya hanggang alas nuebe ng gabi. Magsasara na ang restaurant pero wala pa rin ito.

Napangiti na lang siya nang mapait.

Tama nga. Walang puso ang diyosang minahal niya.

Sanay na rin naman siya sa pagwawalang-bahala nito. Pero nang tatayo na siya para umalis…

Dumating si Francesca. Kasama sina Leonard at Dylan. Agad kumunot ang noo ni Chancellor.

“Bakit kasama sila?”

Ayaw niya ng ibang tao sa gabing iyon. Para sa kanya, mahalaga ang gabing iyon.

Pero parang walang pakialam si Francesca. “Overtime ako hanggang ngayon.”

Kaswal nitong sagot. “Hindi rin kumakain sina Leonard at Dylan sa bahay, kaya isinama ko na.”

Habang nagsasalita ito, umupo na sina Leonard at Dylan sa tapat niya. May bakanteng upuan sa tabi ni Chancellor.

Pero isang tingin lang doon ni Francesca bago ito umupo sa tabi nina Leonard.

“Si Leonard na raw ang taya sa dinner bilang apology.”

Pagkatapos, malamig itong tumingin kay Chancellor.

“Learn from him. Huwag kang masyadong makitid mag-isip.”

Parang muling pinunit ang puso ni Chancellor.

Sa huling hapunan sana nilang dalawa…

Hindi na niya gustong makipagtalo. Gusto niya lang sanang magpaalam nang maayos.

Pero dahil nandoon sina Leonard at Dylan, lahat ng gusto niyang sabihin parang nabarahan sa lalamunan niya.

‘Francesca… kung alam mo lang na ito na sana ang huli naming pagkikita… Pagsisisihan mo kaya na may isinama kang iba?’

Pero wala na ring saysay. Hindi na rin naman niya hahayaang masaktan ulit.

Masyadong malamig ang puso nito. Hindi na niya kayang hawakan pa.

“Mr. Gonzales, ako na bahala sa bill tonight.”

Ngumiti si Leonard habang nagtataas ng baso. “Thank you rin kasi tinanggap mo si Dylan. I'm really thankful.”

Pero hindi gumalaw si Chancellor. Nanatiling nakaupo lang siya habang nakatitig sa mesa.

Naging awkward ang ekspresyon ni Leonard.

“Hayaan mo siya.”

Si Francesca ang nagsalita habang itinataas ang sariling baso. “Hindi niya kayang maging open-minded tulad mo. Sayang lang kabaitan mo sa kanya.”

Pagkatapos, marahan nitong itinama ang baso nito sa baso ni Leonard.

“Cheers.”

Pati si Dylan, masayang sumabay.

Tatlo silang nagtatawanan habang nagkukuwentuhan tungkol sa bahay, sa gusto ng bata, at kung paano nila aayusin ang kwarto nito.

At si Chancellor? Siya ang mukhang stranger sa mesa. Parang nakikisalo lang sa ibang pamilya.

Biglang may na-realize si Chancellor. Tumingin siya kay Francesca.

“Francesca… ikaw ba talaga ang gustong makipagkita sa akin?”

“O si Leonard?”

Kumunot ang noo ni Francesca. “Of course si Leonard ang gustong mag-sorry sa ‘yo.”

Kaswal nitong sagot. “Ako? Wala nga akong oras.”

Sa isang pangungusap lang…

Tuluyan nitong winasak ang huling natitirang pag-asa ni Chancellor.

Nakakatawa. Ang huli nilang pagkikita bilang mag-asawa…

Si Leonard pa pala ang gumawa ng paraan para mangyari.

At sa sobrang sakit, parang bigla siyang naging kalmado. Parang may nabunot na tinik sa dibdib niya.

“Tumawag ang team namin kanina.” Tahimik pero malinaw ang boses niya. “Pupunta kami para tumulong sa forest fire.”

Tumingin siya kay Francesca. “Delikado raw ang sitwasyon. Baka hindi na ako makabalik.”

Saglit siyang huminto bago tuluyang sabihin, “Kaya gusto ko nang makipag-divorce. Para makalaya ka na.”

Pagkasabi niya noon, pakiramdam niya gumaan ang dibdib niya.

Pero ang hindi niya inaasahan…

Walang kahit sino sa tatlo ang nakinig. Tuloy pa rin ang tawanan nila.

Ni hindi man lang sila napatingin sa kanya. Pakiramdam niya, isa siyang clown.

At ang pusong kakagaan lang sana…

Muling nadurog.

“Francesca.”

Bahagyang nanginginig ang boses niya.

“Narinig mo ba sinabi ko?”

“Hmm.”

Hindi man lang siya tiningnan nito habang nagsasalin ng pagkain sa plato ni Dylan.

“Mag-ingat ka.”

Sobrang casual ng sagot. Parang wala lang. Napangiti na lang si Chancellor sa sarili.

Hindi niya maintindihan kung paano niya natagalang ipaglaban ang ganoong kasal sa loob ng limang taon.

Kung wala itong balak makinig, wala na rin siyang sasabihin pa.

Tumayo siya para umalis.

Pero sa mismong sandaling iyon…

May biglang malakas na kalansing mula sa itaas. Lumuwag ang malaking chandelier sa kisame.

At bago pa siya makaiwas…

BLAG!

Diretso iyong tumama sa ulo niya. Malakas na tunog ng basag na salamin ang umalingawngaw sa buong restaurant.

Natumba si Chancellor habang duguan ang ulo at mukha niya. Napalingon ang lahat ng tao.

Pati si Francesca.

Sa unang pagkakataon buong gabi, nagbago ang ekspresyon nito.

“Chancellor!”

Namutla ito at agad tumakbo papunta sa kanya nang hindi nagdadalawang-isip.