เข้าสู่ระบบ"ผู้ชายที่เธอขึ้นเตียงด้วยเมื่อคืน เช้านี้เขากลายมาเป็นอาจารย์ของเธอ" เธอเหงาจึงเข้าแอปหาคู่เพื่อปัดหาผู้ชายเพื่อไปเดตด้วย และบังเอิญไปแมชกับผู้ชายคนหนึ่ง เขานัดเธอไปดื่มที่ผับแห่งหนึ่ง จนทั้งสองเริ่มเมานิดหน่อย "คืนนี้ถ้าผมชวนคุณไปต่อ คุณจะไปไหม" "ไม่ผูกมัดนะคะ" "แน่นอนครับ" "ฉันค้างไม่ได้นะคะ" "ตามที่คุณต้องการครับ"
ดูเพิ่มเติมIntro…
ภาคภูมิ อาจารย์หนุ่มประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ อายุ 35 ปี กับความสูง 185 เซนติเมตร
พิพิมพ์ นักศึกษาสาว ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ อายุ 20 ปี
ทั้งสองเจอกันที่แอปหาคู่ยอดนิยม โดยเป้าหมายแค่หาเพื่อนแก้เหงาชั่วคราว 'กำลังมองหาความสัมพันธ์แบบไม่ผูกมัด' และโลกก็เหวี่ยงพวกเขามาเจอกัน
ทุกอย่างควรจะจบลงที่คืนนั้น แต่โลกมันช่างแคบสำหรับพวกเขาสองคน เช้าวันต่อมาในคลาสแรกของวัน เขากลายมาเป็นอาจารย์ของเธอ และจุดเริ่มต้นของสัมพันธ์ลับ ๆ ในห้องพักอาจารย์ก็ได้เริ่มขึ้น
"นักศึกษาที่ส่งรายงานไม่ทัน ไปพบผมที่ห้องด้วยครับ" คำสั่งเสียงเรียบของอาจารย์หนุ่ม เธอจำต้องไปพบเขาหลังเลิกคลาสอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ในใจก็คิดว่า 'เขาคงจะเรียกเธอไปดุนิด ๆ หน่อย ๆ เพียงแค่นั้น และคงมีเพื่อนในห้องอีกหลายคนที่ส่งรายงานไม่ทัน ส่วนตัวเธอเองก็ส่งรายงานช้าไปแค่ 40 วินาทีเอง เธอคงไม่โดนดุมากเท่าไหร่
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เธอต้องตกใจเพราะภายในห้องมีแค่เธอกับอาจารย์หนุ่ม ไม่มีนักศึกษาคนอื่นอยู่ในห้องเลย แทนที่จะโดนดุหรือโดนหักคะแนน แต่เธอกลับโดนอาจารย์หนุ่มจูบทำโทษหนัก ๆ และความสัมพันธ์ของเธอกับอาจารย์หนุ่มก็เริ่มถูกซุบซิบนินทาเมื่อเธอมาเรียนพร้อมกับเขา อาจารย์หนุ่มหล่อที่เป็นที่หมายตาของนักศึกษาสาวทั้งมหาวิทยาลัย ย่อมเป็นที่จับตามากเป็นพิเศษ แต่พิพิมพ์ก็ไม่ได้สนใจคำนินทาเหล่านั้น เธอเพียงใช้ความเงียบ สยบทุกคำนินทา แต่เรื่องดันไปถึงหูอธิการบดี แต่สุดท้ายภาคภูมิก็จัดการเรื่องนี้ และความสัมพันธ์ของพวกเขายังคงดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ทั้งภายในมหาวิทยาลัย และภายนอกมหาวิทยาลัย
พิธา อาจารย์หนุ่มประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ อายุ 35 ปี กับความสูง 184 เซนติเมตร เป็นเพื่อนสนิทของภาคภูมิ และสอนอยู่คณะเดียวกัน พิธานิสัยค่อนข้างเงียบ วางตัวเหมาะสมมาตลอด ไม่มีข่าวเสียหายกับนักศึกษาให้มีข่าวซุบซิบนินทา
รินดา นักศึกษาสาว ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ อายุ 20 ปี เป็นเพื่อนสนิทของพิพิมพ์
รินดาเริ่มจีบพิธาในห้องเรียนต่อหน้านักศึกษาคนอื่น ๆ และเธอก็ได้รับการสนับสนุนจากเพื่อน ๆ ในคลาส ทุกคนเชียร์เธอให้จีบพิธาให้ติด
พิธาค่อนข้างรักษาระยะห่างของเขามาตลอด แต่ก็ต้องเริ่มแพ้ทางให้รินดา เธอมีวิธีใหม่ ๆ มาจีบเขาแทบทุกวัน ดั่งคำสุภาษิตที่ว่า 'น้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน' แล้วใจคนจะเหลืออะไร เมื่อโดนนักศึกษาที่สาว และสวย แถวยังน่ารักสดใสตามวัยของเธออีกด้วย
จากตอนแรกที่ไม่สนใจ เริ่มมีคิดถึงบางเวลา และเริ่มหึงหวง จนทำตัวเป็นเจ้าของ และสุดท้ายก็เป็นฝ่ายยอมรับตรง ๆ ว่าชอบเธอ กำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาได้พังทลายลง ไปกับคำหวานที่เด็กสาวหยอดลงทุกวัน
ตอนที่68 เป็นเมียฉันแล้วนะ "คุณยอมแพ้แล้วเหรอคะ" หญิงสาวหันกลับมาเผชิญหน้า หย่อนสะโพกนั่งลงเตียงนุ่ม มือท้าวไปด้านหลัง ตวัดขาขึ้นไขว่ห้าง เผยให้เห็นเรียวขาสวยและก้นเนียนขาวที่โผล่พ้นกระโปรงตัวสั้นออกมา "หึ…ตั้งใจใส่ชุดนี้มายั่วฉันสินะ" พิธาค่อย ๆ เดินเข้าหาหญิงสาวมากขึ้นเรื่อย ๆ "แล้วมันได้ผลไหมล่ะคะ" "กล้ายั่วก็ต้องทำใจยอมรับว่าคืนนี้เธอจะเจ็บตัว" "แต่ตอนนี้เลยเที่ยงคืนมาแล้ว สัญญาที่เราตกลงกันไว้หนึ่งเดือนจบลงแล้ว" "สัญญาบ้าบออะไรนั่นฉันไม่เคยสนใจมันหรอก" "แสดงว่าที่ผ่านมาคุณยอมฉัน เพราะคุณชอบฉันจริง ๆ อย่างนั้นเหรอคะ" "เธอคิดว่าไงล่ะ คิดว่าฉันอ่อยฉันทุกวันแล้วฉันจะทนไหวหรือไง" "ก็ไม่น่าจะทนไหวนะ ของคุณมันกำลังดันกางเกงจนนูนออกมาขนาดนี้แล้ว" ไม่ว่าเปล่ายกมือขึ้นลูบไล้ตรงเป้านูน จนพิธาเผลอร้องครางออกมา "อ่าส์…" พิธาไม่รอช้า ปลดตะขอกางเกง รูดซิปลงจนสุด โยนกางเกงขาสั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี ตอนนี้เหลือเพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวที่รัดตรงส่วนนั้นไว้ แต่เห็นเป็นลำยาวเด่นชัด
ตอนที่67 พามาทำเมียริมชายหาดหน้าบ้านพักส่วนตัวแสงเทียนนับสิบดวงถูกจัดวางเรียงเป็นแนวยาวบนผืนทราย ส่องประกายอบอุ่นท่ามกลางความมืด โต๊ะไม้สีขาวตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางพื้นที่ ด้านหลังเป็นโต๊ะเค้กวันเกิด ตกแต่งด้วยดอกไม้สีขาวและสีครีมเพียงเล็กน้อย ดูเรียบง่ายแต่หรูหราไม่ไกลกันนัก วงดนตรีอะคูสติกกำลังบรรเลงเพลงคลอเบา ๆ ขณะที่นักแสดงควงไฟกำลังเตรียมอุปกรณ์อยู่ริมชายหาด รอเริ่มการแสดงหลังเป่าเค้กทั้งงานมีเพียงสี่คน จากนั้นได้ยินเสียงคุยกันดังมาจากด้านหลัง ภาคภูมิหันไปมองก่อนจะยกยิ้มทันที"ชอบไหม"พิธาเงยหน้าขึ้นตามเสียง ดวงตาคมชะงักอยู่ที่รินดาทันที สองสาวเดินเคียงข้างกันมา ทั้งคู่สวมเดรสสีแดงเพลิงเข้ารูปเหมือนนัดกันมา ต่างกันเพียงรายละเอียดของลูกไม้และการตัดเย็บ แสงเทียนที่ส่องกระทบชุดสีแดงยิ่งขับให้รินดาดูโดดเด่นกว่าทุกครั้งพิธามองนิ่ง เสี้ยววินาทีแรก เขาแทบเดินเข้าไปบ่นให้เธอ ชุดมันเข้ารูปเกินไปและเมื่อตั้งสติเพื่อไม่ให้บรรยากาศเสีย จึงทำได้แค่อดทน แต่พอมองไปนาน ๆ ชายหนุ่มกลับเปลี่ยนความคิด มันไม่ได้ดูมากเกินกาลเทศะ ตรงกันข้าม...เธอดูเป็นหญิงสาวสมวัย สดใส และสวยจนละสายตาแทบไม่ได้ พิธาเม้
ตอนที่66 แผนร้ายพิธาเดินตามเข้ามาภายในตัวบ้านอย่างเงียบ ๆ เสียงรองเท้าส้นเตี้ยของรินดาดังหายลับเข้าไปทางโถงด้านใน ก่อนประตูห้องน้ำจะปิดลงเบา ๆแกร๊ก...ร่างสูงหยุดฝีเท้า ดวงตาคมทอดมองไปยังบานประตูที่ปิดสนิทอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร แก้มของเด็กสาวแดงกว่าปกติ ก้าวเดินก็เริ่มไม่มั่นคง ถึงจะยังมีสติ แต่เขาไม่ไว้ใจให้เธอเดินคนเดียวในสภาพแบบนั้นพิธายืนพิงผนังเสาตรงโถงกลางห้อง สายตาไม่ละจากประตูห้องน้ำ ราวกับตั้งใจจะรอให้เธอออกมาก่อน ค่อยกลับออกไป เวลาผ่านไปประมาณห้านาทีแกร๊ก...เสียงลูกบิดประตูค่อย ๆ หมุน ในจังหวะเดียวกันนั้นเองครืด...โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของพิธาสั่นขึ้น ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมามองหน้าจอ 'พริษฐ์' ชื่อของผู้โทรปรากฏเด่นอยู่บนหน้าจอ เขากดรับสายทันที"มีอะไร"บานประตูห้องน้ำค่อย ๆ เปิดออกพอดี ร่างสูงเดินผ่านประตูไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ดวงตากลมโตมองตามแผ่นหลังกว้าง รินดายืนนิ่งอยู่กับที่"คุณ…" ตั้งใจจะเอ่ยเรียกเขา แต่ต้องกลืนคำพูดนั้นลงคอ เม้มริมฝีปากเบา ๆ ก่อนจะเดินไปยังด้านใน และเปิดประตูเข้าห้องไปหลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินกลับมาที่เดิม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อ
ตอนที่65 ดัดนิสัยเด็กดื้อเย็นวันศุกร์สนามบินพิพิมพ์กับรินดาเดินเข้ามาภายในเลาจ์รับรองผู้โดยสาร พร้อมลากกระเป๋าเดินทางคนละใบ สายตาของรินดากวาดมองไปรอบ ๆ เพียงครู่เดียว ก่อนดวงตากลมโตจะเป็นประกายขึ้นทันทีเมื่อเห็นพิธานั่งอยู่รินดาหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ตั้งแต่เช้าวันนั้น เธอก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลยพิพิมพ์ยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อน"เข้าไปทักสิ" รินดาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเดินตามพิพิมพ์เข้าไป"สวัสดี"พิพิมพ์เป็นฝ่ายเอ่ยทักก่อน ภาคภูมิเงยหน้าขึ้น ยิ้มตอบทันที"มาแล้วเหรอ"พิธาเงยหน้าขึ้นตามเสียง สายตาคมสบเข้ากับรินดาเพียงเสี้ยววินาที เด็กสาวยิ้มให้ทันที แต่ชายหนุ่มกลับพยักหน้ารับเพียงเล็กน้อย ก่อนก้มหน้าลงสนใจงานในแล็ปท็อปต่อใบหน้าเรียวสวยเปื้อนยิ้มก่อนหน้า ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นผิดหวัง เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลือกเดินไปนั่งอีกโต๊ะที่อยู่ถัดออกไปรินดาเพียงนั่งเงียบ ๆ มือเล็กประคองแก้วน้ำผลไม้ที่พนักงานนำมาเสิร์ฟสายตาแอบเหลือบมองชายหนุ่มเป็นระยะส่วนพิธา...ยังคงนั่งทำงานต่อเหมือนเดิม ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งบรรยากาศระหว่างทั้งสองเงียบเสียจนแม้แต่ภาคภูมิยังเริ่มรู้สึก


















ความคิดเห็น