Chapter 4

"Selene, baby—" sabi ulit ni Tristan, mas malapit na siya.

 Pero umurong si Selene.

 Ayaw niyang lapitan siya ni Tristan.

 Ayaw niyang hawakan siya.

 Kasi... kasi parang... parang ang dumi niya.

 Ang dumi nilang dalawa.

 "Baby, please. It's not what it looks like," sabi ni Tristan, taas ang mga kamay na parang sumusuko.

 Natawa si Selene.

 Hindi 'yung tawa na nakakatawa.

 'Yung tawa na parang nababaliw na.

 "Not what it looks like?" ulit niya, boses niya parang pabulong lang. "Not what it looks like?"

 Tumango si Tristan. "Yes. Baby, I can explain—"

 "Explain what?" putol ni Selene. "Explain kung bakit naka-hubad kayo? Explain kung bakit si Ashley—" hindi niya natapos kasi tumingin siya kay Ashley.

 Si Ashley na hanggang ngayon, naka-upo pa rin sa couch, naka-takip ng blanket, namumula ang mukha.

 "Sel, I'm so sorry—" nagsimula si Ashley.

 "Sorry?" ulit ni Selene. "Sorry?!"

 Tumayo si Ashley. Hinawakan ang blanket nang mahigpit. "Sel, please. Hindi ko naman sinasadya. It just... it just happened—"

 "It just happened?" singhal ni Selene. "Putangina, Ashley! Kaibigan kita! Best friend kita nung college! Tinuring kitang kapatid! Tapos 'yan?! 'Yan ang gagawin mo sa akin?!"

 Umiyak si Ashley. "I'm sorry, Sel. I'm really sorry. Pero... pero mahal ko siya."

 Natigilan si Selene.

 Mahal?

 Mahal?

 "Mahal?" ulit ni Selene, parang nag-confirm kung tama ba ang narinig niya.

 Tumango si Ashley. "Yes. Mahal ko si Tristan. At... at mahal niya ako."

 Napatingin si Selene kay Tristan.

 Nakatingin si Tristan kay Ashley.

 Hindi siya nag-deny.

 Hindi siya nagsalita.

 Ibig sabihin...

 Ibig sabihin totoo?

 Naramdaman ni Selene ang pagtulo ng luha sa pisngi niya.

 Hindi niya napansin na umiiyak na pala siya.

 "How long?" tanong niya, boses niyang parang basag na.

 Walang sumagot.

 "How long?!" sigaw ni Selene, mas malakas ang boses niya.

 Nag-iwas ng tingin si Tristan. "Sel—"

 "Ilang buwan?! Ilang taon?! Kailan pa?!" sunud-sunod na tanong ni Selene, lumapit siya kay Tristan, tinulak siya sa dibdib. "Kailan ka pa nagloloko sa akin?!"

 Humakbang paatras si Tristan. "Selene, calm down—"

 "Calm down?! CALM DOWN?!" sigaw ni Selene. "Nahuli kitang nakikipag-sex sa kaibigan ko, sa mismong gabi ng anniversary natin, at sasabihan mo akong mag-calm down?!"

 "Sel, please—"

 "Sagutin mo lang ako! Ilang buwan na kayong ganito?!"

 Huminga nang malalim si Tristan. Tumingin kay Ashley. Tapos tumingin pabalik kay Selene.

 "Six months," sagot niya.

 Napaatras si Selene.

 Six months.

 Anim na buwan.

 Anim na buwan na silang nanloloko sa kaniya.

 Anim na buwan na may relasyon si Tristan at Ashley.

 Ibig sabihin... ibig sabihin habang sweet si Tristan sa kaniya, habang nag-dedate sila, habang nag-I love you sila...

 Kasama niya si Ashley.

 "Oh my God," bulong ni Selene, hawak niya ang dibdib niya kasi parang hindi siya makahinga.

 Lumapit si Tristan. "Baby, I'm sorry. I didn't mean for this to happen. I swear—"

 "Don't touch me!" sigaw ni Selene, umiwas siya. "Don't you dare touch me!"

 Tumigil si Tristan.

 Tumingin si Selene sa dalawa. Kay Tristan. Kay Ashley.

 Dalawang tao na mahal niya.

 Dalawang tao na pinagkakatiwalaan niya.

 Dalawang tao na... na niloko siya.

 Sabay pa talaga sa dapat celebration ng anniversary nila.

 Umiyak si Selene nang mas malakas. Pero hindi niya hinayaang makita nila 'yun nang matagal.

 Binalikan niya ang sahig kung nasaan 'yung basag na wine bottle. 'Yung pagkain na dala niya. 'yung maliit na paper bag na may lingerie at cufflinks na regalo niya.

 Tiningnan niya 'yung lahat.

 'Yung effort niya.

 'yung pag-asa niya.

 'Yung kagagahan niya.

 Tumalikod si Selene.

 Naglakad papunta sa pinto.

 "Selene! Wait!" sumigaw si Tristan sa likod niya.

 Pero hindi siya tumigil.

 Mas binilisan pa niya ang lakad.

 "Selene, please! Let me explain!" sigaw ulit ni Tristan.

 Pero ayaw niyang marinig.

 Ayaw niya nang marinig ang boses ni Tristan.

 Ayaw niya nang marinig ang kahit ano.

 Lumabas si Selene ng unit. Sinara niya nang malakas ang pinto.