Masuk"ผู้ชายที่เธอขึ้นเตียงด้วยเมื่อคืน เช้านี้เขากลายมาเป็นอาจารย์ของเธอ" เธอเหงาจึงเข้าแอปหาคู่เพื่อปัดหาผู้ชายเพื่อไปเดตด้วย และบังเอิญไปแมชกับผู้ชายคนหนึ่ง เขานัดเธอไปดื่มที่ผับแห่งหนึ่ง จนทั้งสองเริ่มเมานิดหน่อย "คืนนี้ถ้าผมชวนคุณไปต่อ คุณจะไปไหม" "ไม่ผูกมัดนะคะ" "แน่นอนครับ" "ฉันค้างไม่ได้นะคะ" "ตามที่คุณต้องการครับ"
Lihat lebih banyakIntro…
ภาคภูมิ อาจารย์หนุ่มประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ อายุ 35 ปี กับความสูง 185 เซนติเมตร
พิพิมพ์ นักศึกษาสาว ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ อายุ 20 ปี
ทั้งสองเจอกันที่แอปหาคู่ยอดนิยม โดยเป้าหมายแค่หาเพื่อนแก้เหงาชั่วคราว 'กำลังมองหาความสัมพันธ์แบบไม่ผูกมัด' และโลกก็เหวี่ยงพวกเขามาเจอกัน
ทุกอย่างควรจะจบลงที่คืนนั้น แต่โลกมันช่างแคบสำหรับพวกเขาสองคน เช้าวันต่อมาในคลาสแรกของวัน เขากลายมาเป็นอาจารย์ของเธอ และจุดเริ่มต้นของสัมพันธ์ลับ ๆ ในห้องพักอาจารย์ก็ได้เริ่มขึ้น
"นักศึกษาที่ส่งรายงานไม่ทัน ไปพบผมที่ห้องด้วยครับ" คำสั่งเสียงเรียบของอาจารย์หนุ่ม เธอจำต้องไปพบเขาหลังเลิกคลาสอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ในใจก็คิดว่า 'เขาคงจะเรียกเธอไปดุนิด ๆ หน่อย ๆ เพียงแค่นั้น และคงมีเพื่อนในห้องอีกหลายคนที่ส่งรายงานไม่ทัน ส่วนตัวเธอเองก็ส่งรายงานช้าไปแค่ 40 วินาทีเอง เธอคงไม่โดนดุมากเท่าไหร่
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เธอต้องตกใจเพราะภายในห้องมีแค่เธอกับอาจารย์หนุ่ม ไม่มีนักศึกษาคนอื่นอยู่ในห้องเลย แทนที่จะโดนดุหรือโดนหักคะแนน แต่เธอกลับโดนอาจารย์หนุ่มจูบทำโทษหนัก ๆ และความสัมพันธ์ของเธอกับอาจารย์หนุ่มก็เริ่มถูกซุบซิบนินทาเมื่อเธอมาเรียนพร้อมกับเขา อาจารย์หนุ่มหล่อที่เป็นที่หมายตาของนักศึกษาสาวทั้งมหาวิทยาลัย ย่อมเป็นที่จับตามากเป็นพิเศษ แต่พิพิมพ์ก็ไม่ได้สนใจคำนินทาเหล่านั้น เธอเพียงใช้ความเงียบ สยบทุกคำนินทา แต่เรื่องดันไปถึงหูอธิการบดี แต่สุดท้ายภาคภูมิก็จัดการเรื่องนี้ และความสัมพันธ์ของพวกเขายังคงดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ทั้งภายในมหาวิทยาลัย และภายนอกมหาวิทยาลัย
พิธา อาจารย์หนุ่มประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ อายุ 35 ปี กับความสูง 184 เซนติเมตร เป็นเพื่อนสนิทของภาคภูมิ และสอนอยู่คณะเดียวกัน พิธานิสัยค่อนข้างเงียบ วางตัวเหมาะสมมาตลอด ไม่มีข่าวเสียหายกับนักศึกษาให้มีข่าวซุบซิบนินทา
รินดา นักศึกษาสาว ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ อายุ 20 ปี เป็นเพื่อนสนิทของพิพิมพ์
รินดาเริ่มจีบพิธาในห้องเรียนต่อหน้านักศึกษาคนอื่น ๆ และเธอก็ได้รับการสนับสนุนจากเพื่อน ๆ ในคลาส ทุกคนเชียร์เธอให้จีบพิธาให้ติด
พิธาค่อนข้างรักษาระยะห่างของเขามาตลอด แต่ก็ต้องเริ่มแพ้ทางให้รินดา เธอมีวิธีใหม่ ๆ มาจีบเขาแทบทุกวัน ดั่งคำสุภาษิตที่ว่า 'น้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน' แล้วใจคนจะเหลืออะไร เมื่อโดนนักศึกษาที่สาว และสวย แถวยังน่ารักสดใสตามวัยของเธออีกด้วย
จากตอนแรกที่ไม่สนใจ เริ่มมีคิดถึงบางเวลา และเริ่มหึงหวง จนทำตัวเป็นเจ้าของ และสุดท้ายก็เป็นฝ่ายยอมรับตรง ๆ ว่าชอบเธอ กำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาได้พังทลายลง ไปกับคำหวานที่เด็กสาวหยอดลงทุกวัน
ตอนที่30 ใช้ร่างกายนำทางหัวใจเช้าวันจันทร์นดาปรากฏตัวในชุดเดรสยาวสีขาว เรียบจนคล้ายชุดเจ้าสาวผ้าพลิ้วไหวตามจังหวะก้าว ขณะเธอเดินลงบันไดมาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าเรียบเฉย ไร้ร่องรอยของความตื่นเต้นหรือความสุขใด ๆวันนี้ไม่ใช่วันมงคล แต่มันคือวันที่อิสระทางกฎหมายของเธอกำลังจะสิ้นสุดชีวิตของเธอจะถูกผูกมัด ด้วยกระดาษเพียงแผ่นเดียว ที่เรียกว่า ‘ทะเบียนสมรส’“นดา มาแล้วเหรอลูก เอกสารทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม” พิมพ์ดาวเอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม ดูเป็นคนเดียวในบ้านที่มีความสุขในเช้านี้“พร้อมแล้วค่ะ เอกสารหนูไม่ได้มีอะไรมาก” นดาตอบเสียงเรียบ“นั่งลงทานข้าวก่อน”นดาเดินไปหย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้ตัวสุดท้ายที่ว่างอยู่ ข้างไบรอัน เธอไม่หันไปมอง ไม่เอ่ยทัก และมื้อเช้านั้นก็ผ่านไปเงียบ ๆบนรถ“ฉันรู้ว่ามันอาจดูเหมือนฉันมัดมือชก แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะให้อิสระเธอทุกอย่าง” ไบรอันเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เป็นประโยคแรกที่เขาได้พูดกับเธอหลังจากสวมแหวนให้เธอเมื่อวาน“ฉันเข้าใจค่ะ” เธอตอบกลับสั้น ๆ เพียงแค่นั้น“นดา ฉันรู้ว่าตอนนี้เธออาจจะยังไม่ได้รู้สึกรักฉัน แต่เราสามารถเรียนรู้กันได้ เรายังมีเวลาอีกทั้งชีวิต”“แ
ตอนที่29 บีบบังคับให้ต้องเลือกพรึบ!!ทุกสายตาในห้องหันไปจับจ้องที่ไบรอันทันที หัวใจนดาเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา เลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกาย“นี่นาย” เธอกำลังจะเอ่ย แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ สายตาทั้งหมดเปลี่ยนเป้ามาที่เธอในพริบตาเดียว นดาจำต้องกลืนคำพูดนั้นกลับลงไปอย่างฝืนใจ“ทำไมนดาถึงได้ไปนอนค้างที่คอนโดแก” โทนี่ถามต่อด้วยน้ำเสียงปกติ แต่แฝงแรงกดดันให้ตอบความจริง“เมื่อคืนเธอดื้อ ผมเลยลงโทษนิดหน่อย” ไบรอันตอบเสียงเรียบ ใบหน้าเรียบนิ่งไร้แววรู้สึกผิด“นดา เมื่อคืนไปทำอะไรมา” พิมพ์ดาวหันไปถามบุตรสาวเสียงแข็ง“คือ…หนู หนูแค่”“เธอแค่ออกไปเต้นสนุกหน้าเวที แล้วมีผู้ชายเข้ามาวุ่นวายด้วยนิดหน่อย ผมเลยลงโทษที่เธอขัดคำสั่งเพราะแอบหนีเที่ยวตอนที่ผมไม่อยู่” ไบรอันบอกความจริงออกไปจนหมด นดานั่งน้ำตาคลอเบ้า มือเล็กกำแน่น“นดา ทำไมลูกทำแบบนั้น ไหนบอกแม่ว่าจะไปเคลียร์งานบ้านแพรว”“หนูก็แค่ไปเต้นสนุก ๆ เองค่ะ หนูไม่ได้ทำอะไรไม่ดีสักหน่อย” นดาแก้ตัวออกไปเสียงสั่นพร่าคล้ายจะร้องไห้“แล้วทำไมเมื่อคืนแกไม่ส่งนดากลับบ้าน ทำไมถึงพาไปค้างที่คอนโด” โทนี่ถามเสียงเข้มขึ้น“มันดึกมากแล้ว เธอง่วงนอน” ไบรอันตอบสั้น ๆ
ตอนที่28 ไม่บอก=บอกหมด“แดดข้างนอก 35 องศา” ไบรอันตอบกลับมาแค่นั้น น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับไม่สนใจกับท่าทีร้อนรนปนกังวลของเธอ“ฉันไม่สน ต่อให้ร้อนเหมือนตกนรกฉันก็ไม่กลัว จอดรถ!” นดาหันไปตวาดใส่เขาเสียงดัง ใบหน้าร้อนผ่าวไม่รู้ว่าเพราะอากาศข้างนอกหรือเพราะอารมณ์ที่เดือดพล่าน เธอปลดเข็มขัดนิรภัย ตั้งท่าจะเปิดประตูลงจากรถ“นั่งดี ๆ รัดเข็มขัดให้เรียบร้อย” เสียงเขาดังขึ้นทันที แข่งกับเสียงสัญญาณเตือนเข็มขัดนิรภัยที่ร้องดังไม่หยุด“นายฟังภาษาไทยไม่รู้เรื่องหรือไง ฉันบอกให้จอดรถ” นดาโวยวาย ใบหน้าแดงจัด ดวงตาวาวด้วยโทสะ“เธอจะดื้อไปถึงไหน ฉันบอกว่าให้นั่งดี ๆ แล้วก็รัดเข็มขัด” ครั้งนี้น้ำเสียงไบรอันแข็งขึ้นชัดเจนกึ๊ก!รถชะลอฮวบจากแรงเหยียบเบรก นดารีบเอื้อมมือไปที่มือจับประตู แต่ยังไม่ทันได้เปิด ร่างสูงก็เอี้ยวตัวเข้ามาใกล้จนพื้นที่แคบลงทันที เขาคร่อมทับเธออย่างไม่มีโอกาสขยับตัวไปไหนได้“อ้ะ!” นดาสะดุ้งฝ่ามือหนาคว้าสายเข็มขัดนิรภัย ดึงกลับมารัดตัวเธอแน่น เสียง คลิก ดังขึ้นชัดเจน ราวกับตอกย้ำว่าเธอไม่มีสิทธิ์ขยับไปไหนไบรอันชะงักอยู่ใกล้เธอเพียงเสี้ยววินาที สายตาคมกริบกดต่ำลงมา เหมือนกำลังเตือน
ตอนที่27 ชดใช้ให้สาสมปากอวบอิ่มกลืนแท่งเนื้อขนาดใหญ่เข้าไปเกือบสุดโคนความยาว เธอแช่คาไว้อย่างนั้นขณะกำลังขยับตัวยืดขึ้นอีกหน่อย ไบรอันเห็นแบบนั้นก็ย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ความสูงพอดี ไบรอันไม่ทันระวังเผลอดันแท่งเนื้อดันเข้าคอลึก จนนดาเกือบอ้วกออกมา น้ำตาไหลซึมออกหางตา"อื้อ…""อ่าส์…ขยับหน่อย" ไบรอันไม่สนใจ เขาสั่งเสียงแหบพร่า จับกลุ่มผมเธอขยับศีรษะเข้าออก นดาทำได้แค่ห่อปากไม่ให้ฟันโดนของชายหนุ่ม"ปากเธอโคตรนุ่ม นดา"นดาเริ่มจับจังหวะได้ เธอใช้มือชักลำยาวพร้อมกับใช้ลิ้นดูดดุนตรงส่วนปลาย"เร็วอีก นดา""แบบนั้น"เส้นเอ็นปูดโปน น้ำสีใสไหลซึมออกมาไม่หยุด นดาดูดกินราวกับมันคือคาราเมลแสนอร่อย"อ่าส์…ลุกขึ้นมา นดา" เขาจับเธอลุกขึ้น พลิกหันหน้าเข้ากระจก ยืนในท่าโก้งโค้ง"อื้อ…จุก" เธอหันมาว่าเขาเสียงแข็ง เมื่อไบรอันกระทุ้งแก่นกายเข้ารูคับแคบไร้สัญญาณเตือน ฝ่ามือเล็กกุมตรงท้องน้อยราวจะช่วยบรรเทาอาการจุกที่ก่อตัวขึ้น"อย่าเกร็ง ยิ่งเกร็งเธอยิ่งจุก" ไบรอันเอ่ยบอกเสียงกระเส่า ลมหายใจดังหืดหาด ยามลิ้นสากโลมเลียใบหูและต้นคอระหง"ทำเบา ๆ ไม่เป็นหรือไง" เธอแหวกลับเสียงแข็ง"ไม่""อร้าย…" ใบหน้าเรียว
Ulasan-ulasan