LOGINOrphaned at the age of 11, Skye was the sole survivor of a devastating fire that destroyed her home in a village in the Scottish Lowlands of 1301. By order of King Cinaed, her reluctant uncle was forced to take her in, though he left her upbringing to his maids. As Skye grew older, her uncle saw her marriageable age as an opportunity to rid himself of her. However, Skye, haunted by the scars of her past and fearful of rejection, sent away every suitor her uncle brought to the castle. When a new order from the King arrived, the entire family, including Skye, delightedly welcomed the news. But Skye’s heart was gripped by fear and uncertainty beneath her composed exterior. Her greatest dread was about to come true, threatening to upend her fragile sense of security and thrust her into an unknown future. Unbeknownst to Skye, forces beyond her control set the stage for a journey filled with secrets, betrayal, and unexpected alliances. As the shadows of her past collide with the demands of her present, Skye must navigate a web of intrigue to uncover the truth and find her place in a world turned upside down.
View More
ร่างเล็กทว่าอวบอิ่มได้สัดส่วนส่ายพลิ้วอยู่ใต้ร่างแกร่งซึ่งเปลือยเปล่าไม่แพ้กันด้วยความเสียวซ่านรัญจวนจากฤทธิ์ลิ้นร้ายของชายหนุ่มผู้ซึ่งกำลังจะเป็นเจ้าบ่าวของเธอในอีกไม่กี่วันข้างหน้า หนูเล็ก หรือ ชลิตา หลับตาพริ้มบิดกายเปลือยเปล่าหลบสายตาคมอย่างเอียงอายเมื่อเขาละลิ้นร้อนจากยอดอกสีหวานมามองใบหน้าแดงก่ำของเธอด้วยประกายตาพราวพรายของเขา ก่อนจะวกลงไปไล้เลียลิ้นร้อนตามผิวกายขาวละเอียดอ่อนของเธอจนถึงกึ่งกลางกายสาวก่อนจะละเลิงลิ้นร้อนลงบนกลีบดอกไม้สดฉ่ำที่มีเขาเพียงคนเดียวที่ดื่มกินหยาดน้ำหวานหอมละมุนลิ้นนี้แต่เพียงผู้เดียว ...
พี่โดม อัครวัฒน์ ดีแลนด์ หรือ คุณโดมแห่งดีแลนด์แอร์ไลน์ หนุ่มหล่อไฮโซวัยสามสิบเอ็ดเจ้าของสายการบินกระดับโลกผู้โด่งดังด้วยเสน่ห์อันล้นเหลือทั้งยังร่ำรวยมหาศาล เขาเพียบพร้อมและเป็นที่หมายปองของสาวๆ ครึ่งค่อนโลก แต่หญิงสาวผู้โชคดีกลับเป็นเธอและตอนนี้เขาก็ทำให้เธอต้องทรมานเพราะเพลิงเสน่หาจากปลายลิ้นร้อนของเขาจนร่างสาวแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ แต่สุดท้ายเธอก็เหาะเหินไปบนอากาศร้อนระอุแต่ก็หนาวสะท้านละลิ่วลอยไปยังดินแดนงดงามของเกมสวาทที่เขาเป็นผู้ปรนเปรอจนเธอสุขสมทุกครั้งคราไป...
“พี่โดมพอแล้วค่ะ หนูเล็กไม่ให้พี่โดมจูบอีกแล้วนะคะจนกว่าเราจะแต่งงานกัน...”
ชลิตายกมือป้องปิดอกอวบจากสายตาร้อนแรงแล้วพลิกกายหนีมือร้อนผ่าวของเขาที่ทำท่าว่าจะรุกไล่โลมเล้าเธอให้หลงเตลิดไปกับจุมพิตของเขาอีกครั้ง หญิงสาวเง้างอดรีบคว้าหมอนใบใหญ่มาปกปิดร่างเปลือยเปล่าจากสายตาคม เมื่อชายหนุ่มดึงผ้าห่มโยนทิ้งไปข้างเตียงเหมือนกลั่นแกล้งเสียอย่างนั้น....
“โธ่... ก็พี่โดมคิดถึงหนูเล็กนี่นา... ไปทำงานตั้งหลายวันคิดถึงจะแย่แล้วจนแทบจะลงแดงแล้วครับที่รัก...”
“คนหื่น... พูดจาน่าเกลียด...” หญิงสาวกล่าวหน้าแดงแต่ก็อดเห็นใจเขาไม่ได้ช่วงนี้พี่โดมของเธอเดินทางไปมาระหว่างประเทศบ่อยๆ ทั้งที่ใกล้วันแต่งงานของเขากับเธอแล้ว แต่เธอก็เข้าใจว่ามันคืองาน อัครวัฒน์รีบเคลียร์งานทุกอย่างจนลงตัวเพื่อเตรียมตัวเข้าสู่ประตูวิวาห์อันหรูเริดอลังการกับเธอ แค่คิดชลิตาก็ภูมิใจแล้ว...
เธอเป็นเพียงเด็กกำพร้าคนหนึ่งที่โชคดีได้รับการอุปการะจากคุณลุงคุณป้าที่ร่ำรวยมีหน้ามีตาในสังคมและท่านทั้งสองก็ไม่มีลูกจึงขอเธอมาเลี้ยงเป็นลูกของท่านตั้งแต่แบเบาะ ดังนั้นเด็กบ้านนอกจนๆ ซึ่งมีพ่อแม่ที่หาเช้ากินค่ำที่ไม่อาจจะเลี้ยงดูเธอได้ดีจึงยกให้เธอเป็นลูกบุญธรรมของ คุณวิลสัน กับคุณพิสมัย ซึ่งนับได้ว่าเป็นมหาเศรษฐีระดับโลกคนหนึ่ง
ชลิตาจึงมีชีวิตและอนาคตที่สดใสกว่าพี่น้องคนอื่นๆ อีกทั้งเธอเองก็รักดีมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่เคยทำตัวเหลวไหลและไม่เคยทำให้ท่านทั้งสองผิดหวังทั้งเรื่องผลการเรียน เรื่องความสามารถด้านกีฬาหรือการทำงาน ชลิตาจึงเป็นที่รักดังแก้วตาดวงใจของคุณวิลสันกับคุณพิสมัยรวมไปถึงทุกคนในครอบครัวของเธอ เพราะคุณพิสมัยซึ่งเป็นป้าของเธอนั้นไม่เคยลืมว่าตนเองนั้นก็เคยเป็นเพียงสาวชาวบ้านแสนธรรมดามาก่อน จึงไม่คิดทอดทิ้งญาติๆ ที่ยังคงมีอยู่ที่เป็นคนรักดีเอาการเอางานและไม่เคยปิดบังความจริงที่ว่าเธอไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของท่าน ความรักดีของชลิตายังพลอยทำให้บรรดาพ่อแม่ที่แท้จริงกับพี่ๆ น้องๆ ของเธอสุขสบายไปด้วยซึ่งทุกคนก็มีอนาคตที่ดีและสดใสไม่ต่างกัน...
อัครวัฒน์กับชลิตาเจอกันบ่อยๆ เพราะต้องร่วมงานกันทั้งในส่วนของธุรกิจของคุณลุงคุณป้าของชลิตาและทั้งเรื่องส่วนตัวเพราะชลิตาเป็นเพื่อนสนิทของ บารนี ซึ่งเป็นภรรยาของ อัคนี พี่ชายคนรองของเขา แต่เขากับเธอก็ไม่ค่อยกินเส้นกันนักเพราะเขาต่างก็ชอบพูดจากวนโทสะกันและคอยแหย่เย้าชิงไหวชิงพริบกันอยู่เสมอ แต่นั่นก็เป็นเหมือนการผูกเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอจนแยกไม่ออกและกว่าจะรู้ตัวว่ารักกันก็เกือบแย่...
แต่ในที่สุดพวกเขาก็ตกลงหมั้นหมายกันท่ามกลางความยินดีของทั้งสองตระกูลเมื่อกลางปีที่แล้วและจะแต่งงานกันในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ แต่ว่าที่เจ้าบ่าวก็มักขโมยตัวว่าที่เจ้าสาวมาสอนงานซ้อมคิวเข้าหออยู่เรื่อยๆ จนเธอแทบขาดทุนป่นปี้แม้เธอจะยังคงความบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่ก็ตามที...
“ก็คนมันรัก คนมันคิดถึงนี่ครับใครจะอดใจไหว ว่าที่เจ้าสาวก็ทั้งขาว ทั้งอวบอิ่มน่ากอดน่า... ขนาดนี้...”
“กรี๊ด พี่โดมน่ะ คนบ้า...”
เขาเว้นวรรคอย่างมีเลศนัยก่อนจะลุกขึ้นทั้งกายเปลือยเปล่าไปคว้าเสื้อคลุมมาสวมต่อหน้าเธอ หญิงสาวหน้าแดงก่ำจนอยากหาอะไรมาทุ่มหัวคนตัวโตนัก ท่าทางของเธอทำให้เขาหัวเราะอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินมาใกล้ๆ แล้วก้มลงจุ๊บแก้มนวลแดงก่ำของว่าที่เจ้าสาวคนสวยแรงๆ อย่างมันเขี้ยว...
“เอาล่ะคนสวยหากไม่อยากโดนพี่โดมพาเข้าหอก่อนแต่งจริงๆ ก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วครับ”
“พี่โดมสุดหล่อก็หยิบเสื้อคลุมให้หนูเล็กหน่อยสิคะ นะคะ...” หญิงสาวออดอ้อนเมื่อเสื้อคลุมมันอยู่เกินเอื้อม...
“พี่ว่าหนูเล็กจะขี้เกียจไปแล้วนะ เป็นผู้หญิงขี้เกียจไม่ดีนะ เดี๋ยวว่าที่สามีพาทำอย่างอื่นแทนน้า...”
ชายหนุ่มกล่าวล้อเธอทั้งที่รู้ว่าคนอย่างชลิตานั้นเป็นหญิงสาวยุคใหม่ที่ทำงานได้หลากหลายและเก่งเทียบเท่าผู้ชายคนหนึ่งเลยทีเดียวและเธอก็เป็นคนที่เคี่ยวกับทุกๆ งานอย่างน่าทึ่งแต่เธอก็ยังคงความบริสุทธิ์ผุดผ่องไว้ได้อย่างไม่น่าเชื่อนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขารักและชื่นชมเธอ
“พี่โดมแกล้งหนูเล็กนี่คะ จะให้หนูเล็กเดินแก้ผ้าหน้าไม่อายเหมือนพี่โดมได้ยังไงกันล่ะ นะคะ นะพี่โดมคนดีพี่โดมสุดหล่อของหนูเล็ก...”
“โอเคๆ เห็นว่าชมกันหรอกนะพี่โดมจะหยิบเสื้อคลุมให้...”
ว่าแล้วอัครวัฒน์ก็เดินไปหยิบเสื้อคลุมสีหวานของเธอมาให้แต่เขากลับยืนห่างจากเตียงกว้างตั้งเป็นวาและกางเสื้อคลุมไว้รอเธอให้เดินไปสวมใส่ต่อหน้าเขาเสียอย่างนั้น ชลิตาหน้างอเมื่อรู้ดีว่าเขาแกล้งเธออีกแล้ว...
“พี่โดม คนบ้า แกล้งหนูเล็กอีกแล้วนะ”
“เอาล่ะ พี่จะนับหนึ่งถึงสิบ หากหนูเล็กไม่มาสวมเสื้อคลุม นั่นแสดงว่าเต็มใจให้พี่พาเข้าหอก่อนแต่งจริงๆ”
“พี่โดม...”
“เอาล่ะ พี่โดมจะนับแล้วนะ... หนึ่ง สอง...”
“กรี๊ดดด คนบ้า พี่โดมคนทุเรศ...”
ปากก็ว่าเขาปาวๆ แต่สุดท้ายชลิตาก็วิ่งมาสอดแขนใส่เสื้อคลุมที่กางรอรับร่างเปลือยของตนอย่างรวดเร็วเพียงแค่เขานับถึงสามเท่านั้นแต่กระนั้นก็ไม่วายที่แก้มนุ่มจะถูกเขาฉกชิงความหอมไปอีกหนึ่งฟอด ส่วนเจ้าของแก้มก็ได้แต่หน้าแดงก่ำทั้งเขินทั้งโมโหคนชอบเอาเปรียบที่หัวเราะชอบใจกับท่าทางงอนๆ ของเธอ...
อัครวัฒน์หัวเราะชอบใจเมื่อคนตัวเล็กเดินกระแทกส้นเท้าเข้าห้องน้ำไปหลังจากหยิกเขาไปหนึ่งที ใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มหล่อเจ้าเสน่ห์อ่อนโยนน่าหลงใหลซึ่งหากหญิงสาวคนใดมาเห็นใบหน้าและแววตาหวานเชื่อมราวจะกลืนกินสิ่งที่มองก็คงระทดระทวยอยู่แทบเท้าเขา แต่หัวใจของคุณโดมมีเพียงหนูเล็กคนนี้
หญิงสาวผู้โชคดีที่ได้ครอบครองหัวใจรักของเขาเท่านั้น ดังนั้นไม่ว่าก่อนหน้านี้เขาจะได้รับฉายาว่าเป็นเพลย์บอย เป็นคาสโนว่า เป็นซาตานหน้าหยกที่ทำให้หญิงสาวแทบคลั่งตายเพราะเสน่ห์อันเหลือล้นของเขาอย่างไร ตอนนี้เขาละทิ้งมันไปสิ้นกับสิ่งที่เคยทำหรือเป็นมาเพื่อ ชลิตาเพียงคนเดียว...
อัครวัฒน์ยิ้มกับตนเอง ตอนนี้เขากำลังจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเหมือนเช่นพี่ๆ ทั้งสอง ที่ต่างก็มีคนรักและแต่งงานมีครอบครัวและมีทายาทตัวน้อยๆ น่ารักน่าชังกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงเขาเท่านั้นที่ยังคงตามหลังพี่ๆ อยู่ แต่เขาสัญญากับตนเองว่าเขาจะต้องตาม พี่เด่น กับ พี่เดียว ของเขาให้ทัน เขาจะมีลูกแฝดสามแค่นี้ก็สามารถจะแซงพี่ๆ ของเขาได้แล้ว และปีหน้าเขาจะมีลูกอีกหนึ่งหรือสองคน... ชายหนุ่มวางแผนครอบครัวของตนอย่างมีความสุข...
The taste of her lips remained on his like an imprint, salted sea breeze laced with a sweetness that was hers alone.He could kiss her for hours, for days, for the rest of his life. But he didn’t want to scare her with the full scope of his love.He would reveal it slowly. He would let her discover it piece by piece, at her own pace, without being overwhelmed.Yes, this was the right approach. He would begin with that and adjust his steps according to the response of her heart.Dougal traced the line of her jaw with his finger, slow as a breath.“My Iona,” he whispered, so softly, as if the words had escaped him, as if they were meant for no one.But Iona heard.Her eyelids fluttered, then lifted enough to meet his gaze through her half-lowered lashes.Dougal’s eyes were still closed.Her heart beat fast and steady, sending warmth throughout her body until it touched something deeper, something she couldn’t name, something her limited experience couldn’t define.But she felt it. And i
Iona loosened her grip and stepped back—just enough to breathe on her own again. Her gaze didn't immediately find his. Instead, she tucked a loose strand of hair behind her ear, cheeks tinged with pink. Not regret. Just realization."That was impulsive," she murmured. "I didn't plan it… it just happened."Dougal's eyes didn't waver. He moved close enough for his warmth to linger between them, but he didn't touch her."You're allowed," he said softly. "You can be spontaneous with me whenever you want."There was something in his voice—tender and teasing—that lifted the corners of her mouth without permission."So," he asked gently, "are we still going for that walk?""Yes," she said. "Do you have something in mind?""Of course." His smile tugged at one side of his mouth. "And we're exactly where we should be. From now on, we'll continue together.""I promised my father I'd be back before sunset," she said."Don't worry. We will be."Somehow, she believed him. She didn't know why, but t
Dougal stood before her, wearing a broad smile, his eyes sparkling with impatience.But when he saw the surprise flicker across her face—like she hadn’t expected him at all—his confidence slipped.Not outwardly, not fully. But something inside him gave way, subtle as a misstep.His smile softened, then faded. His gaze blurred.“Yes… it’s me. Although…” he said quietly.It was the first time Iona had seen him so well-groomed.Her chest trembled. Her heart kicked sharply, then began to race.He wasn’t in his usual worn work clothes.He’d combed his hair. His shirt was clean. His boots were polished.He’s so handsome, Iona thought, startled by the rush in her stomach.Dougal rubbed the back of his neck, eyes flicking down.“I… I don’t understand. Dif you change your mind? If you did, that’s okay, I can still—”Her thoughts blurred—was it relief? Was it joy?She wasn’t sure. Maybe both.She had hoped for this. But she’d already given up hope.And now? She was about to let him leave?“No,”
Iona stopped outside the kitchen door and hesitated. She wasn't ready to face anyone yet.She wiped her eyes carefully and waited for the moisture to dry. Then she stepped inside, removed her cape, hung it on its hook, and went straight to her usual spot at the vegetable-peeling corner without a word.No "Good morning." Not today.It wasn't a good day—it was one of the worst she could remember.A few heads turned. The others looked at her in mild surprise, confused by her absence of the usual greeting. But no one asked questions. No one said a word. They returned to their work.Iona sat in the low chair and began peeling vegetables. A task that had now become a routine in her daily life, yet she felt discomfort; something inside her felt off. It had started low, like a whisper just below the ribs, and then spiraled up, wrapping around her throat and making it difficult to swallow. Her mouth was dry. Her throat tasted like copper and sorrow.She hadn't eaten, but she didn't care—her ap












Welcome to GoodNovel world of fiction. If you like this novel, or you are an idealist hoping to explore a perfect world, and also want to become an original novel author online to increase income, you can join our family to read or create various types of books, such as romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel and so on. If you are a reader, high quality novels can be selected here. If you are an author, you can obtain more inspiration from others to create more brilliant works, what's more, your works on our platform will catch more attention and win more admiration from readers.