ログインนั่นเป็นสิ่งที่ผมตัดสินใจหยุดและหันกลับไปเผชิญหน้า คงแค่ป้องกันตัวแหละ ท่านคงไม่คิดจะลงไม้ลงมือหร
เย็นวันถัดมา….“อันนี้ของมิณ” ม้าหยิบกล่องอาหารแรกขึ้นวางบนโต๊ะ แล้วตามด้วยกล่องที่สอง “อันนี้ของฟิวส์นะลูก” และไม่ใช่ว่าจะหมดแค่นั้น“ฝากไปให้คุณอาด้วย อีกกล่องที่เหลือเอาไปฝากเพื่อนๆ นะ”แต่ไม่มีของลูกสาว…หมดความสำคัญเร็วจริงๆ เลยฉัน“ผมว่ามันเยอะไป แค่สองกล่องก็พอแล้วครับ” เฮียฟิวส์ไล่สายตามองกล่องอาหารตรงหน้าด้วยความตกใจ“เยอะอะไรกัน แค่นี้เอง”“แต่ว่า…”“เอาไปเหอะเฮีย เดี๋ยวม้าจะนอนไม่หลับ” ฉันแทรกขึ้น ก่อนจะหอบหิ้วของฝากบางส่วนไปไว้หลังรถ เพราะถ้าปล่อยให้เขามัวแต่เกรงใจกันไปมา วันนี้ก็คงไม่ได้กลับ ส่วนเฮียฟิวส์ก็ต้องจำใจถือส่วนที่เหลือตามมาระหว่างที่เรากำลังจัดของอยู่ท้ายรถ ฉันรู้สึกถึงเงาตะคุ่ม…ตะคุ่มเดินไปเดินมารอบรถ ก่อนจะชะโงกหน้าไปด้านข้าง จังหวะสบตา คนถูกจับได้ถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะเก๊กหน้าทำเป็นไม่สนใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เดินสำรวจรถทั่วทุกอณู ฟอร์มเยอะจริงๆ“รถเนี่ย ไม่ใช่ว่าเหย
ผู้ชายสูงวัยที่กำลังจะเสียฟอร์มแยกเขี้ยวใส่ฉันหนึ่งที ก่อนจะตะบี้ตะบันคีบอาหารมาใส่ถ้วยฉันจนล้น เพื่อเป็นการกลบเกลื้อน“รีบๆ กินเข้าไปข้าวเนี่ย ปากจะได้ไม่ว่าง”บรรยากาศท่ามกลางโต๊ะทานข้าวประจำบ้านที่ปกติก็อบอุ่นและอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะอยู่แล้ว มันยิ่งเพิ่มทวีคูณเข้าไปอีก ลืมเรื่องการทานอาหารแบบผู้ดีในบ้านหลังนี้ไปได้เลย ข้าวไม่ติดคอตายและรอดมาถึงทุกวันนี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว แต่จะบอกว่าฉันโคตรชอบการทานข้าวพร้อมหน้าแบบนี้เลยแถมฉันยังได้ยินเสียงหัวเราะของคุณพีรกานต์ที่แสนเย่อหยิ่งเป็นครั้งแรก เขาดูสดใสขึ้นทั้งที่ดวงตายังบอบช้ำ วันเกิดเขาในปีนี้ ฉันขอพรเพิ่มให้เขาอีกสักขอได้ไหมถ้าได้ฉันขอให้วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขาจะเสียน้ำตา…….ถ้าในวันปกติ ตอนที่ยังไม่มีเฮียฟิวส์มาร่วมวงด้วย หลังจากจบมืออาหารสองแม่ลูกจะแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน คือฉันเก็บถ้วยจาน จัดการความสะอาดบนโต๊ะ ส่วนม้าก็มีหน้าที่ล้างจานอยู่ในครัว ความจริงมันก็ดูไม่ค่อยแฟร์ เพราะม้าทั้งทำกับข้าวแล้วก็ต้องล้างจานด้วยแต่นั่นล้วนเป็นความต้องการของม้าทั้งห
ฉันรู้สึกแปลกใจที่โซฟาว่างเปล่า โต๊ะอาหารก็มีแค่ป๊าที่เพิ่งขึ้นมาพร้อมฉัน ถ้างั้นแขกคนพิเศษคงไปอยู่ในห้องครัวกับม้าสินะ ปลายเท้าฉันขยับก้าวเดินไปยังสถานที่ในความคิด แต่ยังไม่ทันได้เข้าไป ม้าก็เดินสวนออกมาพร้อมจานอาหารในมือ ส่วนอีกข้างคว้าแขนฉันแล้วลากไปด้วยตอนเดินผ่านผัดผักรวมหน้าตาคุ้นเคยถูกวางลงกลางโต๊ะ พร้อมกับเสียงสดใสของผู้เป็นแม่“มื้อนี้พิเศษสุดๆ เลยแหละ” ท่านกดไหล่ฉันให้นั่งลง ก่อนลากเก้าอี้ข้างป๊าออกมานั่งด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทั้งที่ยังมีร่องรอยบอบช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วงหลงเหลือ แต่ท่านดูมีความสุขมากๆมื้อพิเศษ ของม้า คงไม่ใช่ฝีมือม้าสินะ ฉันก้มลงมองอาหารสามสี่อย่างบนโต๊ะด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ฉันจะไม่คนเดียวที่ได้กินอาหารฝีมือเขาแล้ว แต่ไม่รู้สึกโกรธหรือน้อยใจเลยสักนิด เพราะคนที่ได้กินเป็นครอบครัวของฉัน และกำลังจะกลายเป็นครอบครัวของเขาด้วยไม่ว่าเรื่องระหว่างเราจะเป็นยังไงในอนาคต ป๊ากับม้าก็จะยังรักและเอ็นดูเฮียฟิวส์เหมือนลูกอีกคน ฉันเชื่อว่ามันจะเป็นแบบนั้นตลอดไป“ขอโทษที่ให้รอนะครับ”ฉันเงยหน้ามอง
[Part Plernta] ฉันค่อยๆ พาร่างกายอ่อนแอของตัวเองลงมายังกึ่งกลางของขั้นบันได ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ยกสองมือขึ้นปิดปากแน่น เพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ขนาดแค่รับรู้หัวใจฉันยังเจ็บขนาดนี้ แล้วคนที่ต้องอยู่ในช่วงเวลาเหล่านั้นอย่างเขาล่ะ จะเจ็บปวดขนาดไหนถึงฉันจะพอรู้มาบ้างว่าเขาเสียครอบครัวไปตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเขาต้องอยู่กับความทุกข์ทรมานมากมายยาวนานขนาดนี้ เขาอยู่โดยไม่มีความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับครอบครัวหลงเหลืออยู่เลย เท่ากับว่าชีวิตที่ผ่านมามีแต่เรื่องราวโหดร้ายหลังจากเหตุการณ์นั้น เขาใช้ชีวิตผ่านมาได้ยังไงนะ…“เพลิน” ฉันเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกของผู้เป็นพ่อ ใบหน้าที่ดูช็อกสุดขีดอยู่ภายใต้น้ำใสที่เอ่อหล่นออกมาอย่างไม่ขาดสาย “ลูกเป็นอะไร”“ป๊า…ฮึก” มีคำถามมากมายที่อยากจะพรั่งพรูออกมา แต่มันติดที่ก้อนสะอื้นจุกอยู่บริเวณลำคอคนเป็นพ่อ พอเห็นสภาพลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนบอบช้ำอยู่ตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะดึงฉันเข้า
“อุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น พรากชีวิตพวกเขาไป แต่ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ เด็กชายคนนั้นรอด” ท่านหันมามองผมพร้อมกับปาดเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม“...” ทั้งที่ผมมีคำถามมากมาย แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ทำได้แค่มองตามฝ่ามือของหญิงสูงวัยตรงหน้าที่เลื่อนมาทาบบริเวณแผงอกขวาของผม“เพราะเขามีหัวใจที่พิเศษ”ผมก้มลงมองตำแหน่งของมือเรียวที่มีร่องรอยเหี่ยวย่นตามวัยชั่วขณะ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวเพราะมีน้ำใสบดบัง รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาอย่างน่าประหลาดเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ“ผะ…ผม คือเด็กคนนั้น?”ท่านพยักหน้ารับพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสาย ผมไม่รู้ว่าจะตกใจกับอะไรก่อน มันทั้งสับสน มึนงง ปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ถูก ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยมีความทรงจำเกี่ยวกับที่นี่ ไม่เคยมีแม้แต่ใบหน้าของท่านทั้งสองปรากฏขึ้นมาแล้วมันจะเป็นไปได้ยังไง…วันเกิดเมื่อสิบแปดปีก่อน ผมตั้งใจจะมาที่นี่ แต่มาไม่ถึง เจ้าหนูที่ติดอยู่ในความฝันก็คือ เพลินตา ที่อยู่ข้างผมในวันนี้ สำคัญคือเธอยังเป็นคนพาผมกลับม
“ชาค่ะ”“อือ” ผมเอื้อมไปรับถ้วยน้ำชาจากมือแฟนตัวน้อย ที่ดูแลผมเป็นอย่างดี เธอไม่เคยปล่อยปละละเลยสิ่งเล็กน้อยที่เกี่ยวกับผมเลย และตอนนี้ไม่ใช่แค่เธอคนเดียว ครอบครัวเธอก็ด้วย“ไปหาหมอหน่อยไหมคะ เฮียเป็นแบบนี้หลายครั้งแล้วนะ”“ไม่เป็นไร” ผมรู้ดีว่าไปหาหมอก็ไม่ได้ช่วยอะไร แค่นั่งพักสักหน่อยมันก็จะดีขึ้นเอง“งั้นก็กลับพร้อมเพลินนั่นแหละ อย่างน้อยก็มีคนนั่งเป็นเพื่อน” ผู้หลักผู้ใหญ่ออกปากเป็นครั้งที่สอง ผมก็ลำบากใจจะปฏิเสธก็กระไรอยู่“ใช่ค่ะ เดี๋ยวเพลินไปบอกป๊าเอง”พูดจบ เธอก็ตรงดิ่งลงบันไดไปทันที ไวยังกับลูกลิงจนผมออกปากห้ามไม่ทัน ได้แต่มองตามตาปริบๆ สุดท้ายต้องปล่อยเลยตามเลยผมยกชาขึ้นจิบ ระหว่างที่รอยัยตัวเล็กกลับขึ้นมา แต่เวลาถูกจ้องเป็นเวลานาน คนเราก็มันจะรู้สึกอึดอัด“มีอะไร…รึเปล่าครับ” ผมถาม ขณะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ“ม้าแค่แปลกใจ ว่าลูกสาวจะหาแฟนได้ แถมหาได้ดีมากอีกด้วย”“ผมก็มีข้อบกพร่องหลายจุด ไม่ได้ดีมากขน
“ก็รู้นิ”“...” ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ด้วยเหตุผลหลายอย่าง หลักๆ ก็สำนึกผิดนิดหน่อย แต่สำคัญกว่านั้นคือสมองประมวลผลไม่ทัน แล้วไหนจะสายตาที่เขาใช้อีก ดูเหมือนเขากำลังลากมันลงเรื่อยๆ อย่างเชื่องช้า“ทำไมต้องดื้อด้วยวะ” คำถามเชิงบ่นหลุดออกมาจากปากคนหัวร
ดูเหมือนเขาจะใส่แรงอย่างหนักหน่วงกับทุกอย่าง ยกเว้นกับฉัน“เฮียโกรธเพลินเหรอ เพลินขอโทษ” ฉันพูดเสียงหงอย ขณะที่คนอุ้มส่งปลายเท้าไปปิดประตูรถแทนมือสองข้างที่ไม่ว่างเขาให้สัญญาณในการรับรู้สิ่งที่ฉันพูดด้วยการหันมองหน้าแวบหนึ่ง ก่อนจะก้าวขายาวไปข้างหน้า ซึ่งเป็นพูลวิลล่าขน
[Part Plernta] “เพลินตา!”ฉันหันไปตามเสียงเรียกดังก้องมาจากด้านหลัง ผู้ชายที่เร่งฝีเท้าเข้ามาคือคุณเต แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากถาม เขาโน้มตัวคว้าข้อมือฉันแล้วฉุดให้ลุกขึ้นยืนอย่างเอาแต่ใจ
เวลาหมุนวนไปอีกเกือบชั่วโมง หลังจากที่ผมจัดการความเรียบร้อยของตัวเอง ก็เดินออกมาสมทบกับไอ้สามตัวที่รวมตัวกันอยู่ขอบสระ ส่วนคุณหนูลลิลกับเฌอณารีนแหวกว่ายอยู่กลางสระ“มึงนัดน้องไว้กี่โมง” ไอ้แม็กซ์เอ่ยถาม ขณะที่ผมเดินไปนั่งบนเตียงไม้สำหรับนอนอาบแดดที่อยู่ไม่ไกลจากพวกมัน&l







