ログインLumipas ang ilang taon, at tuluyan nang naging tahimik at masaya ang buhay ng pamilyang Madrigal. Ang dating puno ng sigalot, tampuhan, at pagkakawatak-watak na pamilya ay ngayo’y naging mas matibay at mas nagkakaisa. Ang pamilya ni Mia at Nicholas. Sa isang malawak at maliwanag na hardin, masa
“Oh my God!” sigaw ni Mia, halos maluha sa tuwa. “Zia, you’re pregnant?” “Yes!” sagot ni Danny, hindi mapigil ang ngiti. “We’re going to be parents!” Napatalon ang ina ni Danny sa tuwa. “Finally! I knew it would happen. God’s timing is always perfect.” Lumapit si Mia at mahigpit na niyakap ang
Kanina pa hindi mapakali si Zia. Paulit-ulit siyang bumibili ng pregnancy test kit, baka sakaling mag-iba ang resulta. Pero sa tuwing tititigan niya ang dalawang guhit, iisa lang ang sinasabi—buntis siya. “Oh my God…” bulong niya habang pinipigilan ang luha. Hindi siya makapaniwala. Ito ang pinaka
Pagkatapos ng kasal, si Melinda ay mabilis na naka-adjust sa buhay sa pamilya Madrigal dahil matagal na siyang pamilyar sa lahat, at dahil na rin sa kanyang mabait at mahinahong ugali, madali siyang nakisama sa lahat. Sa araw-araw na pamumuhay sa isang masayang pamilya, gumaan ang kanyang pakiramdam
Napuno ng masayang tawanan ang buong sala ng pamilya dahil double celebration. Lahat ay high spirits, masiglang nagkuwentuhan hanggang halos alas-diyes ng gabi bago nagsipasok sa kani-kanilang kwarto. Dinala ni Alonzo ang kanyang asawa papunta sa kwarto nila sa ikatlong palapag. Pagkapasok na pagka
HINDI MAPIGILAN ni Mike ang mapangiti. Tapos na kasi ang paghihintay niya kay Melinda.Pagdaan sa isang flower shop, pinahinto niya ang driver at pumasok mag-isa, pumili ng bouquet ng mga rosas. Nagulat ang saleslady na sa edad ng matanda ay bumibili pa ito ng mga bulaklak.“Para kanino po ang bulak
Ang babaeng ito na namatay ay nakita niya noon sa apartment ni Nicholas. Sa kwarto nito. Si J or Jie ay iisa. Hindi siya maarjng magkamali. Iisang tao lang ang nakita niya sa larawan . “Chief… siya ba…” usisa ni Mia nang hindi makatiis. “Anak ko siya,” sagot ni Chief Gomez habang nakatingin sa la
“I’m sorry, Danny. I really can’t leave right now. Nicholas is a soldier—he needs support for everything he does, and today was the first time he stood up using crutches. I just can’t walk away from him now. These three months will pass quickly. If we’re meant to be, we’ll find our way back to each
HABANG nakahiga ay naisip niya si Danny. Ilang beses na itong nasaktan dahil sa kanya. Ilang beses na nabigo pero nandito pa rin ito para sa kanya. Paulit-ulit na bumabalik kahit pa palagi niyang tinatanggihan. Sa mga taon na wala si Danny ay si Alonzo lang ang mundo niya, dito umikot ang kanyang
Remy let out another self-deprecating smile, her eyes shimmering with unshed tears. She smiled again as she gently wiped them away with the back of her hand. "It says he never liked me. Not even a little." "Totoo bang gusto mo siya?" tanong niya kay Remy. Naintindihan niya ang damdamin nito kay Ni







