CAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ

เสียงแป้นพิมพ์ดังรัวในห้องปฏิบัติการชั้นใต้ดินของบริษัท NEXORA ROBOTICS แก้มยุ้ย หญิงสาววัยยี่สิบห้าปีผู้มีใบหน้ากลมแก้มอิ่มและผมบ๊อบประบ่าปลายสีเขียว กำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเอาเป็นเอาตาย เธอทำงานกับระบบสมองกลนี้มานานกว่าสามปี และคืนนี้อาจเป็นคืนที่ทุกอย่างสำเร็จเสียที“อีกนิดเดียว...ขอร้องล่ะ อย่ามาเออเรอร์ตอนนี้นะ”เธอกด Enter แล้วกลั้นหายใจ หน้าจอดับวูบก่อนมีข้อความสีเขียวปรากฏขึ้นKAIRO PROJECT — UNIT 001NEURAL NETWORK : 100%SELF-LEARNING SYSTEM : ACTIVESYSTEM STATUS : COMPLETE“กรี๊ด! สำเร็จแล้ว!”แก้มยุ้ยกระโดดลุกจากเก้าอี้จนเกือบสะดุดสายไฟ เธอคว้าขอบโต๊ะไว้ทันก่อนจะหันไปค้อนมัน“เกือบตายก่อนเห็นหน้าลูกแล้วไหมล่ะ!”“ลูกชายอะไรสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรครับ”เสียงของเต้วิศวกรรุ่นพี่ดังจากประตู เขาเดินเข้ามาพร้อมกาแฟสองแก้วและรอยยิ้มขำ“พี่เต้! ระบบผ่านหมดแล้วค่ะ!”“เห็นแล้วครับ แต่ผมยังสงสัยเรื่องลูกชาย”“ก็ฉันเป็นคนสร้างสมองเขานี่คะ”“ครับ คุณแม่ แล้วคุณแม่จำเป็นต้องออกแบบลูกชายให้หล่อขนาดนี้ด้วยหรือ”แก้มยุ้ยหันไปมองภาพจำลองสามมิติบนหน้าจอ ชายหนุ่มในภาพมีใบหน้าหล่อหว

เช้าวันจันทร์เริ่มต้นด้วยเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนมือเล็ก ๆ ของแก้มยุ้ยจะเอื้อมไปปิดมันอย่างแม่นยำแล้วมุดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม เวลา 06.45 น. ไคโรยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของเธอพร้อมแท็บเล็ตในมือ หลังจากเรียนรู้ความแตกต่างระหว่างวันทำงานกับวันหยุด เขาก็ปรับตารางใหม่เรียบร้อยแล้ว แต่สิ่งที่ระบบยังคำนวณไม่ได้คือเหตุผลที่มนุษย์คนหนึ่งสามารถปิดนาฬิกาปลุกได้โดยไม่ลืมตาก๊อก ก๊อก“คุณแก้มยุ้ยครับ ถึงเวลาตื่นแล้ว”“อื้อ...”“วันนี้วันจันทร์ครับ”“รู้แล้ว...”“คุณมีประชุมเวลาเก้านาฬิกา”“อีกห้านาที”ไคโรเหลือบมองนาฬิกา ก่อนจะตอบอย่างสุภาพ“เมื่อวันเสาร์คุณใช้คำนี้สามครั้ง รวมเป็นสิบห้านาทีครับ”เสียงจากในห้องเงียบไป“นายจำทำไมเนี่ย!”“เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการปลุกครับ”“ไคโร!”“ครับ”“ไปชงกาแฟ!”“เตรียมไว้แล้วครับ”“งั้นไปทอดไข่!”“เรียบร้อยแล้วครับ”“งั้นไป...ไปทำอะไรก็ได้!”“ผมกำลังทำหน้าที่ปลุกคุณอยู่ครับ”เสียงหมอนกระแทกประตูดังตุบ ไคโรมองประตูนิ่ง ๆ ก่อนจะบันทึกข้อมูลใหม่ลงในระบบพฤติกรรมมนุษย์หลังตื่นนอน : อาจมีความหงุดหงิดชั่วคราวเวลาเจ็ดโมงตรง แก้มยุ้ยเดินลงบันไดในชุ

เช้าวันอาทิตย์เริ่มต้นอย่างสงบผิดปกติ ไม่มีเสียงเครื่องดูดฝุ่น ไม่มีเสียงเรียกให้ตื่น และไม่มีพ่อบ้าน AI ยืนรายงานตารางชีวิตอยู่หน้าประตูห้องนอน แก้มยุ้ยนอนกลิ้งอยู่บนเตียงจนเกือบเก้าโมง ก่อนจะลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกแปลกใจ“วันนี้เงียบจัง”เธอคว้าโทรศัพท์มาดูเวลา แล้วรีบเด้งตัวขึ้นนั่ง“เก้าโมงแล้วเหรอ!”หญิงสาวเปิดประตูห้องนอนออกไปชะโงกมองทางเดินชั้นสอง“ไคโร!”ไม่มีเสียงตอบ“ไคโร นายอยู่ไหน!”“ผมอยู่ห้องครัวครับ”เสียงทุ้มตอบกลับมาจากชั้นล่าง แก้มยุ้ยถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะเดินลงบันไดในชุดนอนลายกระต่ายตัวเดิม ผมบ๊อบประบ่าปลายสีเขียวยุ่งเล็กน้อยตามประสาคนเพิ่งตื่น เมื่อเดินเข้าครัว เธอก็พบชายหนุ่มร่างสูงกำลังยืนจัดอาหารเช้าลงจาน เส้นผมยาวตรงครึ่งดำครึ่งขาวถูกรวบต่ำ เสื้อยืดสีเทากับกางเกงขายาวทำให้เขาดูเหมือนชายหนุ่มธรรมดาที่กำลังเตรียมอาหารให้คนในบ้าน“วันนี้ทำไมไม่ปลุกฉัน”ไคโรหันมามอง“คุณระบุว่าห้ามรบกวนการนอนในวันหยุดครับ”“อ๋อ”“ผมจึงรอจนกว่าคุณจะตื่นเอง”แก้มยุ้ยยิ้มกว้าง“เก่งมาก! เรียนรู้ไวจริง ๆ”“ขอบคุณครับ”เธอเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะมองจานตรงหน้าด้วยความสนใจ“วันนี้ก

เช้าวันอังคาร แก้มยุ้ยตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกสดชื่นกว่าวันก่อนมาก อาการไข้หายไปแล้ว เหลือเพียงเสียงแหบเล็กน้อยกับความขี้เกียจที่ดูเหมือนจะไม่มีวันรักษาหาย เธอพลิกตัวบนเตียงแล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ ก่อนจะพบข้อความจากพ่อบ้านประจำบ้านส่งมาเมื่อหกโมงครึ่งไคโร : อุณหภูมิภายนอก 27 องศา วันนี้มีโอกาสฝนตก 40% กรุณานำร่มติดตัวด้วยครับไคโร : ผมเตรียมอาหารเช้าไว้แล้วไคโร : หากคุณยังไม่สบาย สามารถพักผ่อนต่อได้ครับแก้มยุ้ยอ่านข้อความแล้วหลุดยิ้ม“เดี๋ยวนี้ส่งข้อความเหมือนแฟนเลยแฮะ”เธอพูดกับตัวเอง ก่อนจะชะงัก“แฟนอะไรของแกเนี่ย!”หญิงสาวรีบวางโทรศัพท์แล้วลุกจากเตียง เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าโดยพยายามไม่คิดถึงคำพูดเมื่อครู่ แต่ยิ่งพยายามไม่คิด ภาพใบหน้าหล่อหวานของไคโรก็ยิ่งลอยขึ้นมาในหัว ตั้งแต่เขามาอยู่ด้วย บ้านหลังนี้ไม่เคยเงียบเหงาอีกเลย มีคนทำอาหารให้ มีคนรอรับตอนกลับบ้าน มีคนคอยถามว่าเหนื่อยไหม และมีคนบ่นให้ดื่มน้ำจนเธอแทบอยากเอาแก้วน้ำไปซ่อน ที่สำคัญคนๆ นั้นหน้าตาดีเกินไปมาก“โอ๊ย หยุดคิด!”แก้มยุ้ยตบแก้มตัวเองเบา ๆ แล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าลงไปชั้นล่าง“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณแก้มยุ้ย”เสี

DAY 108 / 730สามเดือนผ่านไปเร็วกว่าที่แก้มยุ้ยคิด จากบ้านที่เคยมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงคนสองคนเถียงกันเรื่องเล็กน้อยแทบทุกเช้า“ไคโร! ถุงเท้าฉันอยู่ไหน!”“ลิ้นชักชั้นที่สอง ช่องซ้ายครับ”“ไม่ใช่คู่นั้น! คู่ที่มีรูปเป็ด!”“คุณใส่ไปทำงานเมื่อวันจันทร์ และผมซักเรียบร้อยแล้วครับ”“แล้วมันอยู่ไหนเล่า!”“บนเท้าคุณครับ”แก้มยุ้ยก้มมองเท้าตัวเอง ถุงเท้ารูปเป็ดสีเหลืองอยู่ตรงนั้นจริง ๆ“...”ไคโรยืนพิงกรอบประตูห้องนอน ยิ้มบาง ๆ“ผมควรช่วยค้นหาต่อไหมครับ”“นายแกล้งฉัน!”“ผมเพียงรอให้คุณค้นพบด้วยตัวเองครับ”“นี่มันแกล้งชัด ๆ!”“ครับ”เขาตอบหน้าตาเฉย แก้มยุ้ยคว้าหมอนใบเล็กปาใส่ แต่ไคโรรับได้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย“ความแม่นยำลดลงจากครั้งก่อนสิบสองเปอร์เซ็นต์ครับ”“ไคโร!”เสียงหัวเราะของเขาดังขึ้นเบา ๆ สามเดือนก่อน ไคโรแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการแกล้งคนอื่นให้หัวเราะมีประโยชน์อะไร แต่ตอนนี้เขากลับเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเสียเอง และสิ่งที่เปลี่ยนไปมากกว่านั้นก็คือ เขาไม่ได้รอให้แก้มยุ้ยสั่งทุกอย่างอีกแล้ว เขาเลือกเปิดเพลงที่เธอชอบในตอนเช้า เลือกซื้อดอกไม