Novels by ศรีอักษรรินทร์

หลังจากได้รับโทรศัพท์จากตำรวจ เช้าวันนั้นทั้งคู่แทบไม่มีเวลาพูดถึงเรื่องเมื่อคืนอีก เหนือขับรถออกจากโฮมสเตย์ตั้งแต่แปดโมง เจ้าขานั่งข้าง ๆ พร้อมกระเป๋ากล้องตามความเคยชิน แม้วันนี้จะไม่มีแผนถ่ายอะไรเลยก็ตาม ไข่ตุ๋นถูกทิ้งให้อยู่เฝ้าโฮมสเตย์กับป้าที่มาช่วยทำความสะอาดห้องพัก เพราะเหนือไม่ยอมให้มันตามมาด้วย“ทำไมเจ้าขารู้สึกเหมือนขาดสมาชิกไปหนึ่งคนเลยคะ”“มันเป็นหมา”“ก็เป็นสมาชิกค่ะ”“แล้วพี่?”เจ้าขาหันมอง “พี่ก็เป็นคนขับรถค่ะ”เหนือเหลือบมองทันทีเธอหลุดหัวเราะ “ล้อเล่นค่ะ คู่หูไงคะ”“แค่นั้น?”คำถามเดิมอีกแล้วเจ้าขาหันกลับไปมองถนน “พี่ถามบ่อยจังนะคะ”“ก็ยังไม่เคยได้คำตอบใหม่”“แล้วอยากได้คำตอบอะไรคะ”เหนือเงียบไปสองวินาที “ไม่รู้”“งั้นก็อย่าถามสิคะ”“อือ”เจ้าขาแอบเหลือบมอง เห็นมุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อยก็รู้ทันทีว่าตัวเองโดนแกล้งอีกแล้ว แต่พอนึกถึงจูบเมื่อคืนขึ้นมา ใบหน้ากลับร้อนเสียเอง เหนือเหมือนจะสังเกตเห็น“เป็นอะไร”“เปล่าค่ะ”“หน้าแดง”“ร้อนค่ะ”เขามองท้องฟ้าที่ครึ้มเหมือนฝนจะตกเจ้าขารีบพูด “ห้ามพูดนะคะ”เหนือหลุดหัวเราะ“เจ้าขารู้ว่าพี่จะพูดอะไร”“ยังไม่ได้พูด”“ก็ดีค่ะ”“เมื่

เช้าวันต่อมา เจ้าขาตื่นเร็วกว่าปกติทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะหลับก็เกือบตีสอง สาเหตุไม่ใช่ผี ไม่ใช่เสียงประหลาดและไม่ใช่เรื่องคดีของพิม แต่เป็นประโยคของใครบางคนที่วนอยู่ในหัวซ้ำ ๆ งั้นพรุ่งนี้ลองใหม่“ลองอะไรของพี่เขาคะ…”เจ้าขาพึมพำกับตัวเองขณะยืนแปรงฟันหน้ากระจก ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเย็น ภาพที่เหนือก้มหน้าเข้ามาใกล้ก็ยิ่งชัดจนต้องรีบก้มล้างหน้า“ไม่ได้ค่ะ วันนี้ต้องทำตัวปกติ”เธอชี้หน้าตัวเองในกระจก“ปกติมาก ๆ”พอลงมาชั้นล่าง คนที่ตั้งใจว่าจะทำตัวปกติกลับหยุดเท้าทันทีเมื่อเห็นเหนือกำลังยืนชงกาแฟอยู่ในครัว ชายหนุ่มหันมา“ตื่นแล้ว?”“ค่ะ”“ตื่นเช้าจัง”“ค่ะ”“เมื่อคืนหลับไหม”“ค่ะ”เหนือเลิกคิ้ว “พูดเป็นคำเดียว?”“เปล่าค่ะ”“อือ”เจ้าขาเดินไปเปิดตู้เย็นทำเหมือนหาอะไร ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหาอะไร“หิว?”“นิดหน่อยค่ะ”“โจ๊กอยู่บนโต๊ะ”“ขอบคุณค่ะ”เธอรีบหมุนตัว แต่เหนือกลับยืนขวางทางอยู่เจ้าขาชะงัก “ขอทางหน่อยค่ะ”“วันนี้ไม่มองหน้าพี่?”“มองค่ะ”“ไหน”เจ้าขาจำใจเงยหน้า เหนือมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนยกมุมปาก“หน้าแดง”“เพิ่งล้างหน้ามาค่ะ”“น้ำเย็นทำให้แดง?”เจ้าขาเม้มปากทันที เขาก้มลงมาเล็กน้อย

เจ้าขารู้สึกตัวเพราะอะไรบางอย่างอุ่นกว่าหมอนข้าง เธอขยับหน้าเล็กน้อยก่อนซุกเข้าไปหาอย่างเคยชิน กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ปนกลิ่นไม้ติดอยู่ใกล้จมูก แถมสิ่งที่กอดอยู่ยังแข็งกว่าหมอนมาก แข็งจนแปลก หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตา สิ่งแรกที่เห็นคือเสื้อยืดสีดำ สิ่งที่สองคือแขนของตัวเองที่พาดอยู่บนเอวใครบางคน และสิ่งที่สาม… คือใบหน้าของเหนือที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ เจ้าขาแข็งค้าง ความทรงจำเมื่อคืนไหลกลับมาทันที บ้านเก่า เงาดำ กล่องของพิม เตียงเดียว หมอนข้างแบ่งเขต เธอค่อย ๆ เหลือบตามองพื้น หมอนข้างนอนอยู่ข้างเตียงอย่างสงบ ส่วนตัวต้นเหตุของการละเมิดเขตแดนกำลังกอดเจ้าของห้องเต็มแขน เจ้าขารีบดึงมือกลับแต่ยังไม่ทันขยับพ้นเสียงทุ้มก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ“ตื่นแล้ว?”เธอเงยหน้า เหนือยังหลับตา“พี่เหนือ…”“หืม”“ทำไมเจ้าขามาอยู่ตรงนี้คะ”คราวนี้เขาลืมตา “ถามพี่?”“ค่ะ”“เมื่อคืนใครตั้งเขต”เจ้าขามองหมอนข้างบนพื้นอีกครั้ง“พี่เอาออกหรือเปล่าคะ”เหนือหัวเราะในลำคอ “ใส่ร้าย?”“ก็เจ้าขานอนดิ้นนิดเดียวเองค่ะ”“นิดเดียว?”เขาก้มมองแขนเธอที่ยังวางค้างอยู่บนเอวเจ้าขารีบชักกลับ “เจ้าขาไม่รู้ตัวค่ะ”“รู้”“แล้วทำไมพี่ไม่ปลุก”“หลั

ถนนขึ้นเขาในตอนกลางคืนเงียบกว่าที่เจ้าขาคิด แสงไฟจากรถกระบะส่องไปตามทางแคบ ๆ ที่คดเคี้ยว สองข้างเต็มไปด้วยต้นไม้สูงจนแทบมองไม่เห็นอะไรนอกจากเงาดำ เจ้าขานั่งกอดกระเป๋ากล้องไว้บนตัก ส่วนไข่ตุ๋นนั่งอยู่เบาะหลัง จากที่ตอนออกจากโฮมสเตย์ยังแลบลิ้นอย่างร่าเริง ตอนนี้กลับนั่งตัวตรงผิดปกติ“พี่เหนือคะ”“หืม”“บ้านพ่อพี่ไม่มีคนอยู่จริง ๆ เหรอคะ”“อือ”“นานแค่ไหนแล้ว”“เกือบสามปี”“แล้วมีไฟไหมคะ”“มี”เจ้าขาถอนหายใจโล่งอก “ค่อยยังชั่วค่ะ”เหนือเหลือบมอง “กลัว?”“เจ้าขาแค่ถามไว้ค่ะ”“มือกำกระเป๋าจนจะขาด”เจ้าขารีบคลายมือ “เจ้าขาไม่ได้กลัวนะคะ”“อือ”“จริงค่ะ”“ครับ”“คำว่าครับของพี่ไม่น่าเชื่อเลย”เหนือหัวเราะเบา ๆ ก่อนหักพวงมาลัยเข้าโค้ง รถวิ่งต่อไปอีกประมาณสิบห้านาที จนในที่สุดก็เลี้ยวเข้าเส้นทางดินแคบ ๆ บ้านไม้สองชั้นหลังหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด ตัวบ้านเก่ากว่าโฮมสเตย์มาก มีระเบียงด้านหน้าและต้นไม้ใหญ่ขึ้นล้อมรอบ เหนือดับเครื่องยนต์ทุกอย่างเงียบลงทันทีเจ้าขามองบ้านผ่านกระจก “พี่เหนือคะ”“ว่า”“บ้านนี้…”“ทำไม”“บรรยากาศเหมือนบ้านในหนังผีเลยค่ะ”เหนือเปิดประตูรถ “งั้นเหมาะกับเธอ”“หมายควา

โทรศัพท์เครื่องเก่าของพิมถูกวางอยู่กลางโต๊ะราวกับเป็นวัตถุอันตราย ทั้งที่สภาพภายนอกแทบไม่ต่างจากเศษอิเล็กทรอนิกส์ หน้าจอแตกร้าว ฝาหลังมีรอยขีดข่วนและปุ่มด้านข้างกดแทบไม่ลง เจ้าขานั่งเท้าคางมองมันมาตั้งแต่กลับถึงโฮมสเตย์“พี่เหนือคะ”“หืม”“ลองเปิดอีกทีได้ไหมคะ”“เมื่อห้านาทีก่อนเพิ่งลอง”“เผื่อมันเปลี่ยนใจค่ะ”เหนือที่กำลังนั่งแกะฝาหลังโทรศัพท์เงยหน้ามอง “โทรศัพท์?”“ค่ะ”“มันมีใจ?”“พี่ก็ลองกดดูก่อนสิคะ”“ถ้ากดแล้วเปิดได้ จะให้ทำอะไร”เจ้าขาคิด “เจ้าขาจะเลี้ยงข้าวค่ะ”“ถ้าไม่เปิด?”“พี่เลี้ยงเจ้าขา”เหนือหัวเราะ “ได้ประโยชน์ทั้งสองทางเลยนะ”“เจ้าขาเป็นแขกค่ะ”“แขกที่อยู่ฟรี?”เจ้าขาชะงัก “เจ้าขาจ่ายค่าที่พักนะคะ”“จ่ายแล้ว?”“…ยังค่ะ”“อือ”“ก็พี่บอกจ่ายวันกลับนี่คะ!”เหนือยกมุมปาก ก่อนกลับไปสนใจโทรศัพท์ต่อเจ้าขามองอยู่พักหนึ่งแล้วขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ “ซ่อมเป็นเหรอคะ”“พอดูได้”“วิศวกรทำได้ทุกอย่างเลยเหรอ”“ไม่”“แล้วพี่เป็นวิศวกรอะไรคะ”“เครื่องกล”“เกี่ยวกับโทรศัพท์ตรงไหนคะ”“ไม่เกี่ยว”“แล้วทำไมทำเป็น”เหนือหยุดมือ “ตอนเด็กจน”เจ้าขานิ่ง“ของพังเลยต้องซ่อมเอง”เธอพยักหน้าเข้าใจ

เสียงจากคลิปหยุดไปแล้ว แต่เจ้าขากับเหนือยังไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่ มีเพียงเสียงแมลงยามค่ำคืนดังอยู่รอบบ้านกับเสียงไข่ตุ๋นเคี้ยวขนมกรุบ ๆ อยู่ใต้โต๊ะราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมันเจ้าขากดเล่นอีกครั้ง“ฉัน…ไม่ได้ขับรถ…”เสียงแหบเบาดังลอดออกมาจากลำโพงโน้ตบุ๊กเหนือยืนกอดอกอยู่ด้านหลังเธอ สีหน้าไม่เหลือความกวนเหมือนปกติ ดวงตาจับอยู่บนหน้าจอนิ่ง ๆ“ได้ยินเหมือนกันใช่ไหมคะ”“อือ”“เจ้าขาไม่ได้หูฝาดนะคะ”“ถ้าฝาดก็ฝาดสองคน”“แล้วพี่คิดว่าเป็นเสียงใครคะ”เหนือไม่ได้ตอบทันที เขาเอื้อมมือมากดเล่นคลิปใหม่ ฟังซ้ำอีกครั้ง แล้วเลื่อนย้อนกลับไปก่อนหน้าเกือบนาที มีเพียงเสียงลม ไม่มีใครพูดอยู่ใกล้กล้อง“ตอนนั้นเราอยู่ตรงไหน”“ตามไข่ตุ๋นเข้าไปแล้วค่ะ”“ป้าคำ?”“อยู่ในบ้านค่ะ”เหนือกดหยุดคลิป “อาจเป็นเสียงอื่น”เจ้าขาหันขวับ “เสียงอื่นที่พูดว่าไม่ได้ขับรถเนี่ยนะคะ”“พี่บอกว่าอาจ”“พี่นี่ดื้อจริง ๆ เลยค่ะ”เหนือเหลือบมอง “ว่าใคร”“พี่ค่ะ”“กล้าขึ้นนะ”“ก็พี่ไม่ยอมเชื่อสักทีนี่คะ ทั้งเห็นเงาในกระจก ทั้งได้ยินเสียงแล้ว”“เห็นกับได้ยิน แต่ยังไม่ได้แปลว่าทุกอย่างที่เธอคิดถูก”เจ้าขาชะงักไปเล็

“ปุ้น พรุ่งนี้ไปเขาใหญ่กับออกัสนะ”ข้าวปุ้นที่กำลังดูตารางงานอยู่เงยหน้าขึ้นทันที “แล้วพี่สวยล่ะคะ”“พี่ไปไม่ได้”“ทำไมคะ”“ลูกค้าอีกเจ้าขอประชุมด่วน พี่ต้องอยู่กรุงเทพฯ”ข้าวปุ้นก้มมองตารางอีกครั้ง งานพรุ่งนี้เป็นงานถ่ายแคมเปญของรีสอร์ตหรู ใช้เวลาสองวันหนึ่งคืน ทีมงานส่วนใหญ่เดินทางไปตั้งแต่วันนี้ ส่วนเธอ ออกัส ช่างแต่งหน้าและทีมเล็กอีกสองสามคนจะตามไปตอนเช้า“ปุ้นไปคนเดียวได้ค่ะ”“คนเดียวที่ไหน”เสียงอีกคนดังมาจากโซฟาออกัสที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่เงยหน้าขึ้น “พี่ก็ไป”ข้าวปุ้นหันมอง “ปุ้นหมายถึงไม่มีพี่สวยค่ะ”“พูดเหมือนพี่ไม่ใช่คน”“ปุ้นไม่ได้หมายความแบบนั้น”“ทำหน้าเหมือนไม่อยากไปกับพี่”“ปุ้นก็ไปทำงานค่ะ จะไปกับใครก็เหมือนกัน”ออกัสหรี่ตา “เหมือนกัน?”“ค่ะ”“ถ้าเป็นคิมก็เหมือนกัน?”ข้าวปุ้นถอนหายใจ “เกี่ยวอะไรกับพี่คิมอีกแล้วคะ”ข้าวสวยหลุดหัวเราะ “มึงเลิกหาเรื่องน้องกูสักห้านาทีได้ไหม”“กูถามเฉย ๆ”“ถามทุกวัน”“แล้ว?”“รำคาญแทน”ออกัสยักไหล่แล้วกลับไปมองโทรศัพท์ข้าวสวยหันมาหาน้อง “พรุ่งนี้รถมารับเจ็ดโมง พักคืนหนึ่ง เสื้อผ้าปุ้นเตรียมเอง ส่วนของมันทีมสไตลิสต์จัดไว้หมดแล้ว”“ค่ะ”“

เช้าวันนี้ข้าวสวยใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ไม่ใช่จากน้องสาวแต่จากเพื่อนสนิทของตัวเอง“ข้าวปุ้น”“คะ?”“น้ำ”ข้าวปุ้นที่กำลังเช็กเสื้อผ้าอยู่หันกลับไปมอง ก่อนชี้ขวดน้ำบนโต๊ะข้างมือเขา “อยู่ข้างพี่ค่ะ”“รู้”“แล้วเรียกปุ้นทำไมคะ”“อยากให้หยิบ”หญิงสาวถอนหายใจ แต่ก็เดินไปหยิบให้ “นี่ค่ะ”“ขอบคุณครับ”ข้าวปุ้นชะงักเล็กน้อย ช่วงนี้ออกัสพูดขอบคุณบ่อยขึ้นจริง ๆ เธอกำลังจะเดินกลับ“ข้าวปุ้น”“อะไรอีกคะ”“ผ้า”“อยู่บนตักพี่ค่ะ”ออกัสก้มมอง ผ้าผืนเล็กวางอยู่บนตักจริง ๆ“อ๋อ”ข้าวปุ้นมองเขาอย่างสงสัย “พี่ง่วงอยู่หรือเปล่าคะ”“เปล่า”“งั้นปุ้นไปทำงานนะคะ”“อือ”เธอเดินออกไป ข้าวสวยที่ยืนกอดอกดูเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นเลิกคิ้วขึ้น“มึง”“อะไร”“เป็นง่อยเหรอ”ออกัสปรายตามอง “ปากดี”“น้ำอยู่ข้างมือ ผ้าอยู่บนตัก ยังเรียกน้องกู”“ก็เป็นผู้ช่วย”“ผู้ช่วย ไม่ใช่คนใช้”“มันก็หยิบให้”“เพราะมันใจดี”ออกัสไม่ตอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น ข้าวสวยยังไม่ไปไหน“แล้วเมื่อกี้มึงมองอะไร”“อะไร”“ตอนปุ้นเดินออกไป”“ก็มองเฉย ๆ”“มองจนคอแทบหมุนตาม”“เว่อร์”“กูรู้จักมึงมากี่ปี”“นานเกินไป”“กูก็ว่างั

หลังจากคืนที่เลิกกองเกือบตีสอง ข้าวปุ้นคิดว่าตัวเองคงตื่นไม่ไหวแน่ ๆ แต่เจ็ดโมงเช้าเธอกลับลืมตาขึ้นมาก่อนนาฬิกาปลุกเสียอีก สิ่งแรกที่ทำคือคว้าโทรศัพท์มาเช็กตารางงาน ก่อนจะนึกถึงคำสั่งเมื่อคืนขึ้นมาได้‘กลับถึงบ้านแล้วนอนเลย’เธอทำตามจริง ๆ เมื่อคืนหลังอาบน้ำเสร็จ ข้าวปุ้นไม่ได้เปิดตารางซ้ำเหมือนทุกวัน เพราะออกัสเป็นคนบอกว่าจะเช็กเอง แต่พอเปิดแชตขึ้นมาตอนเช้า เธอกลับเจอข้อความที่ถูกส่งมาตอนตีสองครึ่งออกัส : พรุ่งนี้ 11 โมง สตูฯ เดิมตามด้วยอีกข้อความออกัส : ไม่ต้องรีบมาและอีกหนึ่งนาทีต่อมาออกัส : 10.30 ก็พอข้าวปุ้นมองข้อความแล้วหลุดยิ้ม คนที่ปกติต้องให้เธอเตือนทุกอย่าง กลับเป็นฝ่ายส่งตารางมาเตือนเธอเสียเอง เธอพิมพ์ตอบข้าวปุ้น : รับทราบค่ะกำลังจะวางโทรศัพท์ ข้อความฝั่งตรงข้ามก็ขึ้นว่าอ่านแล้วทันที ข้าวปุ้นชะงักข้าวปุ้น : พี่ตื่นแล้วเหรอคะออกัส : อือข้าวปุ้น : นอนกี่ชั่วโมงคะออกัส : พอข้าวปุ้น : พอคือกี่ชั่วโมงเงียบไปครู่หนึ่งออกัส : เธอเป็นแม่พี่หรือไงข้าวปุ้นทำหน้ามุ่ยใส่หน้าจอข้าวปุ้น : ปุ้นถามเพราะเป็นห่วงเรื่องงานค่ะอีกฝั่งอ่านทันทีแต่ไม่ตอบ เธอจึงวางโทรศัพท์แล้วลุก

ข้าวปุ้นเพิ่งค้นพบว่า ตารางงานของนายแบบชื่อดังสามารถทำให้คำว่า ‘เหนื่อย’ ที่เธอเคยรู้จักดูเบาไปทันที เพราะตลอดสามวันที่ผ่านมา ออกัสมีงานต่อกันแทบไม่มีช่องว่าง วันแรกถ่ายโฆษณาตั้งแต่เช้าจนค่ำ วันที่สองบินไปถ่ายงานต่างจังหวัดแล้วกลับกรุงเทพฯ ตอนกลางคืน ส่วนวันนี้เริ่มแต่งหน้าตั้งแต่ตีห้าครึ่ง ถ่ายแฟชั่นเซตช่วงเช้า ต่อด้วยงานอีเวนต์ตอนบ่าย และปิดท้ายด้วยการถ่ายโฆษณาที่คาดว่าจะเสร็จเกือบเที่ยงคืน คนที่บอกว่าเหนื่อยที่สุดกลับไม่ใช่ออกัส แต่เป็นผู้ช่วยตัวเล็กที่เดินตามเขาจนขาแทบลาก“พี่ออกัสคะ”“หือ”“น้ำค่ะ”ชายหนุ่มที่กำลังนั่งหลับตาอยู่บนเก้าอี้รับขวดไปทั้งที่ยังไม่ลืมตา ข้าวปุ้นยืนรอ หนึ่งนาที สองนาที เขายังถือขวดเฉย ๆ“พี่ไม่ดื่มเหรอคะ”“ฝา”“คะ?”“เปิดให้หน่อย”หญิงสาวมองมือเขา “เมื่อยอีกแล้ว?”“อือ”“วันนี้เมื่อยจริงหรือแกล้งปุ้นคะ”“วันนี้จริง”น้ำเสียงเหนื่อยจนเธอไม่เถียงต่อ ข้าวปุ้นรับขวดกลับมาเปิดฝาแล้วส่งให้ เขาดื่มไปเกือบครึ่งขวดก่อนวางลง“กินอะไรไหมคะ”“ไม่”“ตั้งแต่บ่ายพี่ยังกินไปนิดเดียวเองนะคะ”“ไม่หิว”“แซนด์วิชไหม”“ไม่”“กล้วย?”“ไม่”“โยเกิร์ต?”“ข้าวปุ้น”“คะ”ออกัสลืม

หลังเหตุการณ์วันนั้นออกัสเปลี่ยนไปนิดหน่อยนิดหน่อยจริง ๆ เพราะเขายังเรียกใช้ข้าวปุ้นเหมือนเดิม ยังชอบกวนประสาท ยังเรียกเธอว่ายัยแว่นหรือคนเตี้ยเป็นครั้งคราวและถ้ามีโอกาสก็ยังแย่งขนมจากมือเธอหน้าตาเฉย สิ่งเดียวที่หายไปคือการแกล้งเกี่ยวกับเรื่องงาน“พี่ออกัสคะ อีกครึ่งชั่วโมงต้องออกค่ะ”“ครับ”ข้าวปุ้นชะงัก เธอเงยหน้าจากแท็บเล็ตมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างไม่ไว้ใจ“อะไร”“พี่ตอบง่ายจังค่ะ”“แล้ว?”“ปกติต้องเถียงปุ้นก่อน”ออกัสเหลือบตามอง “อยากให้เถียง?”“ไม่ค่ะ”“งั้นก็ไปเตรียมของ”“ค่ะ”ข้าวปุ้นเดินออกไปสองก้าว“เดี๋ยว”เธอหยุดทันที “อะไรคะ”ออกัสชี้ไปที่โต๊ะ “ขนม”หญิงสาวมองถุงขนมของตัวเองแล้วรีบคว้ามากอดไว้ “ไม่ให้ค่ะ”“ยังไม่ได้พูดว่าจะเอา”“แต่พี่มองอยู่”“ขอชิ้นหนึ่ง”“พี่มีของพี่นะคะ”“ของเธออร่อยกว่า”“เหมือนกันค่ะ”“ไม่เหมือน”“ต่างตรงไหนคะ”ออกัสตอบโดยไม่ต้องคิด “แย่งมาอร่อยกว่า”ข้าวปุ้นถอนหายใจทันที “นิสัยไม่ดี”เธอหยิบขนมหนึ่งชิ้นยื่นให้ “เอาไปค่ะ”ชายหนุ่มกลับไม่รับ“อะไรอีกคะ”“ป้อน”“พี่มีมือค่ะ”“เมื่อย”“เมื่อกี้พี่ยังเล่นโทรศัพท์อยู่เลยนะคะ”“ตอนนี้เมื่อยแล้ว”ข้าวปุ้น

เช้าวันถัดมาข้าวปุ้นมาถึงสตูดิโอพร้อมชาอู่หลงไม่หวานหนึ่งแก้วตามคำสั่ง แต่คนที่สั่งกลับยังไม่มา เธอวางแก้วไว้บนโต๊ะแล้วเริ่มเช็กตาราง วันนี้งานไม่หนักเท่าวันก่อน มีถ่ายภาพสำหรับนิตยสารช่วงสายและสัมภาษณ์สั้น ๆ ช่วงบ่าย หากทุกอย่างตรงเวลาเธอน่าจะเลิกงานก่อนหกโมงและทันไปเจอพี่นนท์ตามที่นัดไว้“มองนาฬิกาตั้งแต่เช้าเลยนะ”เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังจนข้าวปุ้นสะดุ้ง เธอหันไปก็เจอออกัสยืนอยู่ใกล้กว่าที่คิด“พี่ออกัส มาไม่ให้เสียงเลยค่ะ”“มาไม่ให้เสียงคืออะไร พี่เดินเข้าประตูปกติ”“ปุ้นตกใจค่ะ”สายตาเขาเหลือบไปยังหน้าจอโทรศัพท์ในมือเธอ “วันนี้รีบ?”“นิดหน่อยค่ะ”“ไปไหน”“มีนัดค่ะ”“กับใคร”ข้าวปุ้นมองหน้าเขา ก่อนนึกถึงบทสนทนาเมื่อคืน “พี่นนท์ค่ะ”สีหน้าคนฟังเรียบลงเล็กน้อย “จำได้”“ปุ้นยังไม่ได้ถามเลยนะคะว่าพี่จำได้ไหม”“ก็พูดให้รู้”“อ๋อค่ะ”เธอวางโทรศัพท์แล้วหยิบชาให้ “ชาอู่หลงไม่หวานค่ะ”ออกัสรับมาแต่ยังไม่ดื่ม “นัดกี่โมง”“หกโมงครึ่งค่ะ”“ที่ไหน”“ร้านกาแฟแถวมหาวิทยาลัย”“ทำไมต้องร้านกาแฟ”“ก็เขาจะเอาหนังสือมาคืนค่ะ”“คืนตรงไหนก็ได้”ข้าวปุ้นขมวดคิ้ว “พี่นนท์บอกว่าจะเลี้ยงข้าวปุ้นด้วยค่ะ ไม่

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉานจวนตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกสองอย่าง อย่างแรกคือนางนอนไม่พอ อย่างที่สองคือนางอยากย้อนเวลากลับไปเมื่อคืนแล้วเอามือปิดปากตัวเองเสีย เช่นนั้น…ไม่ต้องหยุด เหตุใดนางถึงพูดออกไปได้! ฉานจวนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะแต่ยิ่งปิดตา ภาพเมื่อคืนกลับยิ่งชัด ทั้งแสงจันทร์ อ้อมแขนของห่าวรัน และโดยเฉพาะตอนที่นางเป็นฝ่ายดึงคอเสื้อเขาลงมาเอง“ไม่คิด”นางพึมพำ“ไม่คิดอะไรเจ้าคะ?”เสียงเสี่ยวอวี้ดังขึ้นข้างเตียงฉานจวนเปิดผ้าห่มทันที“เจ้าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร?”“สักพักแล้วเจ้าค่ะ”“ได้ยินอะไรบ้าง?”“ได้ยินคุณหนูพูดว่าไม่คิดเจ้าค่ะ”“ดี”“แต่บ่าวไม่ได้ถามว่าท่านคิดถึงอะไร”ฉานจวนเงียบ เสี่ยวอวี้ก้มหน้า“ออกไป”“เจ้าค่ะ”“แล้วห้ามหัวเราะ”“บ่าวยังไม่ได้—”“ตาเจ้าหัวเราะ!”เสี่ยวอวี้รีบออกจากห้อง ฉานจวนถอนหายใจ ก่อนสายตาจะตกลงบนหีบเสื้อผ้าที่เตรียมไว้เมื่อคืนวันนี้นางต้องกลับ ไม่มีข้ออ้างแล้วความลับแตกเรียบร้อย ห่าวรันรู้ว่านางคือฉานจวน รู้เรื่องฝาแฝด และรู้ว่านางอยู่หอเยว่ฮวา ทุกอย่างควรง่ายขึ้นแต่กลับไม่ง่ายเลยเพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้รังเกียจนาง ไม่โกรธเรื่องที่นางเป็นคณิกาและยังจูบนางหลังรู้ค

คืนวันที่เจ็ดมาถึงเร็วกว่าที่ฉานจวนต้องการ นางนั่งอยู่หน้ากระจกปล่อยให้เสี่ยวอวี้ช่วยถอดปิ่นออกทีละชิ้น แต่สายตากลับไม่ได้มองเงาของตัวเองเลย คืนนี้นางนัดซูเจินไว้ที่ศาลาร้างท้ายสวน ซึ่งเชื่อมกับประตูเล็กด้านหลังจวน พรุ่งนี้ก่อนฟ้าสาง ทั้งสองจะกลับคืนที่ของตน ทุกอย่างควรจบลงง่าย ๆ เหมือนตอนเริ่มแต่ฉานจวนกลับไม่รู้สึกเช่นนั้นอีกแล้ว“คุณหนูเจ้าคะ”“อืม?”“ท่านถอนหายใจเป็นครั้งที่เจ็ดแล้ว”“เจ้านับอีกแล้ว?”“บ่าวว่างเจ้าค่ะ”ฉานจวนปรายตามอง“ข้าว่าเจ้าควรมีงานมากกว่านี้”เสี่ยวอวี้ยิ้ม ก่อนวางหวีลง“ท่านไม่อยากกลับหรือเจ้าคะ?”คำถามตรงเกินไปจนฉานจวนเงียบ“ผู้ใดบอก?”“ไม่มีผู้ใดบอกเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นอย่าเดา”“เจ้าค่ะ”ฉานจวนมองตัวเองในกระจก ใบหน้านี้เหมือนซูเจินทุกประการ ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมานางใช้ใบหน้านี้ ใช้ชื่อของน้องสาว และใช้ชีวิตในฐานะคุณหนูแห่งจวนเสนาบดีแต่สิ่งเดียวที่ไม่เคยเป็นของซูเจิน… คือความรู้สึกที่มีต่อห่าวรัน นั่นเป็นของนาง เป็นของฉานจวน“เขามาวันนี้หรือไม่?”ถามออกไปแล้วฉานจวนก็อยากกัดลิ้นตัวเอง เสี่ยวอวี้ไม่จำเป็นต้องถามว่า “เขา” คือใคร“ท่านแม่ทัพหรือเจ้าคะ?”“ข้าถามว่ามา

เช้าวันที่หกของการสลับตัว ฉานจวนตื่นขึ้นมาพร้อมความตั้งใจแน่วแน่ วันนี้นางจะไม่คิดถึงห่าวรัน ไม่คิดถึงศาลาริมสระ ไม่คิดถึงสายฝน และที่สำคัญที่สุด— ไม่คิดถึงจูบนั่นเด็ดขาด“คุณหนูเจ้าคะ”“อะไร?”“ท่านจับริมฝีปากตัวเองอีกแล้ว”มือของฉานจวนชะงักอยู่กลางอากาศ ก่อนรีบลดลงทันที“ข้าคัน”เสี่ยวอวี้พยักหน้า“คันมาตั้งแต่เมื่อคืนเลยหรือเจ้าคะ?”ฉานจวนหันขวับ“เจ้าอยากไปทำงานในครัวหรือไม่?”“ไม่อยากเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเงียบ”“เจ้าค่ะ”เสี่ยวอวี้ก้มหน้าจัดเสื้อผ้าต่อ แต่ไหล่กลับสั่นน้อย ๆ เพราะกำลังกลั้นหัวเราะ ฉานจวนมองผ่านกระจกทองเหลืองแล้วกัดฟัน นับวันสาวใช้ผู้นี้ยิ่งกล้าล้อเลียนนางมากขึ้นทุกที“วันนี้วันที่เท่าไรแล้ว?”“วันที่หกเจ้าค่ะ”มือที่กำลังหยิบปิ่นของฉานจวนหยุดลง วันที่หกหมายความว่าเหลืออีกเพียงวันเดียว พรุ่งนี้นางกับซูเจินจะพบกันตามที่นัดไว้และเมื่อครบเจ็ดวัน ทั้งสองจะกลับไปใช้ชีวิตของตนเอง ซูเจินกลับจวนเสนาบดี ส่วนนางกลับหอเยว่ฮวาทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม ควรจะดีสิ นางจะได้ไม่ต้องคอยระวังว่าห่าวรันจะจับพิรุธได้เมื่อใด ไม่ต้องคอยจำว่าซูเจินชอบอะไร ไม่ชอบอะไร และไม่ต้องต่อสู้กับฮูหย

หลังเหตุการณ์ในคืนนั้น ฉานจวนค้นพบเรื่องน่าหงุดหงิดอยู่เรื่องหนึ่ง ห่าวรันรักษาคำพูดดีเกินไปเขาบอกว่าจะรอให้นางมีสติครบถ้วนแล้วค่อยถามใหม่ว่า อยากให้เขาหยุดหรือไม่จากนั้นก็หายหน้าไปสองวันเต็ม ไม่มาที่จวน ไม่ฝากคำพูด แม้แต่เงายังไม่มีให้เห็น ตอนแรกฉานจวนคิดว่าดีเสียอีก บุรุษช่างจับผิดไม่อยู่ นางจะได้ใช้ชีวิตเป็นซูเจินอย่างสงบแต่พอเข้าสู่วันที่สอง นางกลับเริ่มหงุดหงิดโดยไม่มีสาเหตุ“คุณหนูเจ้าคะ”“อะไร?”“ท่านมองประตูอีกแล้ว”ฉานจวนหันกลับทันที“ข้ามองต้นไม้”เสี่ยวอวี้มองออกไปนอกหน้าต่าง“แต่ตรงนั้นไม่มีต้นไม้นะเจ้าคะ”“เช่นนั้นข้ามองกำแพง”“กำแพงน่าสนใจหรือเจ้าคะ?”ฉานจวนวางถ้วยชาลง“เสี่ยวอวี้”“เจ้าคะ?”“วันนี้เจ้าพูดมาก”สาวใช้รีบเม้มปากแต่แววตายังยิ้มอยู่ ฉานจวนหันกลับไปกินขนมต่อ นางไม่ได้รอห่าวรัน แน่นอนว่าไม่ได้รอ เพียงสงสัยว่าแม่ทัพใหญ่ผู้ชอบเข้าจวนผู้อื่นเป็นว่าเล่น เหตุใดจู่ ๆ ถึงรู้จักเกรงใจขึ้นมาเท่านั้น“ได้ยินว่าท่านแม่ทัพเข้าเฝ้าฝ่าบาทสองวันติดเจ้าค่ะ”เสี่ยวอวี้พูดลอย ๆ ฉานจวนชะงัก“ข้าถามหรือ?”“ไม่ได้ถามเจ้าค่ะ”“แล้วบอกทำไม?”“บ่าวพูดกับตัวเอง”“…”เสี่ยวอวี้รีบก้มหน

ซูเจินตัดสินใจแล้ว คืนนี้นางจะไม่พบซีซวน ไม่ว่าเขาจะจ่ายหนึ่งร้อยตำลึง สองร้อยตำลึง หรือมากกว่านั้นนางก็จะไม่ยอมเปิดประตูให้เด็ดขาด“บอกเขาว่าข้าไม่สบาย”สาวใช้มองหญิงสาวที่กำลังนั่งกินขนมอยู่หน้าโต๊ะ“แต่ท่านดูแข็งแรงมากนะเจ้าคะ”“เช่นนั้นบอกว่าข้าปวดหัว”“คุณชายซีอาจเรียกหมอมา”มือที่กำลังหยิบขนมหยุดลง“เขาจะเรียกหมอมาทำไม?”“ก็ท่านป่วยนี่เจ้าคะ”ซูเจินขมวดคิ้ว“เช่นนั้นบอกว่าข้าไม่อยากพบเขา”“อันนี้น่าเชื่อที่สุดเจ้าค่ะ”“…”ซูเจินวางขนมลง“เจ้าเป็นสาวใช้ของใครกันแน่?”สาวใช้หัวเราะ ก่อนรีบถอยออกไป แต่ไม่ถึงหนึ่งเค่อประตูก็เปิดอีกครั้ง“แม่นางฉานจวน”“เขากลับแล้วหรือ?”“ยังเจ้าค่ะ”“แล้ว?”สาวใช้ยื่นถุงเงินมาให้ ซูเจินมองมันอย่างระแวง“อะไร?”“อีกหนึ่งร้อยตำลึงเจ้าค่ะ”“เขาจ่ายเพิ่ม?”“คุณชายบอกว่า หนึ่งร้อยแรกเป็นค่าพบ อีกหนึ่งร้อยเป็นค่าที่ท่านไม่อยากพบ”ซูเจินนิ่งไปนาน“เขาบ้าหรือ?”“บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ”“คืนไป”“แม่เล้าหลิวรับแล้ว”“…”“แล้วคุณชายยังฝากมาบอกอีกว่า หากท่านยังไม่ยอมพบ เขาจะนั่งรอด้านล่างจนหอปิด”ซูเจินหลับตา บุรุษผู้นี้… หน้าหนาเสียยิ่งกว่ากำแพงเมือง! สุดท้ายซูเจิ

ตั้งแต่เช้า ฉานจวนรู้สึกว่าคนทั้งจวนกำลังวุ่นวายผิดปกติ สาวใช้เดินเข้าออกเรือนใหญ่ไม่ขาดสาย โต๊ะเก้าอี้ถูกยกออกไปจัดใหม่ โคมผ้าไหมสีแดงถูกแขวนเรียงตามระเบียง กระทั่งสวนด้านหน้าก็มีคนมาตัดแต่งกิ่งไม้ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี นางนั่งกินขนมอยู่ใต้ชายคามองทุกอย่างด้วยความสงสัย“วันนี้มีงานอะไร?”เสี่ยวอวี้ที่กำลังรินชาให้ชะงัก“คุณหนูลืมหรือเจ้าคะ?”“ลืมอะไร?”“คืนนี้นายท่านจัดงานเลี้ยงต้อนรับท่านแม่ทัพห่าวเจ้าค่ะ มีขุนนางกับคุณชายคุณหนูจากหลายตระกูลมาด้วย”ขนมในมือฉานจวนหยุดอยู่กลางทาง“ห่าวรันมาอีกแล้ว?”“เจ้าค่ะ”“เขาไม่มีจวนของตัวเองหรือ?”เสี่ยวอวี้รีบมองซ้ายขวา“เบาเสียงหน่อยเจ้าค่ะ!”ฉานจวนกัดขนมต่ออย่างหงุดหงิด ตั้งแต่พบกันเมื่อวาน นางยังจำสายตาของเขาได้ดี สายตาที่มองเหมือนต้องการเจาะให้ทะลุถึงความลับข้างใน โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย เจ้าไม่เคยเรียกข้าว่าท่านแม่ทัพ เพียงนึกก็ปวดหัวแล้ว“คืนนี้ข้าไม่ไปได้หรือไม่?”“ไม่ได้เจ้าค่ะ”“ป่วย?”“ไม่ได้”“ปวดหัว?”“ไม่ได้”“ตกน้ำ?”“คุณหนู!”ฉานจวนถอนหายใจ“ชีวิตซูเจินช่างลำบาก”เสี่ยวอวี้กำลังจะตอบ แต่สาวใช้จากเรือนใหญ่ก็เดินเข้ามาพอดี“คุณหนูรอ

“ถ้าอยากรู้…ลงมาหาข้าสิ”เสียงนั้นดังขึ้นจากรอยแยกใต้พื้นอย่างชัดเจนจนกอหญ้ารู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งลอยอยู่ในความมืดด้านล่างจ้องตรงมาที่เธอราวกับมองทะลุร่างกายได้ ลูคัสกระชับมือเธอทันที“อย่าฟัง”โลแกนเองก็ขยับเข้ามาใกล้อีกด้าน“มันกำลังยั่วให้คุณลงไป”กอหญ้ายืนมองรอยแยกนิ่ง“แต่ถ้าฉันไม่ลง เราจะรู้ได้ยังไงว่ามันต้องการอะไร”ลูคัสหันขวับ“ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่าง”“นี่แหละปัญหาของคุณ”“อะไร”“ชอบบอกว่าฉันไม่จำเป็นต้องรู้”เธอดึงมือกลับจากเขาเล็กน้อย“เรื่องมันเกี่ยวกับฉันโดยตรงนะลูคัส”“เพราะเกี่ยวกับเจ้า ข้าถึงไม่อยากให้เสี่ยง”“แล้วจะให้ฉันนั่งรอจนศัตรูบุกมาถึงเตียงอีกหรือไง”โลแกนพยักหน้าเบาๆ“นางพูดถูก”ลูคัสหันไป“เจ้าเงียบ”“ข้าแค่บอกความจริง”“ความจริงของเจ้าทำให้นางเสี่ยงทุกครั้ง”“แต่การซ่อนความจริงก็เคยทำให้นางตายมาแล้ว”ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศแข็งทื่อทันที กอหญ้ามองสลับไปมา ลูคัสกำหมัดแน่น“อย่าพูดเรื่องนั้น”โลแกนสีหน้าเย็นลง“เจ้ากลัวความจริงเพราะมันทำให้เจ้ารู้สึกผิด ไม่ใช่เพราะนางไม่ควรรู้”“พอค่ะ”กอหญ้าแทรก ทั้งคู่เงียบ เธอถอนหายใจ“ฉันยังไม่ลงไป

ไฟทั้งคฤหาสน์ดับลงในพริบตาเดียว ความมืดหนาทึบเข้าปกคลุมทุกอย่างจนกอหญ้ามองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง เสียงหัวเราะที่ดังมาจากชั้นล่างยังคงก้องอยู่ตามผนัง เหมือนมีใครบางคนกำลังเดินวนอยู่รอบบ้าน ทั้งที่ไม่เห็นเงาแม้แต่ร่างเดียว“กุญแจอยู่ที่นี่…”เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง กอหญ้ากำมือแน่น แสงสีทองค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว ส่องให้เห็นใบหน้าของลูคัสกับโลแกนที่ยืนขนาบอยู่คนละด้าน ดวงตาของลูคัสเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ส่วนโลแกนมีประกายสีเขียวอมทองพาดผ่านม่านตา ไม่มีใครยิ้มอีกแล้ว“อยู่ใกล้ข้า”ลูคัสพูดเสียงต่ำ“ไม่”กอหญ้าตอบทันที เขาหันมอง“อะไร”“ฉันจะไม่หลบอยู่ข้างหลังอีกแล้ว”“นี่ไม่ใช่เวลาขัด”“ฉันไม่ได้ขัด”เธอยกมือที่มีแสงสีทองขึ้น“ฉันจะช่วย”โลแกนมองมือเธอ“ถ้ารู้สึกเวียนหัวหรือหมดแรง ให้หยุดทันที”กอหญ้าพยักหน้า ลูคัสกลับทำหน้าไม่พอใจ“ข้ายังไม่อนุญาต”เธอหันไป“คุณเป็นใครถึงต้องอนุญาต”“คนที่กำลังปกป้องเจ้า”“งั้นก็ปกป้องไป ส่วนฉันจะปกป้องตัวเอง”โลแกนหลุดหัวเราะเบาๆ“นางชนะ”ลูคัสหันขวับ“เงียบ”เสียงบางอย่างขูดพื้นดังมาจากชั้นล่างครืด…กอหญ้าชะงัก“มันอยู่ตรงไหน”ลูคัสสูดลมหายใจ“สาม

กอหญ้าตื่นขึ้นในเช้าวันถัดมาพร้อมความรู้สึกเหมือนร่างกายหนักกว่าปกติหลายเท่า ไม่ใช่เพราะนอนน้อยแต่เป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อวานยังคงค้างอยู่ในหัว ทั้งภาพรอยผนึกแตก แสงสีทองจากมือของเธอ และเสียงกระซิบจากใต้พื้นว่า “กุญแจ…คืนมา” ทำให้เธอรู้สึกเหมือนชีวิตที่เคยธรรมดากำลังถูกลากเข้าไปใกล้อะไรบางอย่างมากขึ้นทุกที เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่งก่อนจะรู้สึกถึงความอุ่นข้างตัวกอหญ้าหันไปลูคัสนอนอยู่ข้างๆ ในร่างสุนัขสีดำ หัวขนาดใหญ่พาดอยู่ตรงขอบหมอนของเธออย่างหน้าตาเฉย กอหญ้าจ้องอยู่สองวินาที“เมื่อคืนฉันจำได้ว่าคุณนอนพื้นนะ”หูดำขยับนิดหนึ่ง“อย่าทำเป็นไม่ได้ยิน”ไม่มีปฏิกิริยา เธอยื่นมือไปดึงหูเบาๆ“ลูคัส”ดวงตาสีแดงลืมขึ้น“ลงไป”เขาหลับตาอีก กอหญ้าชะงัก“นี่เมินฉัน?”หางดำกระดิกหนึ่งครั้ง เธอหรี่ตา“คุณแกล้งหลับใช่ไหม”เงียบ“ถ้าไม่ลง ฉันจะ—”ลูคัสเปลี่ยนร่างกลับเป็นมนุษย์ทันที กอหญ้าสะดุ้งจนเกือบตกเตียง“เฮ้ย!”ชายหนุ่มนั่งพิงหัวเตียงด้วยสีหน้าง่วงนิดๆ ผมยาวสีดำยุ่งกว่าปกติ เสื้อเชิ้ตยับเล็กน้อย“เจ้ายังจะขู่เรื่องเดิมอีก?”“ได้ผลนี่”ลูคัสถอนหายใจ“ข้ากำลังเฝ้า”“เฝ้าอะไรบนเตียงฉัน”“เจ้า”“

เช้าวันถัดมา กอหญ้าตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งในอก ทั้งที่เมื่อคืนพยายามบอกตัวเองว่าจะไม่คิดมาก แต่ภาพดอกไม้สีขาวกับอักขระสีแดงยังวนอยู่ในหัวไม่ยอมหาย คำว่า “คืนกุญแจมา” ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ชีวิตทีละน้อย เธอลงมาชั้นล่างเร็วกว่าปกติเล็กน้อยทันทีที่เปิดประตูห้องพักก็ต้องหยุด ลูคัสนอนอยู่ตรงโซฟาในร่างสุนัขสีดำ ตัวใหญ่พอจะกินพื้นที่โซฟาแทบทั้งหมด หางยาวตกลงมาข้างเบาะขาหน้าพาดทับหมอนเหมือนเจ้าของบ้านเสียเอง กอหญ้ายืนมองอยู่นาน“นี่บ้านฉันหรือบ้านคุณกันแน่”หูสีดำขยับนิดหนึ่ง แต่เจ้าตัวยังไม่ลืมตากอหญ้าเดินเข้าไปใกล้“ลูคัส”เงียบ“ตื่น”ยังเงียบ เธอยื่นมือไปแตะหัวขนสีดำหนานุ่มกว่าที่คิด กอหญ้าเกาเบาๆ หลังหูหางที่ห้อยอยู่ข้างโซฟากระดิกหนึ่งครั้ง เธอชะงักแล้วยิ้ม“ชอบจริงด้วย”หางหยุดทันที กอหญ้าหัวเราะ“อย่าทำเป็นเนียน”สุนัขดำลืมตา ดวงตาสีแดงมองเธอเหมือนไม่พอใจ“เมื่อกี้หางกระดิก”ลูคัสเปลี่ยนกลับเป็นมนุษย์ทันทีร่างสูงใหญ่ปรากฏบนโซฟาแทนที่ กอหญ้าถอยแทบไม่ทัน“เฮ้ย! เตือนก่อนสิ!”ลูคัสนั่งพิงพนักด้วยสีหน้าเรียบ“เจ้าแกล้งข้า”“ตรงไหน”“เกาหู”“แล้วชอบไหม”

กอหญ้ายืนกอดอกอยู่หน้าคลินิก มองรถสีดำคันหรูที่จอดรออยู่ริมถนนด้วยสีหน้าระแวงเล็กน้อย ข้างรถนั้น โลแกนยืนพิงประตูอย่างสบายใจในเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มพับแขนถึงข้อศอก ผมสีเทาเงินถูกจัดอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าหล่อเหลายังมีรอยยิ้มแบบเดิมที่ดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูดเสมอ“ไม่ต้องทำหน้าระแวงขนาดนั้นก็ได้ครับ”กอหญ้าหรี่ตา“คุณบอกจะพาไปดูอดีตของฉัน แล้วมารับด้วยรถแบบนี้ ใครจะไม่ระแวง”“กลัวผมลักพาตัว?”“นิดหนึ่ง”“ถ้าจะลักพาตัว คงไม่จอดรถหน้าคลินิกคุณหรอกครับ”“คนร้ายสมัยนี้ฉลาดนะคะ”โลแกนหัวเราะ“งั้นถือว่าผมพลาด”ประตูคลินิกเปิดออกด้านหลัง ลูคัสเดินออกมา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบกับกางเกงเข้ารูปสีเดียวกัน ร่างสูงใหญ่ทำให้ประตูคลินิกดูเล็กลงไปทันที ใบหน้าคมเข้มเย็นจัดตั้งแต่ยังไม่ทันมองโลแกนเต็มตา“ข้าจะไปด้วย”โลแกนยิ้ม“ใครเชิญ”“ไม่จำเป็นต้องเชิญ”กอหญ้าถอนหายใจ“เราตกลงกันแล้วนะว่าจะไม่กัดกัน”ลูคัสหันมามอง“ข้าไม่เคยกัดมัน”โลแกนยกคิ้ว“แต่เคยพยายามฉีกหัวข้าออก”“เพราะเจ้าน่ารำคาญ”“เห็นไหมครับหมอ นี่แหละนิสัยจริง”“พอค่ะ”กอหญ้ายกมือห้าม“ถ้าจะไปก็ไปดีๆ ทั้งคู่”โลแกนเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารใ

กอหญ้าตามลูคัสกลับมาถึงคลินิกในเวลาที่ท้องฟ้าเริ่มมืดสนิท แต่คนที่เดินนำหน้ากลับไม่ยอมพูดกับเธอสักคำ ตั้งแต่เดินออกจากสวนจนถึงหน้าประตูคลินิก ชายร่างสูงเพียงเดินเงียบๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนดูน่ากลัวกว่าเวลาที่เขาคำรามเสียอีก กอหญ้าปลดล็อกประตูแล้วหันกลับ“จะเงียบอีกนานไหม”ลูคัสเดินผ่านเธอเข้าไปข้างใน“ไม่ได้เงียบ”“ตั้งแต่สวนจนถึงนี่พูดอยู่สามคำ”“ก็ยังพูด”กอหญ้าหลับตาช้าๆ“นี่เรียกว่างอนค่ะ”ลูคัสหยุดเดิน“ข้าไม่งอน”“งั้นหันมาคุยกันดีๆ”เขาไม่หัน กอหญ้ากอดอก“คุณลูคัส”“ว่า”“หันมา”เงียบ“ลูคัส”สุดท้ายเขาจึงหันกลับ ดวงตาสีเข้มจับจ้องเธอ“พอใจหรือยัง”“ยัง”เธอเดินเข้าไปใกล้“คุณโกรธที่ฉันจูบโลแกน?”กรามของเขาเกร็งทันที“ข้าไม่ได้โกรธ”“โกหก”“ไม่ได้โกหก”“งั้นมองหน้าฉันแล้วพูด”ลูคัสจ้องเธอ“ข้าไม่ได้โกรธ”“มือคุณกำจนเส้นเลือดขึ้นหมดแล้ว”เขาก้มมองมือตัวเองก่อนคลายออกช้าๆ กอหญ้าหลุดหัวเราะ“เห็นไหม”“มันตลกหรือ”“นิดหน่อย”สายตาเขาเย็นลง“กอหญ้า”“คะ”“อย่าหัวเราะตอนข้ากำลังพยายามอดทน”น้ำเสียงทุ้มต่ำทำให้เธอชะงัก“อดทนอะไร”ลูคัสไม่ตอบ เขาเพียงมองริมฝีปากเธอกอหญ้ารู้ทันที ใบหน้า