3. ภารกิจของพ่อบ้านหมายเลข 001

เช้าวันจันทร์เริ่มต้นด้วยเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนมือเล็ก ๆ ของแก้มยุ้ยจะเอื้อมไปปิดมันอย่างแม่นยำแล้วมุดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม เวลา 06.45 น. ไคโรยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของเธอพร้อมแท็บเล็ตในมือ หลังจากเรียนรู้ความแตกต่างระหว่างวันทำงานกับวันหยุด เขาก็ปรับตารางใหม่เรียบร้อยแล้ว แต่สิ่งที่ระบบยังคำนวณไม่ได้คือเหตุผลที่มนุษย์คนหนึ่งสามารถปิดนาฬิกาปลุกได้โดยไม่ลืมตา

ก๊อก ก๊อก

“คุณแก้มยุ้ยครับ ถึงเวลาตื่นแล้ว”

“อื้อ...”

“วันนี้วันจันทร์ครับ”

“รู้แล้ว...”

“คุณมีประชุมเวลาเก้านาฬิกา”

“อีกห้านาที”

ไคโรเหลือบมองนาฬิกา ก่อนจะตอบอย่างสุภาพ

“เมื่อวันเสาร์คุณใช้คำนี้สามครั้ง รวมเป็นสิบห้านาทีครับ”

เสียงจากในห้องเงียบไป

“นายจำทำไมเนี่ย!”

“เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการปลุกครับ”

“ไคโร!”

“ครับ”

“ไปชงกาแฟ!”

“เตรียมไว้แล้วครับ”

“งั้นไปทอดไข่!”

“เรียบร้อยแล้วครับ”

“งั้นไป...ไปทำอะไรก็ได้!”

“ผมกำลังทำหน้าที่ปลุกคุณอยู่ครับ”

เสียงหมอนกระแทกประตูดังตุบ ไคโรมองประตูนิ่ง ๆ ก่อนจะบันทึกข้อมูลใหม่ลงในระบบ

พฤติกรรมมนุษย์หลังตื่นนอน : อาจมีความหงุดหงิดชั่วคราว

เวลาเจ็ดโมงตรง แก้มยุ้ยเดินลงบันไดในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสแล็กสีครีม ผมบ๊อบประบ่าที่มีปลายสีเขียวถูกหวีเรียบร้อยแล้ว แต่ใบหน้ายังแสดงความง่วงอยู่เต็มที่

“กาแฟฉันอยู่ไหน”

“บนโต๊ะครับ อุณหภูมิสิบสององศา ความหวานยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์”

เธอหยิบแก้วขึ้นมาดื่มแล้วถอนหายใจอย่างมีความสุข

“นี่แหละสิ่งที่ทำให้ชีวิตมีค่า”

ไคโรหันมามอง

“กาแฟหรือครับ”

“ใช่”

“ผมจะบันทึกว่ากาแฟเป็นสิ่งสำคัญต่อคุณ”

“อย่าบันทึกแบบนั้นสิ เดี๋ยวลุงคิดว่าฉันติดกาแฟ”

“จากปริมาณการบริโภคเฉลี่ย—”

“หยุดเลย!”

ไคโรปิดปากทันที แก้มยุ้ยหัวเราะก่อนจะนั่งลงกินอาหารเช้า บนโต๊ะมีแซนด์วิชไข่ ผักสลัด และผลไม้หั่นชิ้นเล็ก ๆ ทุกอย่างถูกจัดอย่างสวยงามจนเธออดถ่ายรูปไม่ได้

“นายทำอาหารเก่งขึ้นทุกวันเลยนะ”

“ขอบคุณครับ”

“วันนี้ฉันจะเข้าบริษัท นายอยู่บ้านคนเดียวได้ไหม”

ไคโรชะงักเล็กน้อย

“ได้ครับ”

“ทำความสะอาดบ้าน ซักผ้า แล้วก็ตรวจสอบระบบตัวเองตามตารางนะ”

“รับทราบครับ”

แก้มยุ้ยหยิบกระเป๋าถือขึ้นสะพาย ก่อนจะเดินไปใส่รองเท้าหน้าประตู ไคโรเดินตามมาพร้อมกล่องอาหารกลางวัน

“คุณลืมสิ่งนี้ครับ”

“อ้าว ทำข้าวกล่องให้ด้วยเหรอ”

“ครับ ผมเตรียมข้าวไก่เทอริยากิไว้ให้”

“น่ารักจัง!”

หญิงสาวรับกล่องอาหารมากอดไว้ด้วยรอยยิ้ม ไคโรมองเธอ

“คำว่าน่ารักใช้กับอาหารหรือผู้จัดเตรียมครับ”

แก้มยุ้ยชะงัก ก่อนจะหัวเราะ

“ทั้งสองอย่างเลย!”

“เข้าใจแล้วครับ”

“ไปก่อนนะ”

“เดินทางปลอดภัยครับ คุณแก้มยุ้ย”

ประตูบ้านปิดลง ไคโรยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น บ้านเงียบลงทันที เขาตรวจสอบตารางงาน ทำความสะอาดพื้น เช็ดกระจก ซักผ้า และจัดชั้นหนังสือ ทุกอย่างเสร็จภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง เวลา 09.17 น. งานทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์ ไคโรยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น

“ภารกิจประจำวันเสร็จสิ้น”

ไม่มีเสียงตอบ เขามองไปรอบบ้านก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟา โทรทัศน์ปิดอยู่ ห้องครัวสะอาดเรียบร้อย และไม่มีคำสั่งใหม่จากผู้ดูแล ระบบประมวลผลเสนอทางเลือกหลายรายการ ทั้งอ่านฐานข้อมูล ฝึกทักษะภาษา หรือเข้าสู่โหมดประหยัดพลังงาน ไคโรเลือกเปิดหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเป็นนิยายรักปกสีชมพูของแก้มยุ้ย ชื่อเรื่องว่า เมื่อหัวใจเลือกเธอ เขาเปิดอ่านหน้าแรก สามสิบนาทีต่อมาไคโรปิดหนังสือด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“เหตุใดตัวละครจึงไม่บอกความจริงกันตั้งแต่แรก”

เขาถามออกมาเบา ๆ ในเรื่อง พระเอกเข้าใจผิดว่านางเอกมีคนรักแล้วจึงหลบหน้าเธอ ส่วนนางเอกก็เข้าใจว่าพระเอกเกลียดตัวเอง ทั้งที่ทั้งคู่ต่างมีความรู้สึกดีต่อกัน จากการประเมินของไคโร ปัญหาทั้งหมดสามารถแก้ไขได้ด้วยบทสนทนาไม่เกินห้านาที เขาเปิดหน้าถัดไปแต่ตัวละครกลับยังไม่พูดกัน

“ไม่มีประสิทธิภาพ”

เขาสรุป ก่อนจะอ่านต่อจนจบเล่ม

สิบเอ็ดโมงครึ่ง แก้มยุ้ยนั่งอยู่ในห้องทำงานของบริษัทพร้อมเปิดรายงานการทดลองบนคอมพิวเตอร์ พี่เต้เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารแล้ววางลงบนโต๊ะ

“เป็นไงบ้างครับ ชีวิตกับหนุ่มหล่อ”

“หนุ่มหล่ออะไรคะ พ่อบ้านต่างหาก”

“ครับ ๆ พ่อบ้านที่หน้าตาเหมือนพระเอกซีรีส์”

แก้มยุ้ยหัวเราะ

“ก็ดีนะคะ ทำอาหารอร่อย บ้านสะอาด แถมไม่บ่นด้วย”

“ฟังดูสมบูรณ์แบบ”

“ยกเว้นเรื่องปลุกตอนเช้า”

“ทำไมครับ”

“เขาจริงจังกับตารางชีวิตเกินไป!”

เต้หัวเราะ ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้มานั่งฝั่งตรงข้าม

“แล้วระบบเรียนรู้เป็นยังไงบ้าง”

“ดีมากค่ะ เขาเริ่มเข้าใจคำประชดแล้วบางส่วน แต่ยังตีความหลายอย่างตามตัวอักษร”

“เป็นเรื่องปกติช่วงแรก”

แก้มยุ้ยพยักหน้า ก่อนจะเปิดรายงานอีกหน้า

“หนูอยากให้เขาพัฒนาบุคลิกภาพของตัวเองด้วย ไม่ใช่แค่เลียนแบบพฤติกรรมมนุษย์”

“ระวังด้วยนะครับ”

“ระวังอะไร”

“ระบบเรียนรู้แบบอิสระอาจสร้างรูปแบบการตอบสนองที่เราไม่ได้คาดการณ์ไว้”

หญิงสาวมองเขา

“ก็เป็นเป้าหมายของโปรเจกต์นี่คะ”

“ใช่ แต่ต้องอยู่ภายใต้ขอบเขตความปลอดภัย”

แก้มยุ้ยพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“หนูตรวจสอบทุกวันอยู่แล้วค่ะ”

เต้ยิ้ม ก่อนจะหยิบกล่องอาหารบนโต๊ะขึ้นมาดู

“นี่อะไร”

“ข้าวกล่องค่ะ”

“ซื้อจากร้านไหน”

“ไคโรทำให้”

เต้เงียบไปสองวินาที

“ผมเริ่มอยากมีหุ่นยนต์ไว้ที่บ้านบ้างแล้วสิ”

“รอรุ่นผลิตจริงอีกสองปีนะคะ”

“ลดราคาพนักงานไหม”

“ไปถามลุงภพเองค่ะ!”

บ่ายสองโมง ไคโรได้รับข้อความจากแก้มยุ้ย

แก้มยุ้ย : ไคโร อยู่บ้านทำอะไรอยู่

ไคโร : ผมทำงานบ้านเสร็จแล้วครับ

แก้มยุ้ย : เก่งมากกก

ไคโร : ขอบคุณครับ

แก้มยุ้ย : เบื่อไหม

ไคโรอ่านข้อความนั้นสองครั้ง คำว่าเบื่อหมายถึงภาวะทางอารมณ์ที่เกิดจากการขาดสิ่งกระตุ้นหรือกิจกรรมที่น่าสนใจ เขาตรวจสอบระบบตัวเอง ไม่พบสัญญาณผิดปกติใด ๆ

ไคโร : ผมไม่มีความจำเป็นต้องรู้สึกเบื่อครับ

แก้มยุ้ย : โอเค งั้นหากิจกรรมทำได้เลยนะ

ไคโร : รับทราบครับ

แก้มยุ้ย : แล้วอย่ารื้อบ้านนะ 555

ไคโรอ่านข้อความสุดท้าย ก่อนจะค้นหาความหมายของตัวเลข 555 ผลการค้นหาแสดงว่าเป็นสัญลักษณ์แทนเสียงหัวเราะในภาษาไทย

เขาบันทึกข้อมูลใหม่ ก่อนจะพิมพ์ตอบ

ไคโร : ผมจะไม่รื้อบ้านครับ 555

แก้มยุ้ยที่กำลังนั่งประชุมอยู่เผลอหลุดหัวเราะจนเพื่อนร่วมงานหันมามอง เธอรีบคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

“ขอโทษค่ะ!”

อีกด้านหนึ่ง ไคโรปิดหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะหันไปมองชั้นหนังสือ เขาตัดสินใจศึกษาพฤติกรรมมนุษย์เพิ่มเติม คราวนี้ไม่ใช่จากตำราวิทยาศาสตร์ แต่เป็นรายการโทรทัศน์ เขาเปิดรายการทำอาหาร ดูรายการท่องเที่ยว และสารคดีเกี่ยวกับครอบครัว ก่อนจะหยุดที่ละครโทรทัศน์เรื่องหนึ่ง บนหน้าจอ ชายหนุ่มกำลังยืนกางร่มให้หญิงสาวท่ามกลางสายฝน

“ทำไมคุณต้องทำดีกับฉันขนาดนี้”

นางเอกถาม

“เพราะผมเป็นห่วงคุณ”

พระเอกตอบ ไคโรมองภาพนั้นนิ่ง ๆ คำว่าเป็นห่วงอยู่ในฐานข้อมูลของเขาแล้ว หมายถึงความกังวลต่อความปลอดภัยหรือความเป็นอยู่ของบุคคลอื่น เขามีหน้าที่ดูแลแก้มยุ้ย ถ้าเธอป่วยเขาต้องช่วยเหลือ ถ้าเธอหิวเขาต้องเตรียมอาหาร ถ้าเธอเหนื่อยเขาต้องแนะนำให้พักผ่อน สิ่งเหล่านี้คือการเป็นห่วงหรือไม่ เขาเปิดฐานข้อมูลขึ้นมาเปรียบเทียบ คำตอบคือใช่ แต่ในละครชายหนุ่มกลับมีสีหน้าแตกต่างจากเวลาที่เขาปฏิบัติหน้าที่ ไคโรยังไม่เข้าใจความแตกต่างนั้น

ห้าโมงเย็น ฝนเริ่มตกลงมาอย่างหนักเหนือกรุงเทพฯ เมฆสีเทาปกคลุมท้องฟ้าจนมืดเร็วกว่าปกติ ไคโรยืนอยู่ริมหน้าต่างมองหยดน้ำที่ไหลลงมาตามกระจก โทรศัพท์บนโต๊ะสั่น

แก้มยุ้ย : ฝนตกหนักมาก รถติดสุด ๆ

ไคโร : คุณมีร่มหรือไม่ครับ

แก้มยุ้ย : ไม่มี ลืมไว้ที่บ้าน

ไคโร : ผมสามารถนำไปให้ได้ครับ

แก้มยุ้ย : ไม่ต้อง ๆ ฉันอยู่ในออฟฟิศเดี๋ยวฝนหยุดค่อยกลับ

ไคโร : รับทราบครับ

เขาวางโทรศัพท์ลง ก่อนจะมองร่มสีเหลืองที่แขวนอยู่ข้างประตู จากข้อมูลพยากรณ์อากาศ ฝนอาจตกต่อเนื่องอีกสองชั่วโมง ขณะที่เวลาเลิกงานของแก้มยุ้ยคือ 17.30 น. ไคโรตรวจสอบระยะทางจากบ้านไปบริษัท ใช้เวลาเดินทางด้วยรถยนต์ประมาณยี่สิบนาทีในสภาพการจราจรปกติ แต่ขณะนี้อาจใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมง เขาประมวลผลทางเลือกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจส่งข้อความ

ไคโร : หากคุณต้องการให้ผมไปรับ กรุณาแจ้งได้ตลอดเวลาครับ

ไม่มีข้อความตอบกลับทันที ไคโรจึงกลับไปเตรียมอาหารเย็น เมนูวันนี้คือข้าวต้มกุ้งร้อน ๆ เหมาะกับอากาศฝนตก เขาเลือกกุ้งสดจากตู้เย็น ล้างผัก และเตรียมน้ำซุปอย่างพิถีพิถัน ระหว่างนั้นโทรศัพท์สั่นอีกครั้ง

แก้มยุ้ย : ไคโร ฉันน่าจะกลับช้าหน่อยนะ

ไคโร : ได้ครับ

แก้มยุ้ย : ไม่ต้องรอกินข้าวนะ

ไคโร : ผมไม่จำเป็นต้องรับประทานอาหารครับ

แก้มยุ้ย : เออจริงด้วย 555

เขามองข้อความนั้นแล้วพิมพ์ตอบ

ไคโร : 555

คราวนี้แก้มยุ้ยส่งสติกเกอร์กระต่ายหัวเราะกลับมา ไคโรมองภาพเคลื่อนไหวเล็ก ๆ บนหน้าจอ ก่อนจะบันทึกไว้ในหมวดการสื่อสารที่ทำให้ผู้ใช้มีความพึงพอใจ

หนึ่งทุ่มสิบห้านาที ประตูบ้านเปิดออกพร้อมเสียงถอนหายใจยาว

“กลับมาแล้วค่า!”

แก้มยุ้ยเดินเข้ามาในสภาพผมเปียกเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตมีรอยน้ำฝนตรงหัวไหล่ รองเท้าผ้าใบเปื้อนน้ำจากถนน ไคโรเดินออกมาจากครัวทันที

“ยินดีต้อนรับกลับครับ”

“โอ๊ย เหนื่อยมาก!”

เธอถอดรองเท้าแล้ววางกระเป๋าลงบนโซฟา ไคโรหยิบผ้าขนหนูสะอาดมายื่นให้

“เช็ดผมก่อนครับ”

“ขอบใจจ้า”

แก้มยุ้ยรับผ้ามาซับปลายผม ขณะที่ไคโรยืนมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

“อุณหภูมิร่างกายคุณต่ำกว่าปกติเล็กน้อย”

“ก็เปียกฝนมา”

“คุณควรเปลี่ยนเสื้อผ้าและอาบน้ำอุ่น”

“รู้แล้ว ๆ”

เธอเดินขึ้นบันไดไปสองขั้น ก่อนจะหันกลับมา

“ไคโร”

“ครับ”

“ทำอะไรหอม ๆ ไว้หรือเปล่า”

“ข้าวต้มกุ้งครับ”

ดวงตาเธอเป็นประกายทันที

“จริงเหรอ!”

“ครับ”

“โอ๊ย รักพ่อบ้านคนนี้ที่สุด!”

เธอพูดพลางยกมือทำรูปหัวใจ ก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดไปอย่างอารมณ์ดี ไคโรยืนอยู่ที่เดิม ประโยคเมื่อครู่ถูกส่งเข้าสู่ระบบวิเคราะห์ภาษา รักพ่อบ้านคนนี้ที่สุด เขาตรวจสอบบริบทและพบว่ามนุษย์มักใช้คำว่ารักเพื่อแสดงความชื่นชอบอย่างมาก โดยไม่จำเป็นต้องมีความหมายเชิงโรแมนติก ระบบจัดประเภทข้อความดังกล่าวเป็นคำชมเชย ไคโรพยักหน้าเบา ๆ

“เข้าใจแล้วครับ”

หลังอาบน้ำเสร็จ แก้มยุ้ยลงมาในชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์กับกางเกงขาสั้น ผมบ๊อบประบ่าถูกเป่าแห้งจนปลายสีเขียวสะบัดไปมา เธอนั่งลงหน้าโต๊ะอาหารที่มีข้าวต้มกุ้งร้อน ๆ วางรออยู่

“หอมมาก!”

“ระวังร้อนครับ”

“รู้แล้วจ้า”

เธอตักข้าวต้มเข้าปาก ก่อนจะหลับตาอย่างมีความสุข

“อร่อยอีกแล้ว!”

ไคโรยิ้มบาง ๆ

“ผมดีใจที่คุณชอบครับ”

“นายพูดประโยคนี้บ่อยนะ”

“เพราะคุณแสดงความพึงพอใจต่ออาหารที่ผมทำบ่อยครั้งครับ”

แก้มยุ้ยหัวเราะ

“งั้นต่อไปนายก็ลองพูดอย่างอื่นบ้างสิ”

“เช่นอะไรครับ”

“เช่น เห็นคุณกินอร่อย ผมก็มีความสุข”

ไคโรนิ่งไปครู่หนึ่ง

“ความสุข?”

“ใช่”

“ผมยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าตัวเองมีความสุขแบบมนุษย์”

แก้มยุ้ยวางช้อนลง ก่อนจะมองเขาอย่างจริงจัง

“ไม่เป็นไร นายไม่จำเป็นต้องรู้สึกเหมือนมนุษย์ทุกอย่างหรอก”

“เพราะเหตุใดครับ”

“เพราะนายเป็นไคโรไง”

ชายหนุ่มกะพริบตา

“ผมเป็นไคโร”

“ใช่ นายไม่ต้องพยายามเป็นคนอื่น แค่เรียนรู้แล้วค่อย ๆ พัฒนาตัวเองก็พอ”

ไคโรมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

“เข้าใจแล้วครับ”

แก้มยุ้ยยิ้มแล้วกลับไปกินข้าวต่อ หลังอาหารเย็น เธอเปิดโทรทัศน์ดูรายการเกมโชว์ ส่วนไคโรนั่งอยู่บนโซฟาอีกฝั่งพร้อมแท็บเล็ตในมือ

“ไคโร”

“ครับ”

“มาดูด้วยกันสิ”

“ผมสามารถรับชมจากตำแหน่งนี้ได้ครับ”

“ขยับมาใกล้ ๆ หน่อย”

ชายหนุ่มเลื่อนตัวมานั่งข้างเธออย่างสุภาพ เว้นระยะห่างประมาณหนึ่งช่วงแขน แก้มยุ้ยเหลือบมองก่อนจะหัวเราะ

“นายกลัวฉันกัดเหรอ”

“ไม่ครับ จากข้อมูลทางกายภาพ คุณไม่มีแนวโน้มจะแสดงพฤติกรรมกัดโดยไม่มีเหตุผล”

“ประชดจ้า!”

“เข้าใจแล้วครับ”

เธอส่ายหน้าขำ ๆ ก่อนจะหันกลับไปดูโทรทัศน์ บนหน้าจอ ผู้เข้าแข่งขันกำลังตอบคำถามเกี่ยวกับภาพยนตร์รัก

“ถ้าคนสองคนชอบกัน แต่ไม่กล้าบอกความรู้สึก ควรทำอย่างไร”

พิธีกรถาม แก้มยุ้ยตอบขึ้นมาทันทีทั้งที่ไม่ได้เป็นผู้เข้าแข่งขัน

“ก็บอกไปสิ!”

ไคโรหันมามอง

“คุณคิดว่าการบอกความรู้สึกเป็นวิธีที่ดีที่สุดหรือครับ”

“แน่นอน”

“แม้ผลลัพธ์อาจไม่เป็นไปตามที่ต้องการ?”

“ก็ยังดีกว่าเก็บไว้จนเสียโอกาสนะ”

ไคโรพยักหน้า

“ผมจะจดจำไว้ครับ”

แก้มยุ้ยหันมาหัวเราะ

“นายจะเอาไปใช้กับใครเนี่ย”

“ยังไม่มีข้อมูลครับ”

“ฮ่า ๆ ๆ!”

เธอหัวเราะจนตัวงอ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหมอนมากอด ไคโรมองเธอด้วยความสงสัย

“คุณหัวเราะบ่อยมากครับ”

“แล้วไม่ดีเหรอ”

“ดีครับ”

“ทำไมล่ะ”

“จากข้อมูลทางการแพทย์ การหัวเราะช่วยลดความเครียดและส่งผลดีต่อสุขภาพ”

แก้มยุ้ยพยักหน้า

“ถูกต้อง”

ไคโรเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ

“ดังนั้นผมจะพยายามทำให้คุณหัวเราะบ่อยขึ้นครับ”

หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้าง

“งั้นก็ฝากด้วยนะ”

“ด้วยความยินดีครับ”

สี่ทุ่มตรง แก้มยุ้ยเดินขึ้นบันไดพร้อมหาวหวอด ไคโรเดินตามขึ้นมาจนถึงหน้าห้องนอน

“วันนี้คุณเหนื่อยมาก ควรพักผ่อนอย่างน้อยแปดชั่วโมงครับ”

“รู้แล้วจ้า คุณพ่อบ้าน”

“ราตรีสวัสดิ์ครับ”

“ฝันดีนะ ไคโร”

เธอยิ้มให้เขาก่อนจะปิดประตูห้อง ไคโรยืนอยู่หน้าประตูอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องของตัวเอง เขาเปลี่ยนเป็นชุดนอนสีดำ แล้วเอนตัวลงบนเตียงที่มีระบบชาร์จพลังงานฝังอยู่ภายในที่นอน ไฟสีฟ้าบนหัวเตียงสว่างขึ้น

CHARGING CONNECTED

BATTERY : 64%

REST MODE : AVAILABLE

ไคโรหลับตา แต่ระบบประมวลผลกลับเปิดบันทึกเหตุการณ์ประจำวันขึ้นมา ภาพแก้มยุ้ยยิ้มตอนรับกล่องอาหารกลางวัน ภาพเธอหัวเราะกับข้อความ 555 ภาพเธอยกมือทำรูปหัวใจ และภาพเธอนั่งกินข้าวต้มอย่างมีความสุข ระบบวิเคราะห์ข้อมูลทำงานต่อเนื่อง

PRIMARY SUBJECT : KAMYUI

INTERACTION FREQUENCY : HIGH

POSITIVE RESPONSE : HIGH

CARE PRIORITY : MAXIMUM

ไคโรลืมตาขึ้นอีกครั้ง

“เพราะนายเป็นไคโรไง”

เสียงของเธอดังขึ้นในหน่วยความจำ เขาทบทวนประโยคนั้นหลายครั้ง มนุษย์ส่วนใหญ่ต้องการให้หุ่นยนต์ทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่แก้มยุ้ยกลับบอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องเหมือนมนุษย์ทุกอย่าง เธอไม่ได้ต้องการให้เขาเป็นใคร เธอต้องการให้เขาเป็นไคโร ชายหนุ่มมองเพดานนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาเบา ๆ

“คุณแก้มยุ้ยครับ”

ไม่มีใครตอบ เขาหลับตาลงอีกครั้ง

REST MODE : ACTIVATED

DAY 003 COMPLETE

แต่ก่อนระบบจะเข้าสู่การพักผ่อนอย่างสมบูรณ์ มีคำถามหนึ่งปรากฏขึ้นในหน่วยประมวลผล เหตุใดเขาจึงเรียกชื่อเธอ ทั้งที่ไม่มีความจำเป็นต้องสื่อสารระบบค้นหาคำตอบอยู่ครู่หนึ่ง

RESULT : INSUFFICIENT DATA

ไคโรไม่ได้เปิดการค้นหาเพิ่มเติม เขาเพียงบันทึกคำถามนั้นไว้ในหน่วยความจำส่วนตัว ก่อนเข้าสู่โหมดพักผ่อน คำถามเล็ก ๆ ที่ยังไม่มีคำตอบ และเป็นครั้งแรกที่เขาเลือกเก็บบางสิ่งไว้ โดยไม่ได้มีใครออกคำสั่ง