เข้าสู่ระบบนั่นเป็นสิ่งที่ผมตัดสินใจหยุดและหันกลับไปเผชิญหน้า คงแค่ป้องกันตัวแหละ ท่านคงไม่คิดจะลงไม้ลงมือหร
[Part Plernta] สองวันต่อมา…หลังจากที่กลับมาทำงานได้เพียงไม่กี่วัน ก็เข้าสู่ช่วงวันหยุดยาวสิ้นปีที่ฉันรอคอย ปีนี้ดูเป็นอะไรที่น่าสนุกและตื่นเต้น เพราะบ้านเรามีสมาชิกเพิ่ม อีกอย่างฉันเชื่อว่าปีนี้จะเป็นปีที่เฮียฟิวส์มีความสุขมากที่สุดแน่ๆ ฝ่ามือสองข้างถูกยกขึ้นแนบแก้มอุ่นร้อนของตัว พลางบิดไปมา แค่คิดก็ฟินแล้ว เก็บไม่เสร็จสักทีหรอก เสื้อผ้าเนี่ยผ่านไปเกือบยี่สิบนาที กระเป๋าก็ถูกแพ็กเสร็จเรียบร้อย ฉันก็ลุกไปหยิบมือถือที่วางอยู่หัวเตียงเพื่อจะโทรหาผู้ร่วมเดินทาง แต่กดเข้าไปดูแจ้งเตือนจากม้าที่ส่งมาในไลน์ก่อนรูปที่ปรากฏขึ้นหน้าจอ ส่งผลให้ฉันช็อกไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบตั้งสติแล้วโทรกลับทันทีไม่นานม๊าก็รับสาย“ไปไหนกัน”[ไปจีนไงลูก]“อ้าว ไม่เห็นบอกก่อนเลย” ปกติถ้าป๊าม้าจะไปจีนจะต้องแพลนล่วงหน้าเป็นเดือนๆ แต่ปีนี้เงียบกริบ[ก็ป๊าน่ะสิ อยู่ดีๆ ก็นึกอยากไปเยี่ยมญาติ]ฉันถอนหายใจแรงหนึ่งครั้ง ป๊านี่ยังไง เอาแต่ใจชะมัด&ldq
“แต่เดี๋ยวนะ…” ประเด็นคือช่วงก่อนฝึกงาน เรายังไม่ได้คบกัน ไม่สิ…ไม่มีท่าทีว่าจะได้คบกันด้วยซ้ำ“ก่อนเพลินฝึกงาน เรายังไม่ได้…” ฉันพูดต่อพลางกลอกตาไปมาขณะใช้ความคิด ไม่นานก็หลุดยิ้มกว้างหันไปหาผู้ชายที่นั่งเก๊กหน้านิ่งอยู่หลังพวงมาลัย“แสดงว่า เฮียเริ่มชอบเพลินตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอ ใช่ไหม…”“อะไร” คนถูกจับได้ เอื้อมมือข้างหนึ่งมาจับใบหน้าฉันให้หันตรง เพื่อตัวเองจะได้หลบหนีการถูกกดดันทางสายตา แต่ฉันยังดื้อดึงแกะมือเขาออกและจับไว้แน่น ก่อนจะหันกลับไปหรี่ตามองคนเสียอาการอีกครั้ง“คุณพีรกานต์ ทำไมหน้าแดงจังละคะ” ฉันเอ่ยแซว เมื่อเห็นแก้มสองข้างของเขาขึ้นสีระเรื่ออย่างชัดเจน“ในรถมันร้อนไง แอร์เสียรึเปล่าวะ” เฮียฟิวส์กลบเกลื่อนด้วยการสำรวจดูหน้าจอคอลโทรลเครื่องปรับอากาศภายในรถ“หึ…คิดว่าเนียนไหมคะ”“อย่าแซวดิ๊” พอทำอะไรไม่ได้ก็เริ่มงอแง ราวกับเด็กน้อย“ชอบก็บอกว่าชอบสิ ไม่เห็นจะยากเลย” ฉันพึมพำ
“ทะ…ที่ไหนคะ”“ลงมาเหอะน่า ไม่เป็นไรหรอก” เขาเอื้อมคว้ามือฉันไปกอบกุมไว้เองแล้วดึงให้ลงไปยืนข้างๆ ขณะที่ฉันเกิดความลังเล จากที่สะลึมสะลือในตอนแรก บัดนี้ตื่นเต็มตาไม่ผิดแน่ๆ ที่อยู่อาศัยหลักหลายล้านขนาดนี้ เป็นใครไปไม่ได้…ลมหายใจติดขัดขึ้นมาทันที แต่จำใจต้องเดินตามคนตัวสูงเขาไปด้านในที่ถูกตกแต่งสไตล์ยุโรปเกือบทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นโทนสีหรือเฟอร์นิเจอร์เฮียฟิวส์พาฉันมาหยุดยืนกลางโถงใหญ่“หลานจะมาทำไมไม่โทรบอกก่อน”ฉันสะดุ้งเฮือก พลางยกมือขึ้นบังใบหน้าและพยายามดึงมืออีกข้างออกจากการกอบกุมของทายาทเพียงคนเดียวของพีพีเอ็น แต่เขากลับจับแน่นขึ้นกว่าเดิม ประโยคทักทายจบลงพร้อมกับร่างสวยสง่าของประธานบริษัทมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเราสองคน ฉันขยับเท้าไปยืนแอบด้านหลังเฮียฟิวส์โดยอัตโนมัติ ใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมากองอยู่บนพื้น“อาจะได้รอทานข้าว นี่อาเพิ่งทานอิ่มไปเอง หลานจะกินอะไรไหม เดี๋ยวอาให้เด็กจัดการให้”ตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่าระหว่างบทสนทนาของสองอาหลาน พวกเขามีสีหน้าหรือท่าทางแบบ
เย็นวันถัดมา….“อันนี้ของมิณ” ม้าหยิบกล่องอาหารแรกขึ้นวางบนโต๊ะ แล้วตามด้วยกล่องที่สอง “อันนี้ของฟิวส์นะลูก” และไม่ใช่ว่าจะหมดแค่นั้น“ฝากไปให้คุณอาด้วย อีกกล่องที่เหลือเอาไปฝากเพื่อนๆ นะ”แต่ไม่มีของลูกสาว…หมดความสำคัญเร็วจริงๆ เลยฉัน“ผมว่ามันเยอะไป แค่สองกล่องก็พอแล้วครับ” เฮียฟิวส์ไล่สายตามองกล่องอาหารตรงหน้าด้วยความตกใจ“เยอะอะไรกัน แค่นี้เอง”“แต่ว่า…”“เอาไปเหอะเฮีย เดี๋ยวม้าจะนอนไม่หลับ” ฉันแทรกขึ้น ก่อนจะหอบหิ้วของฝากบางส่วนไปไว้หลังรถ เพราะถ้าปล่อยให้เขามัวแต่เกรงใจกันไปมา วันนี้ก็คงไม่ได้กลับ ส่วนเฮียฟิวส์ก็ต้องจำใจถือส่วนที่เหลือตามมาระหว่างที่เรากำลังจัดของอยู่ท้ายรถ ฉันรู้สึกถึงเงาตะคุ่ม…ตะคุ่มเดินไปเดินมารอบรถ ก่อนจะชะโงกหน้าไปด้านข้าง จังหวะสบตา คนถูกจับได้ถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะเก๊กหน้าทำเป็นไม่สนใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เดินสำรวจรถทั่วทุกอณู ฟอร์มเยอะจริงๆ“รถเนี่ย ไม่ใช่ว่าเหย
ผู้ชายสูงวัยที่กำลังจะเสียฟอร์มแยกเขี้ยวใส่ฉันหนึ่งที ก่อนจะตะบี้ตะบันคีบอาหารมาใส่ถ้วยฉันจนล้น เพื่อเป็นการกลบเกลื้อน“รีบๆ กินเข้าไปข้าวเนี่ย ปากจะได้ไม่ว่าง”บรรยากาศท่ามกลางโต๊ะทานข้าวประจำบ้านที่ปกติก็อบอุ่นและอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะอยู่แล้ว มันยิ่งเพิ่มทวีคูณเข้าไปอีก ลืมเรื่องการทานอาหารแบบผู้ดีในบ้านหลังนี้ไปได้เลย ข้าวไม่ติดคอตายและรอดมาถึงทุกวันนี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว แต่จะบอกว่าฉันโคตรชอบการทานข้าวพร้อมหน้าแบบนี้เลยแถมฉันยังได้ยินเสียงหัวเราะของคุณพีรกานต์ที่แสนเย่อหยิ่งเป็นครั้งแรก เขาดูสดใสขึ้นทั้งที่ดวงตายังบอบช้ำ วันเกิดเขาในปีนี้ ฉันขอพรเพิ่มให้เขาอีกสักขอได้ไหมถ้าได้ฉันขอให้วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขาจะเสียน้ำตา…….ถ้าในวันปกติ ตอนที่ยังไม่มีเฮียฟิวส์มาร่วมวงด้วย หลังจากจบมืออาหารสองแม่ลูกจะแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน คือฉันเก็บถ้วยจาน จัดการความสะอาดบนโต๊ะ ส่วนม้าก็มีหน้าที่ล้างจานอยู่ในครัว ความจริงมันก็ดูไม่ค่อยแฟร์ เพราะม้าทั้งทำกับข้าวแล้วก็ต้องล้างจานด้วยแต่นั่นล้วนเป็นความต้องการของม้าทั้งห
ฉันรู้สึกแปลกใจที่โซฟาว่างเปล่า โต๊ะอาหารก็มีแค่ป๊าที่เพิ่งขึ้นมาพร้อมฉัน ถ้างั้นแขกคนพิเศษคงไปอยู่ในห้องครัวกับม้าสินะ ปลายเท้าฉันขยับก้าวเดินไปยังสถานที่ในความคิด แต่ยังไม่ทันได้เข้าไป ม้าก็เดินสวนออกมาพร้อมจานอาหารในมือ ส่วนอีกข้างคว้าแขนฉันแล้วลากไปด้วยตอนเดินผ่านผัดผักรวมหน้าตาคุ้นเคยถูกวางลงกลางโต๊ะ พร้อมกับเสียงสดใสของผู้เป็นแม่“มื้อนี้พิเศษสุดๆ เลยแหละ” ท่านกดไหล่ฉันให้นั่งลง ก่อนลากเก้าอี้ข้างป๊าออกมานั่งด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทั้งที่ยังมีร่องรอยบอบช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วงหลงเหลือ แต่ท่านดูมีความสุขมากๆมื้อพิเศษ ของม้า คงไม่ใช่ฝีมือม้าสินะ ฉันก้มลงมองอาหารสามสี่อย่างบนโต๊ะด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ฉันจะไม่คนเดียวที่ได้กินอาหารฝีมือเขาแล้ว แต่ไม่รู้สึกโกรธหรือน้อยใจเลยสักนิด เพราะคนที่ได้กินเป็นครอบครัวของฉัน และกำลังจะกลายเป็นครอบครัวของเขาด้วยไม่ว่าเรื่องระหว่างเราจะเป็นยังไงในอนาคต ป๊ากับม้าก็จะยังรักและเอ็นดูเฮียฟิวส์เหมือนลูกอีกคน ฉันเชื่อว่ามันจะเป็นแบบนั้นตลอดไป“ขอโทษที่ให้รอนะครับ”ฉันเงยหน้ามอง
[Part Peerakan]ฉันไม่ได้นอนที่นั่น : De.FiEwสามทุ่มออกมารอตรงที่เห็นฉันเมื่อตอนเย็น : De.FiEw&nbs
ผมง้างแก้วเปล่าขึ้นทันที เตรียมพร้อมจะปล่อยไปที่หัวมันตอนไหนก็ได้จนในที่สุด…“เออๆ ไปก็ได้” คนถูกไล่ลุกออกไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ และพอมันกำลังจะดึงปิดประตู ผมไม่ลืมส่งสัญญาณมือให้มันกดล็อกด้วยนี่สิที่เรียกว่าโล่งของจริง…สายตาผมลากกลับมาโฟกั
[Part Peerakan]19:30 น.@Sosay Pub ผมชะงักเล็กน้อยในตอนที่เปิดประตูห้องประจำเข้ามาแล้วเห็นเพื่อนตัวเองนั่งก้มหน้ากดหน้าจอสี่เหลี่ยมกันครบทีม ขาดก็แต่ไอ้เจ้าของผับคนเดียว ข้อมือถูกยกขึ้นเพื่อดู
“อุ้ย…” เสียงอุทานอย่างแผ่วเบาของคุณเตตอนที่เห็นเจ้านายตัวเอง ยืนล้วงกระเป๋าด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความหงุดหงิด เฮียฟิวส์เหลือบมองฉันวูบหนึ่ง ก่อนเลื่อนมองผู้ช่วยของตัวเอง ส่งผลให้คนถูกจ้องถึงกับต้องรีบบอกลา“ไปก่อนนะ”ฉันยิ้มรับเล็กน้อย หลังจากนั้นคนที่อยู่ในตำแหน่งน้อยกว่า รีบสาวเท้







