LOGINเฮียฟิวส์เอื้อมไปหยิบสิ่งที่ฉันกำลังหาบนโต๊ะหัวเตียงแล้วยื่นมาให้
จากนั้นเขาก็กดจูบลงบนหัว
เฮียฟิวส์เอื้อมไปหยิบสิ่งที่ฉันกำลังหาบนโต๊ะหัวเตียงแล้วยื่นมาให้จากนั้นเขาก็กดจูบลงบนหัวฉันก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง เดินลงบันไดไปในสภาพที่มีกางเกงขายาวสวมใส่เรียบร้อย แสดงว่าเขาตื่นก่อนนานพอสมควรระหว่างที่รอเปิดเครื่องอุปกรณ์สื่อสาร ฉันไล่สายตาสำรวจไปรอบๆ ทุกอย่างถูกเก็บกวาดจนหมดไม่เหลือร่องรอยของกิจกรรมเร่าร้อนเมื่อคืน จะมีก็แต่คราบที่เข้มจัดขึ้นเป็นดวง แต่ถ้าไม่สังเกตให้ดี ก็ไม่เห็นหรอก เนื่องจากเครื่องนอนเป็นสีดำอยู่แล้วอีกอย่างที่ฉันเหลือบไปเห็นแล้วเผลออมยิ้มออกมา เจ้าตาข่ายดักฝันที่ฉันเคยให้เขา มันถูกห้อยต้องแต่งอยู่นอกระเบียง เขาไม่ทิ้งมันจริงๆ ด้วยและสิ่งที่ฉันต้องการค้นหาตอนนี้ก็คือความแตกต่างระหว่างเซ็กซ์ กับ เมคเลิฟ ก่อนหน้าไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เพราะคิดว่ามันไกลตัว และเข้าใจว่ามันคือความหมายเดียวกันมาโดยตลอด จนกระทั่งวันนี้…พอได้รู้ถึงความลึกซึ้งที่เขาต้องการจะสื่อ มันยิ่งทำให้หัวใจฉันพองโตขึ้นเป็นเท่าทวี รู้สึกถึงการเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด ทำไมเขาถึงเป็นผู้ชายที่ละเอียดอ่อนขนาดนี้นะ
เช้าวันต่อมา...ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนที่มีแสงแดดสาดส่อง จากการถูกไล่ขบเม้มแผ่วเบาไปทั่วบริเวณซอกคอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ใช่ว่าจะมีแรงดันผู้ร้ายจอมฉวยโอกาสออกให้พ้นร่างกาย แม้แต่การลืมตาที่ดูเป็นเรื่องง่ายยังทำได้ไม่เต็มที่“อื้อ…เฮีย” ทำได้แค่เปล่งเสียงงัวเงียร้องท้วง ทว่าไม่มีผลเลยสักนิด ราวกับมันเป็นสายลมที่พัดผ่าน เฮียฟิวส์ไม่หยุดจู่โจม ทั้งที่ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนเขาใช้เวลากับฉันเกือบทั้งคืน จนถึงตอนนี้ที่ตื่นขึ้นมา ร่างกายฉันอยากจะทักท้วงว่าเพิ่งได้พักผ่อนไปไม่กี่ชั่วโมงเองมือเล็กเริ่มยกขึ้นมาดันแผงอกแกร่งออก แต่เขากลับคว้าทั้งสองข้างรวบขึ้นกดลงไปกับหมอนหนุนเหนือศีรษะนี่เขากะจะฆ่าฉันให้ตายเลยใช่ไหมเนี่ย ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนักหนาต่อมาเกิดเอฟเฟกต์กับบริเวณที่ถูกรุกล้ำในตอนที่ฉันเริ่มขยับท่อนขา จนเล็ดลอดเสียงซี้ดออกมาอย่างห้ามไม่ได้นี่จึงเป็นตอนที่เขาหยุดการกระทำ และเงยหน้าขึ้นสบตา“ยังเจ็บอยู่เหรอ”“เจ็บสิคะ” โหมหนักซะขนาดนั้น เอาอะไรมาไม่เจ็บก่อน เขาลืมไปรึเปล่าว่านี่มันเป็นครั้งแรกนะ…ห
“อ๊ะ!!” ฉันผวาโอบร่างกายกำยำในตอนที่ตัวตนใหญ่โตถูกดันเข้ามาได้เพียงเล็กน้อย น้ำลายถูกกลืนลงคอด้วยความยากลำบาก มีความกังวลเกิดขึ้นเล็กน้อย ขณะที่หัวใจก็ยังกระหน่ำเต้นรัวไม่ทุเลา สิ่งนี้ทำให้การเคลื่อนไหวหยุดชะงัก คนตัวโตขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสัน กดเสียงต่ำขณะเอ่ยถาม“เจ็บเหรอ” เขาเลื่อนมือขึ้นลูบหน้าผากฉันอย่างแผ่วเบา“นะ…นิดหน่อย” มันไม่ได้มากจนถึงขั้นทนไม่ไหว แถมยังมีความเสียวแปลบแทรกเข้ามาระหว่างความเจ็บปวด หรือบางทีฉันอาจจะแค่ตกใจก็เป็นได้“หยุดไหม”“...” ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ ให้หยุดตอนนี้ไม่ใช่ฉันหรอกที่ลำบาก เป็นเขาต่างหากเปลือกตาปิดลงในตอนที่ริมฝีปากเราสัมผัสกันอย่างลึกซึ้ง เรียวลิ้นร้อนทำหน้าที่ชักจูงให้ฉันทะยานขึ้นสู่ที่สูงจนละทิ้งส่วนอ่อนไหวเบื้องล่างเสียงร้องยังดังขึ้นในลำคออย่างต่อเนื่อง ฉันหลับตาแน่น ตอนที่เขาค่อยๆ แทรกแกนกายเข้ามา แล้วแช่ค้างไว้แบบนั้นสักพัก“หมาน้อย อืม ผ่อนคลายหน่อย” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คล้ายกับการวิงวอนดังขึ้นอู้อี้หลังจากที่เขาถ
เชื่อฟังคำสั่งเจ้านายทุกอย่าง กระดุมเสื้อถูกปลดออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าเม็ดแรกหลุดออกพร้อมกับใบหูที่ถูกกัดเบาๆ เม็ดที่สองแลกกับฝ่ามือหนาเลื่อนไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอบราออก แต่ฉันยังดันแผ่นหลังติดกระจกแน่นไม่ให้มันล้วงลงพื้น เม็ดที่สามแลกกับจูบที่เร่าร้อน ฉันเองก็อยากจะมีเวลาชื่นชมกรามท้องแน่นๆ ตรงหน้าบ้าง แต่เขาไม่ปล่อยให้ฉันได้พาสติตัวเองกลับมาเลย จูบครั้งนี้เนิ่นนานจนปลดครบทุกเม็ด เขาถอดมันออกและโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี รวมถึงบราของฉันด้วย สุดท้ายไม่เหลืออาภรณ์ปกปิดร่างกายสักชิ้น แต่ใช่ว่าจะมีเวลาให้เคอะเขิน“อื้อ…” เสียงครวญครางหลุดออกในตอนที่ถูกปลายลิ้นร้อนลากวนบริเวณยอดอก ความเสียวซ่านแล่นไปรวมอยู่กึ่งกลางเพียงจุดเดียว มันยิ่งกว่าตอนถูกดูดเม้มหนักๆ ซะอีก วูบหนึ่งในหัวคิดไปถึงว่าผู้ชายตรงหน้าฉันไม่เคยมีแฟนจริงเหรอทุกการกระทำ ทุกท่วงท่า เขาไปเรียนรู้มาจากไหนกันนะ ถึงจะสงสัยแต่ไม่มีโอกาสได้ถามตอนนี้มีแต่เสียงน่าอายที่เล็ดลอดออกมาอย่างลืมตัวเท่านั้น ด้วยถูกการปลุกเร้าจากทุกทาง หัวใจดวงน้อยทำงานอย่างหนัก สูบฉีดเลือดจนวิ่งพล่านไปทั่วร่าง
สิ้นเสียงฉัน ฝ่ายตรงข้ามนิ่งเงียบชั่วขณะ เหมือนเขาจะเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย จากน้ำเสียงที่น่าฟังขึ้นในประโยคต่อมา“แค่ไม่ต้องมาถึงเนื้อถึงตัวแบบวันนี้ก็พอ”“อือ…” ฉันพยักหน้ารับพร้อมกับอมยิ้ม “เพลินจะไม่ปล่อยให้ผู้ชายคนไหนมาโดนตัวเพลินเลย รู้แล้วว่าแฟนหวงขนาดไหน” อาการแสดงออกชัดเจนขนาดนี้ จะกลบเกลื่อนด้วยวิธีไหนนะ“หึ…” เสียงแค่นหัวเราะหลุดออกมาจากคนขี้เก๊กพร้อมกระตุกยิ้มเล็กน้อยตามสไตล์“เจ็บไหมเนี่ย” ฉันเอื้อมมือไปแตะรอยช้ำบริเวณโหนกแก้มขวาของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ด้วยความเป็นห่วง แต่เขากลับส่ายหน้าปฏิเสธ ดูเหมือนเปลวไฟร้อนในดวงตาคู่คมจะค่อยๆ มอดลงแล้ว“กินน้ำไหมคะ เดี๋ยวเพลินไปเอาให้” ฉันกำลังจะก้าวไปยังตู้เย็นเพื่อเอาน้ำให้ตามคำบอก แต่ถูกคว้าข้อมือเอาไว้ เขาดึงรั้งให้กลับมาอยู่ในจุดเดิมวินาทีที่สบตา ฉันรับรู้ได้ถึงสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ราวกับหนังคนละม้วน แต่เขาไม่ทิ้งจังหวะให้ฉันได้ตั้งรับ แขนแกร่งข้างหนึ่งโอบรอบเอวคอดแล้วกระชับเข้าหาจนช่องว่าง
“เพลิน!”ฝีเท้าเราสองคนหยุดกึกพร้อมกันแล้วหันกลับไปตามเสียงเรียกที่ดังมาจากด้านหลัง“พี่นนท์...” ได้แต่เอ่ยชื่อ ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ พี่นนท์พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือฉันอีกข้างอย่างอุกอาจแบบนี้ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ วูบหนึ่งเฮียฟิวส์หลุบมองข้อมือฉัน ก่อนจะเลื่อนมองหน้าผู้มาเยือนใหม่อย่างเกรี้ยวกราด ฉันรีบสะบัดข้อมือให้หลุดจากการกอบกุมของพี่นนท์ทันที ใช้แรงทั้งหมดที่มีดันร่างเฮียฟิวส์ที่เตรียมพุ่งใส่พี่นนท์เอาไว้ก่อน“ไอ้นี่มันเป็นใคร ทำไมเพลินถึงออกมากับมัน” ฝั่งพี่นนท์ก็ใช่ย่อย ไม่พูดเปล่าเช่นกัน กลายเป็นว่าฉันอยู่กึ่งกลางระหว่างผู้ชายสองคนที่กำลังจะเกิดการปะทะ“เขาเป็นแฟนเพลิน” ฉันพูด พร้อมกับออกแรงดันร่างพี่นนท์ให้ถอยห่างออกไป“แฟน?”“ใช่” ฉันตอบรับ“ตอนไหน…เพลินไปมีแฟนตอนไหน”“จะมีตอนไหนแล้วมันเรื่องอะไรของมึง อย่าเสือก!” ประโยคแรกของคุณพีรกานต์หลังจากที่เงียบมาพักใหญ่ ดูเหมือนจะเป็นการจุดชนวนซะด้วย&ldqu
เฮียฟิวส์หยัดยืนขึ้นเต็มความสูง ตรงดิ่งไปหลังเคาน์เตอร์ครัว บริเวณถุงหลายใบที่เขาเป็นคนวางไว้เอง เกิดเสียงก๊อบแก๊บดังต่อเนื่องตอนสิ่งที่อยู่ภายในถูกหยิบออกมาทีละชิ้น...ทีละชิ้นและมันดูน่าสนใจยิ่งนัก เรียกให้ฉันลุกตามไปอย่างง่ายดายรู้ตัวอีกทีก็เห็นข้าวของมากมายวางเรียงรายอยู่ตรงหน้าซ
หลังจากที่เกมดำเนินไปกว่าครึ่งทาง ก็มีเสียงสัญญาณของการแตะคีย์การ์ดเพื่อปลดล็อกดังขึ้น แต่จังหวะนี้ฉันละทิ้งหน้าที่อันหนักหน่วงระหว่างทางไม่ได้ ทำได้แค่ปรายตามองเล็กน้อยและส่งเสียงทักทายเท่านั้น“ซื้ออะไรมาเยอะแยะเชียว” เพียงแวบเดียวก็ทำให้ฉันเห็นว่าเขาเข้ามาพร้อมถุงพะรุงพะรัง
“เฮีย…เฮียๆ” ฉันตีแขนเขาเบาๆ เป็นสัญญาณให้เขาคลายอ้อมกอดออกก่อน แต่…บุคคลที่สามดันแสดงตัวขึ้นมาซะก่อน“โทษนะ…”ส่งผลให้เฮียฟิวส์สะดุ้งแรงด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบผละออก ฉันหันไปขึงตาใส่เพื่อนรักยืนเบ้ปากพิงประตูตู้เย็นพร้อมกับชี้นิ้วเข้าหาตัวเองแล้วเริ่มขยับปากถามต่อ“กูยังจำเป็นอยู่ไหม” ฉันไม่ตอบ แต
ประโยคคำถามถูกทิ้งไว้แค่นั้นในตอนที่ร่างกายถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดแสนอบอุ่น เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลง ก่อนจะเลื่อนแขนขึ้นกอดตอบ ริมฝีปากผลิบานราวกับดอกไม้ ปล่อยให้บรรยากาศรอบตัวเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้า ฉันรู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์ตอนที่ถูกลูบหัวอย่างอ่อนโยน ลืมความเจ็บปวดที่มีก่อนหน้าไปจนหมดสิ้นถึงจะไม







