Chapter 5

Unang instinct ni Chancellor ang tawagan agad si Francesca at komprontahin ito.

Pero nang mahawakan niya ang cellphone, bigla rin siyang natigilan. Ano pa bang saysay? Malinaw na ang lahat.

Kahit ayaw nitong makipag-divorce, aalis na rin naman siya. At sa mission na pupuntahan niya, hindi pa sigurado kung mabubuhay pa siyang makabalik.

Napabuntong-hininga siya at dahan-dahang ibinaba ang cellphone.

Ayaw na niyang dagdagan pa ang sakit bago siya umalis. Balak na sana niyang i-shutdown ang laptop at kunin ang maleta niya.

Pero biglang may panibagong notification. Mula ulit kay Leonard.

Video naman ngayon. Saglit na natigilan si Chancellor nang makita ang thumbnail.

Magkatabi sina Francesca at Leonard sa stage. Sobrang sweet ng aura nilang dalawa, halos umaapaw palabas ng screen.

Mukhang kakakuha lang ng video. Nanginig nang bahagya ang kamay ni Chancellor pero pinindot niya pa rin ang play.

Sa video, may teacher na nakatayo sa stage habang iniimbitahan ang mga magulang ni Dylan para ikuwento kung paano sila nagkakilala.

Pagkatapos noon, magkahawak-kamay na umakyat sina Francesca at Leonard.

Natigilan si Chancellor. Ang diyosang walang emosyon at walang interes sa romance…

Ngayon, mukhang mahiyain at puno ng lambing. Si Francesca pa mismo ang unang nagsalita.

“Si Leonard ang first love ko.”

Mahina pero puno ng lambing ang boses ni Francesca. “Magkaklase kami simula elementary hanggang college. Sa college lang siya nag-confess sa akin…”

Ngumiti ito habang nakatingin kay Leonard. “Pagkatapos naming grumaduate, masaya kaming nagpakasal.”

“Pinakamalaking swerte ko sa buhay ang makilala ang lalaking sobrang mahal ako at halos perfect na.”

Parang may sumabog sa utak ni Chancellor.

Nanlaki ang mga mata niya.

…First love? Si Leonard?

Pero noong nanliligaw pa lang siya kay Francesca, malinaw nitong sinabi na siya ang first love nito.

Sinabi pa nitong parang blank paper ito dahil wala pang karanasan at sana raw alagaan niya nang mabuti ang puso nito.

At buong puso siyang naniwala roon. Noong mag-boyfriend pa lang sila, halos sundin niya lahat ng gusto nito.

Pagkatapos nilang ikasal, halos ibigay na niya pati mga bituin sa langit kung kaya lang. Ni minsan hindi niya sinuway ang mga paniniwala nito.

Pero sa huli…

Ganito lang pala matatapos.

Parang pinunit ang puso niya at saka tinapak-tapakan hanggang madurog.

Hindi siya makahinga sa sakit. Napaupo siya sa sahig habang nanginginig ang katawan niya.

Unti-unting lumabo ang paningin niya dahil sa luha.

“Francesca…” Halos walang lumabas na boses sa bibig niya. “Matagal mo na pala akong niloloko…”

Sa sandaling iyon, saka niya tuluyang naintindihan. Hindi nagsimula sa kasal nila ang kasinungalingan.

Mula pa lang noong nililigawan niya ito… Wala nang kahit isang totoong salita si Francesca para sa kanya.

Patuloy pa rin ang video. May maririnig na mga magulang na kinikilig at nagtatawanan sa background.

May ilan pang sumigaw.

“Tell us more!”

“Anong pinaka-romantic na ginawa ni Mr. Castro?”

Napangiti si Chancellor nang mapait.

Noong una silang naging magkasintahan, sinubukan din niyang maging romantic. Marami siyang inihandang surprises para kay Francesca noon.

Pero habang tumatagal, palamig nang palamig ang reactions nito. Diretsahan pa nga nitong sinabi minsan...

“Pinaka-ayaw ko ang romance.”

Para raw sa mga taong nagpa-practice ng faith, walang silbi ang mga romantic gestures. Mas importante raw ang sincerity at naniwala ulit si Chancellor sa mga salita nito.

Pinigilan niya ang sarili niyang pagiging sweet. Sinubukan niyang maging simple at tahimik para lang mapatunayan ang sincerity niya.

Pero ang pusong iniingatan niya… Matagal nang winasak ni Francesca.

Muling nagsalita si Francesca sa video. Mahinhin at malambing ang boses nito. “Marami talagang romantic moments between me and Mr. Castro. Napaka-romantic niyang tao. Ang dami niyang surprise para sa akin noon.”

Ngumiti ito habang mas humigpit ang hawak sa kamay ni Leonard.

“Noong bagong kami pa lang, tatlong gabing hindi natulog si Leonard para gumawa ng handmade bag para sa akin.”

“Tapos nahihiya pa siyang ibigay nang diretsahan, kaya sinabi niyang prize lang daw iyon.”

“Tandang-tanda ko pa. Antok na antok siya noon at sobrang lalim ng eyebags niya.”

Mahina itong tumawa.

“At doon ko naisip… siya na talaga.”

Parang tumigil ang paghinga ni Chancellor.

Dahil…

Siya ang gumawa ng bag na iyon.

Tatlong gabi siyang halos hindi natulog para matapos iyon.

At noong ibinigay niya iyon kay Francesca, simpleng “thank you” lang ang natanggap niya.

Hindi man lang niya nakitang ginamit iyon kahit minsan. Kapag tinatanong niya, lagi lang nitong sinasabing hindi nito gusto ang style.

Matagal pa siyang nagsisi noon. Akala niya mali ang napili niyang design.

Pero ngayon…

Ibinigay na pala ni Francesca ang memory na iyon sa ibang lalaki. Patuloy pa rin ito sa video.

“May time din na sinabi kong hindi masarap ang pagkain sa company cafeteria.”

“Pag-uwi ko, naghanda si Mr. Castro ng sobrang daming pagkain para sa akin.”

“Lahat ng paborito ko.” Mahinang tumawa si Francesca habang nakatingin kay Leonard.

“Later ko na lang nalaman na kalahating araw siyang naghanap ng best ingredients sa buong city.”

“Tapos napaso pa raw nang todo habang nagluluto.”

Habang nagsasalita ito, dahan-dahan nitong hinawakan ang kamay ni Leonard at hinalikan iyon sa harap ng lahat.

“Hindi ko talaga makakalimutan ’yon.”

“Tinawag ko pa siyang tanga noon, pero sabi niya worth it daw lahat basta mapangiti lang ako.”

Parang hinihiwa nang paulit-ulit ang puso ni Chancellor. Dahil siya rin ang gumawa noon.

Pero ang totoo? Ni isang subo, hindi ginalaw ni Francesca ang pagkain.

Sa halip, pinagalitan pa siya nito. Sinabi nitong ang mga taong religious ay ayaw sa luho at aksayang pagkain.

At ang ginawa niya raw ay patunay na hindi niya talaga naiintindihan o nirerespeto ang faith nito.

Noon, todo paliwanag pa si Chancellor.

“Gusto ko lang naman mapasaya ka…”

Pero hindi siya pinansin ni Francesca. Diretso pa itong tumira sa isang chapel nang isang linggo. At tungkol sa mga paso niya noon…

Akala niya hindi man lang iyon napansin ni Francesca. Pero ngayon alam na niya. Napansin nito. Wala lang talaga itong pakialam.

Nagpatuloy ang video.

“Noong nagka-high fever ako…”

Mas lalong lumambing ang tingin ni Francesca kay Leonard. “Tatlong araw at tatlong gabi akong binantayan ni Mr. Castro.”

“Hindi siya natulog hanggang sa siya mismo ang maospital.”

“Sinabi pa niyang mas importante raw ang buhay ko kaysa sa kanya.”

Sunod-sunod ang kilig at inggit ng ibang magulang sa paligid. Pero para kay Chancellor…

Parang bawat tunog ay kutsilyong tumatama sa puso niya. Dahil siya rin ang gumawa noon.

Noong nilagnat si Francesca, siya ang nag-leave sa trabaho para alagaan ito araw-gabi. Pero ang kapalit?

Pagtataboy sa kanya.

Sinabi pa ni Francesca noon na ang lagnat ay “pagsubok” at “blessing” para sa faith nito.

Pinagbawalan pa siyang pumasok sa kwarto dahil marumi at ignorante raw siya.

Sa sobrang guilt niya noon, halos hindi siya makatulog kakabasa tungkol sa Catholicism at kung may ganoon ba talagang bagay na sinasabi nito.

Pero kahit anong hanap niya… Wala naman siyang makitang aral na nagsasabing blessing ang magkasakit.

Ngayon lang niya na-realize. Dahilan lang pala iyon para itulak siya palayo.

Napahawak si Chancellor sa dibdib niya habang umiiyak nang tahimik. Hindi pala walang emosyon si Francesca. Hindi pala ito walang pagmamahal. Sa kanya lang pala ito malamig.

Lahat ng kabutihang ginawa niya, naalala nito. Pero ibinigay nito ang credit sa ibang lalaki.

Sa wakas, pinatay niya ang video. Hindi na niya kayang panoorin pa.

Pakiramdam niya unti-unti siyang pinapatay ng bawat segundo. “Lahat ng ’yon… ako ang gumawa para sa 'yo…”

Halos mawalan siya ng boses sa sakit.

“Pero sa iba ka nagpapasalamat…”

Sa puntong iyon, parang may biglang kumalas sa loob niya.

Wala nang natirang pag-asa. Wala na ring luha.

Sa halip…

Parang gumaan pa ang pakiramdam niya.

Mabuti na lang at bago siya umalis, nalaman niya ang buong katotohanan. Talagang panahon na para tapusin ito. Ang katawa-tawang kasal na ito.

Walang puso ang diyosang minahal niya.

At panahon na ring sumuko ang isang ordinaryong tao tulad niya. Humingi siya ng papel at ballpen sa hotel front desk.

Pagkatapos, tahimik siyang nagsulat ng huling sulat para kay Francesca.

“Francesca.

Kahit pumayag ka o hindi, kahit nasa religious commitment ka pa ng faith mo, tapos na tayo. Pinalalaya na kita para makasama ang first love mo na si Leonard.

“Si Dylan… anak niyo talaga, hindi ba?

“Hindi ko maintindihan. Kung sobrang hirap mong itago lahat at sobrang pagod kang pakisamahan ako, bakit mo pa ako pinakasalan? Sa loob ng limang taon, ipinamukha mo sa akin kung gaano ako kaawa-awa.

“Hindi ko itatago, umiyak ako hanggang sa maubos ang luha ko pero hindi dahil mahal pa kita kundi dahil naaawa ako sa sarili ko.

“Bilang asawa mo, galit na galit ako sa 'yo pero bilang firefighter, hindi ko pinagsisisihang iniligtas ko kayong tatlo sa hotel.

“Ngayon, aalis na ulit ako para sa mission. Isipin mo na lang na namatay ako sa rescue operation na ’to. Hindi na tayo magkikita ulit.

“Paalam.”