Masukชนะมาทุกแมตซ์ แกร่งสุดไม่ว่าจะสนามไหน แล้วสนาม FWB นี้ล่ะ ใครรู้สึกก่อน คนนั้นก็ย่อม...เจ็บก่อน เพราะฉะนั้น ต้องห้ามรู้สึก! เกินเพื่อน...นั้นไว้ให้ดี ๆ “ถ้าไม่ให้เป็นเพื่อนกันแล้วมันเป็นอะไรได้อีกวะ”
Lihat lebih banyakElena’s POV
A storm was raging outside.
How fitting. My life was a train wreck, so why shouldn't the weather be?
I stared out the tinted window of the sedan, watching the city turn into a gray smudge. Beside me, Julian—my husband of seven years—was cooing into his phone. He wasn't even trying to hide it anymore. The volume was up, and his voice was dripping with that fake, sugary tone that used to be reserved for me.
"No, babe, I told you. I’m not with her. Just stuck in a boring-as-hell meeting. I swear."
He tossed a half-assed glance my way. I didn't move. I just kept staring at nothing.
Thinking he’d successfully played me, he went right back to his little mistress.
"Buy whatever you want. It’s an investment for your brand, right? I’ll have my assistant wire you another hundred grand tomorrow. An apartment? Sure. We’ll go house-hunting together this weekend."
He hung up, wearing a smug little grin that made my skin crawl.
Seven years.
We’d started with nothing. We’d shared dollar-store ramen in a studio so cold we had to sleep in coats just to stay warm.
And this was the payoff?
He’s a cheating multimillionaire. And I’m just the trophy wife he’s bored of.
"Elena? You’re going to give me the cold shoulder now?" He sighed, reaching out to toss an arm around me. "Look, you know those girls don't mean anything. It’s just a bit of fun."
I jerked away from him. His touch felt like a physical burn.
"Fun? You’ve been paying for her luxury suite for a year, Julian. That’s not a 'bit of fun.' That’s a full-on side life."
He actually had the nerve to chuckle.
"She just reminds me of how you used to be. You know, before you got so... bitter and uptight."
I didn't even bother arguing. I’d been living on coffee and zero sleep at the office for two weeks, and his "loving husband" routine at the airport was the last straw.
His phone buzzed again.
Her. "What’s wrong now? ... Scared of the thunder? Oh, baby... okay, I’m coming. Don't worry, I’ll be there in ten."
He hung up, pretending to look guilty. It was pathetic.
"I have to go. She gets panic attacks during storms. She’s young, Elena. She’s fragile."
"Pull over," I said, my voice as cold as the rain outside. "I’ll walk."
He looked at the literal flood happening outside for a split second.
"It’s a goddamn monsoon out there. You’ll get drenched."
"Just let me out, Julian. She’s the 'fragile little thing' and I’m the 'old reliable' who can take whatever you throw at me, right? I’m done crying over a little thunder."
He’d forgotten. He’d forgotten that after the accident, I used to scream until my throat was raw every time a storm hit.
He was the one who used to hold me. Now, he was using those same lines on a girl half his age.
"You’re being a real bitch tonight," he snapped, his patience finally snapping. "Driver, stop the car."
The door opened and the rain hit me like a wall. I stepped out and didn't look back. I stood there on the curb, soaked to the bone, watching his taillights disappear into the fog.
One day, Julian, you’re going to lose it all. And I’m going to be right there to watch you burn.
Then, a pair of headlights cut through the dark. A Rolls-Royce Cullinan pulled up, smooth as silk. The window slid down, revealing Damon. He had that "God complex" look he always wore—sharp, cold, and lethal.
"Get in. You’re coming with me."
No "hello." No "are you okay?" Just a command. That was Damon.
I didn't argue. I just climbed onto the beige leather seat.
"Her place," he told the driver.
The ride was suffocatingly quiet. Damon was focused on his tablet, but I could feel his eyes on me. My dress was soaked, clinging to me like a second skin. Without a word, he tossed a cashmere blanket into my lap.
When we pulled up to my building, I muttered a quick "thanks" and tried to make a run for it. But my keys were acting up, and before I could get inside, I heard heavy boots on the pavement behind me.
A huge hand slammed against the door, pinning it open. Damon was right there, his energy so intense I had to catch my breath.
He grabbed my waist and yanked me hard against him. His body was like a furnace against my freezing skin.
"Let me go, Damon!"
He let out a low, dark laugh that vibrated in his chest.
"Are you a masochist, Elena? Why the hell are you still with that loser?"
"Mind your own business."
"Divorce him," he growled, leaning so close his lips brushed my ear. "Walk away. Come to me instead."
I let out a hysterical laugh and grabbed his tie, pulling him down to my level.
"Are you for real? He’s your best friend. You’re just a vulture waiting for his buddy’s marriage to die. You’re no better than he is."
"Wrong," he whispered, his breath hot against my skin. "The difference is, I don't share. And I sure as hell wouldn't let you go."
My phone started screaming in my bag.
Julian.
Damon saw the name on the screen. He snatched the phone out of my hand before I could blink, a wicked grin spreading across his face.
"Wanna see what happens if I answer this?"
@คอนโดเพลิง“อื้อ” เสียงครางในลำคอแกร่งดังขึ้นเป็นระยะให้กับหญิงสาวที่กำลังนั่งคล่อมบนตักเขาอยู่ในตอนนี้อาจเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์บวกกับความคิดถึงในส่วนลึกที่ทำให้เธอกลายเป็นฝ่ายรุก ส่งเรียวลิ้นทั้งสองดูดดึงตวัดหยอกเย้ากันไปมาอย่างไม่มีใครยอมกันอีกทั้งสะโพกมนก็ร่อนเอวบดเร้าไปมาทำเอาเพลิงแทบบ้าคลั่งไปกับความเร่าร้อนของคนตัวเล็กบนตักเมี๊ยวเสียงแมวตัวน้อยเดินวนไปมาด้านล่าง แต่ก็ไม่อาจทำให้ทั้งคู่สนใจได้ เพราะตอนนี้ต่างก็สนใจที่กันและกันอย่างโหยหา“อ่า ใจเย็นสิ” เมื่อละริมฝีปากออกจากกัน เพลิงเชิดหน้าร้องครางอย่างกระเส่าเสียวซ่าน เมื่อใบหน้าสวยได้ทำการซุกไซ้ซอกคอเขาอย่างหื่นกระหายและมีหรือที่เขาจะยอมให้เธอเป็นฝ่ายกระทำอยู่ฝ่ายเดียว มือแกร่งเลื่อนลูบไล้ไปตามลำตัวผ่านแผ่นหลังบาง เอวคอดและสะโพกมน บีบเคล้นมันอย่างหนัก“เย็นไหวเหรอ” เฟียร์เงยหน้าขึ้นจ้องมองดวงตาคม ตอนนี้ความเขินอายได้ละลายหายไปสิ้นเพราะเธอคิดถึงสัมผัสจากเขาเป็นที่สุดเหมือนว่าตัวตนจริง ๆ ของเธอได้กลับมาแล้ว“งั้นก็” สิ้นเสียงของเพลิงเขาจัดการถอดเสื้อของตัวเองออกเผยให้เห็นมัดกล้ามและหุ่นที่สมส่วนสุดเพอร์เฟคเฟียร์ก็ไม่น้อยห
“ปากแข็งนะเรา แต่พอเมาปากหว๊านหวาน”หมับ เมื่อเล็กยกขึ้นทาบทับปิดปากเพลิงในทันที ดวงตาสวยตาโตใจสั่นระรัวเมื่อนึกถึงคืนนั้นเธอเมาจนจำอะไรไม่ได้มาก แต่ก็พอจำได้“อย่ามาหื่น” เฟียร์ก้มลงดุและสิ่งที่แปลกไปอีกอย่างสำหรับการห่างกันไปหนึ่งปีและกลับมาเจอกันอีกครั้งก็คือ เมื่อพูดถึงเรื่องอย่างว่าหรือแม้แต่แต่การกอดจูบทีไร เธอรู้สึกเขินอายทุกที อาจจะเป็นเพราะห่างหายกันไปนาน“เสร็จงานแล้วกลับกันเลยนะ” เพลิงยิ้มจ้องมองคนหน้าแดงด้วยความเอ็นดู“ไม่ได้ ต้องไปกินเลี้ยงทีมก่อน ไม่คิดจะไปด้วยหรอกใช่ไหม” เฟียร์ก้มมองถาม“ก็ต้องไปด้วยอยู่แล้ว นี่ลูกเจ้าของบริษัทนะ”“ถามอะไรหน่อยสิ” และจู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นได้จากประโยคเมื่อครู่ของเขา“ว่าไงครับ ถามเยอะ ๆ เลยก็ได้” ได้ทีแขนแกร่งก็กระชับกอดแน่นขึ้น พร้อมกับลอบสูดดมกลิ่นหอมเฉพาะตัวหญิงสาวอย่างคิดถึงและโหยหา“เรื่องทั้งหมดเป็นฝีมือนายใช่ไหม”“เรื่องอะไร”“อย่ามาทำเป็นตีหน้ามึน เรื่องที่ให้มีอามาแนะนำบริษัทนายให้เรามาสมัคร ฝีมือนายใช่ไหม” เฟียร์หรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างจับผิด เพราะเมื่อประติประต่อเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่มีอาแนะนำบริษัทให้สมัครงานแถมเธอผ่านการค
ท่ามกลางสายตาของพนักงานที่กำลังชื่นชมสปิริตและความตั้งใจทำงานของเธอรวมถึงเพลิงที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพร้อมกับยืนมองอย่างชื่นชมแงะภาคภูมิใจในตัวคนที่เขารักยังโชคดีที่ฝนไมาได้ตกหนักอะไรมาก แค่ปรอยลงมาพอชุ่มเท่านั้นฟึบ เสียงกางร่มดังขึ้นพร้อมกับเสียงทุ้มที่เอ่ยบอก“เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก เข้าไปหลบฝนดีกว่าไหม เธอโดนละอองฝนนิดเดียวก็ป่วยแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยบอก เมื่อเขาเดินมาทุกคนที่อยู่ก็หันมามองทั้งคู่เป็นตาเดียว“บอกไว้ว่าอะไร” เฟียร์หันมากระซิบคนที่ยืนกางร่มบังฝนให้เธออยู่ด้วยแววตาเหวดุใส่เพราะเธอเคยบอกกับเขาแล้วว่าอย่าแสดงออกเกินไป“แต่เธอจะป่วยเอานะ” เพลิงไม่สนใจใด ๆ ทั้งสิ้น แม้ตอนนี้ทั้งสองกำลังตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนอยู่“เดี๋ยวคนอื่นสงสัย” เฟียร์กระซิบกระซาบอีกครั้ง พร้อมกับพยายามถอยห่างจากเขา“ไม่สน คบกับลูกเจ้าของบริษัทไม่เห็นมีอะไรน่าเสียหายเลย” ไม่ว่าเปล่ามือหนายังเอื้อมไปจับไหล่มนอีกฝั่งก่อนจะออกแรงกระชับกอดให้คนตัวเล็กเข้ามาแนบชิดติดกับอกแกร่งยิ่งขึ้น“เดี๋ยว เราไปตกลงคบกับเธอตอนไหน” เฟียร์หันเงยหน้าเพื่อค้อนมองคนข้าง ๆ แต่เมื่อหันมามองปรากฏว่าหน้าหล่อก็ก้มลงมาใกล้ ส่งผลให้จ
@คอนโดมิเนียมของเพลิงกว่าที่เพลิงจะเกลี้ยกล่อมให้เฟียร์มาที่ห้องได้ก็ใช้เวลาเนิ่นนาน แต่ก็ไม่เกินความสามารถของเขาเลยเพราะชายหนุ่มรู้ว่าพอเฟียร์เริ่มเมาแล้ว เขาจะพูดอะไร ขออะไร เธอก็พยักหน้ายอมไปเสียหมดเพลิงจึงได้พาร่างเล็กมาที่ห้องของตัวเอง“น้องเหมียวคิดถึงกันไหมคะ” เมื่อเข้ามาถึงก็พบกับน้องเหมียวตัวเดิมแต่เพิ่มเติมคืออ้วนขึ้นเพลิงย้ายมาอยู่คอนโดมิเนียมที่ทั้งใกล้บริษัทและใหญ่ขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า“จำได้ด้วย” เฟียร์ที่มีอาการมึน ๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไป ทำให้เธอทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นส่งผลให้เจ้าเหมียวขนปุยขึ้นมาเล่นบนเรือนร่างเพรียวอย่างออดอ้อนภาพเฟียร์หัวเราะคิกคักเล่นกับแมวอยู่ในสายตาของเพลิงที่ยืนมองอยู่ ทำให้เขานึกถึงวันแรกที่เธอได้เล่นกับแมวที่คอนโดมิเนียมเก่าเขามองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปหยิบอาหารเปียกของแมวมาฉีกและยื่นให้เธอพร้อมกับหย่อนตัวนั่งลงข้าง ๆเฟียร์หันมามองซองขนมเปียกในมือแกร่งที่ยื่นมาให้ก่อนจะมองตามมือของเพลิงไล่ไปยังดวงตาคมคู่นั้นที่มองเธออยู่ราวกับเป็นภาพเดจาวูที่ฉายขึ้นมาอีกครั้ง เธอนึกย้อนไปถึงวันนั้น วันที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ของทั้งสองค
@สนามแข่ง“มาหรือยังวะ จะเริ่มแข่งแล้วนะเว้ย” พายุเอ่ยถามไฟเมื่อทั้งหมดกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัวการแข่งกันกำลังจะเริ่มในอีกไม่นานแต่คนที่ทำหน้าที่เป็นเรซควีนในสนามวันนี้กลับยังไม่มีวี่แววว่าจะมาถึง“เออ กูโทร. ตามอยู่เนี่ย มึงแต่งตัวไปก่อนเลย” ไฟที่แข่งเป็นคนแรกแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว มื
@มหาวิทยาลัย KING“มันมาแล้ว” เสียงของพายุพูดขึ้นเมื่อเห็นเพลิงกำลังเดินมายังพวกเขาที่นั่งประจำอยู่ภายในโรงอาหาร ก่อนร่างสูงจะเดินมาถึงกลุ่มเพื่อน โดยมีไฟ พายุ และเฟียร์ นั่งอยู่“ไงวะ ไปส่งสาวคณะไหนมาล่ะวันนี้ ถึงมาช้า” พายุเอ่ยแซวตามประสา แต่ก็มักจะเป็นเรื่องจริงเสมอ“รู้แล้วชีวิตมึงจะดีขึ้น ?” ใ
@คอนโดมิเนียมของเฟียร์เจ้าของใบหน้าเฉี่ยวในชุดนักศึกษารัดรูปออกมายืนรอรถที่เธอเรียกอยู่ที่หน้าคอนโดมิเนียม มือเรียวหยิบแอร์พอดสวมเข้าที่หูพลางหยิบสมาร์ตโฟนออกมาเลื่อนหาฟังเพลงที่ชอบทว่าอยู่ ๆ เสียงสนทนาจากบุคคลคนด้านหลังที่เพิ่งเดินมาถึง กลับรบกวนเสียงเพลงจากหูฟังของเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ เรียวคิ้ว
“มันชื่อเพลิง” ใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้าละสายตาจากโทรศัพท์ที่อยู่ในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ทันทีที่สองสายตาสบประสานกันกลับรู้สึกว่ามีประกายบางสิ่งบางอย่างในแววตากำลังเกิดขึ้น“เอาว่ะ” พายุยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจเมื่อเห็นอาการคนทั้งสอง เขาสัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาทางเคมีบางอย่างที่เ






Ulasan-ulasan