Library
Maghanap
Home / Romance / Caged by Desire / Chapter 4

Share

Chapter 4

Author: CESSYPRINCE
last update Huling Na-update: 2026-02-06 01:02:01

"Selene, baby—" sabi ulit ni Tristan, mas malapit na siya.

 Pero umurong si Selene.

 Ayaw niyang lapitan siya ni Tristan.

 Ayaw niyang hawakan siya.

 Kasi... kasi parang... parang ang dumi niya.

 Ang dumi nilang dalawa.

 "Baby, please. It's not what it looks like," sabi ni Tristan, taas ang mga kamay na parang sumusuko.

 Natawa si Selene.

 Hindi 'yung tawa na nakakatawa.

 'Yung tawa na parang nababaliw na.

 "Not what it looks like?" ulit niya, boses niya parang pabulong lang. "Not what it looks like?"

 Tumango si Tristan. "Yes. Baby, I can explain—"

 "Explain what?" putol ni Selene. "Explain kung bakit naka-hubad kayo? Explain kung bakit si Ashley—" hindi niya natapos kasi tumingin siya kay Ashley.

 Si Ashley na hanggang ngayon, naka-upo pa rin sa couch, naka-takip ng blanket, namumula ang mukha.

 "Sel, I'm so sorry—" nagsimula si Ashley.

 "Sorry?" ulit ni Selene. "Sorry?!"

 Tumayo si Ashley. Hinawakan ang blanket nang mahigpit. "Sel, please. Hindi ko naman sinasadya. It just... it just happened—"

 "It just happened?" singhal ni Selene. "Putangina, Ashley! Kaibigan kita! Best friend kita nung college! Tinuring kitang kapatid! Tapos 'yan?! 'Yan ang gagawin mo sa akin?!"

 Umiyak si Ashley. "I'm sorry, Sel. I'm really sorry. Pero... pero mahal ko siya."

 Natigilan si Selene.

 Mahal?

 Mahal?

 "Mahal?" ulit ni Selene, parang nag-confirm kung tama ba ang narinig niya.

 Tumango si Ashley. "Yes. Mahal ko si Tristan. At... at mahal niya ako."

 Napatingin si Selene kay Tristan.

 Nakatingin si Tristan kay Ashley.

 Hindi siya nag-deny.

 Hindi siya nagsalita.

 Ibig sabihin...

 Ibig sabihin totoo?

 Naramdaman ni Selene ang pagtulo ng luha sa pisngi niya.

 Hindi niya napansin na umiiyak na pala siya.

 "How long?" tanong niya, boses niyang parang basag na.

 Walang sumagot.

 "How long?!" sigaw ni Selene, mas malakas ang boses niya.

 Nag-iwas ng tingin si Tristan. "Sel—"

 "Ilang buwan?! Ilang taon?! Kailan pa?!" sunud-sunod na tanong ni Selene, lumapit siya kay Tristan, tinulak siya sa dibdib. "Kailan ka pa nagloloko sa akin?!"

 Humakbang paatras si Tristan. "Selene, calm down—"

 "Calm down?! CALM DOWN?!" sigaw ni Selene. "Nahuli kitang nakikipag-sex sa kaibigan ko, sa mismong gabi ng anniversary natin, at sasabihan mo akong mag-calm down?!"

 "Sel, please—"

 "Sagutin mo lang ako! Ilang buwan na kayong ganito?!"

 Huminga nang malalim si Tristan. Tumingin kay Ashley. Tapos tumingin pabalik kay Selene.

 "Six months," sagot niya.

 Napaatras si Selene.

 Six months.

 Anim na buwan.

 Anim na buwan na silang nanloloko sa kaniya.

 Anim na buwan na may relasyon si Tristan at Ashley.

 Ibig sabihin... ibig sabihin habang sweet si Tristan sa kaniya, habang nag-dedate sila, habang nag-I love you sila...

 Kasama niya si Ashley.

 "Oh my God," bulong ni Selene, hawak niya ang dibdib niya kasi parang hindi siya makahinga.

 Lumapit si Tristan. "Baby, I'm sorry. I didn't mean for this to happen. I swear—"

 "Don't touch me!" sigaw ni Selene, umiwas siya. "Don't you dare touch me!"

 Tumigil si Tristan.

 Tumingin si Selene sa dalawa. Kay Tristan. Kay Ashley.

 Dalawang tao na mahal niya.

 Dalawang tao na pinagkakatiwalaan niya.

 Dalawang tao na... na niloko siya.

 Sabay pa talaga sa dapat celebration ng anniversary nila.

 Umiyak si Selene nang mas malakas. Pero hindi niya hinayaang makita nila 'yun nang matagal.

 Binalikan niya ang sahig kung nasaan 'yung basag na wine bottle. 'Yung pagkain na dala niya. 'yung maliit na paper bag na may lingerie at cufflinks na regalo niya.

 Tiningnan niya 'yung lahat.

 'Yung effort niya.

 'yung pag-asa niya.

 'Yung kagagahan niya.

 Tumalikod si Selene.

 Naglakad papunta sa pinto.

 "Selene! Wait!" sumigaw si Tristan sa likod niya.

 Pero hindi siya tumigil.

 Mas binilisan pa niya ang lakad.

 "Selene, please! Let me explain!" sigaw ulit ni Tristan.

 Pero ayaw niyang marinig.

 Ayaw niya nang marinig ang boses ni Tristan.

 Ayaw niya nang marinig ang kahit ano.

 Lumabas si Selene ng unit. Sinara niya nang malakas ang pinto.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Nakaraang Kabanata Susunod na kabanata

Pinakabagong kabanata

  • Caged by Desire   Kabanata 28

    ​Dinala niya ako sa loob, pero hindi sa living room ang punta namin. Dinala niya ako sa likod, sa isang pintuan na pagbukas ko ay ikinagulat ko. ​It was an art studio. May drafting table, architecture books, at sketches sa dingding. ​"You drew this?" tanong ko, nakaturo sa isang sketch ng hotel. ​"I did. Architecture was my first love before business. I still design as a hobby." ​Namangha ako. "This is good. Really good." ​"I wanted you to see the real me," he said, stepping closer. "Not just the businessman, but Drake. The guy who pa rin dreams in blueprints." ​I smiled. "I like this Drake." ​"Yeah?" ​"Yeah. This Drake is less annoying." ​Matapos ang mahabang usapan at kape, naupo kami sa living room habang pinapanood ang sunset. ​"Why me?" tanong ko sa kanya. "You could have anyone. Why the girl who keeps pushing you away?" ​"Because you're real," seryosong sagot niya. "Everyone else sees the money and the name. But you? You chose me because of who I was that night. You c

  • Caged by Desire   Kabanata 27

    THE NEXT DAY​Sabado na. Normally, Saturdays are my rest days. Ang araw na walang trabaho, walang stress, at walang pressure. Just me, my couch, Netflix, and some junk food.​But this Saturday? May ibang plano ang universe.​Nagising ako sa isang text message. Galing kay Drake.​Drake: Good morning. I hope you slept well.​Simple message. Sweet. Walang demands. Tinitigan ko muna 'yun ng isang minuto bago nag-reply.​Me: Morning. I slept okay.​Lie. I barely slept. Pero hindi na niya kailangang malaman ‘yun.​Drake: Busy today?Me: Not really. Why?Drake: I want to show you something. If you're free.Me: Show me what?Drake: It's a surprise. Are you free around 2pm?​Red flag? Maybe. Pero at the same time... curious ako.​Me: Where?Drake: I'll pick you up. Send me your address.Me: I can drive myself.Drake: I know you can. But let me pick you up. Please?​That "please." Putangina talaga.​Me: Fine. But kung boring 'to, I'm leaving.Drake: Noted. See you at 2.​I sent him my address a

  • Caged by Desire   Kabanata 26

    HINDI ko na alam kung ano ang nangyari sa akin.​Seriously.​Hindi ko lubos maisip kung bakit bigla akong naging ganito—yung tipong nagpapakipot pero deep inside, excited na excited. Yung tipong ayaw pero gusto. Yung tipong takot pero willing to risk it.​What the hell happened to the Selene na buo ang loob na hindi na mag-rerelasyon? Yung Selene na determined na mag-focus sa career? Yung Selene na swore off men after the Tristan disaster?​Nandun pa ba siya o kinain na siya nang buo ng feelings na 'to para kay Drake?​Tangina talaga.​Maya-maya lang, nag-text na si Mika. Nabalitaan niya siguro sa isa naming common friend na may nakakita sa amin ni Drake sa isang café.​Mika: SELENE MARIE FLORES. EXPLAIN. NOW.Mika: May nakita si Jenny na magkasama raw kayo ng isang gwapo sa café near Makati. SPILL.Mika: Wag mo akong i-seen. I know you're reading this.​Napangiti ako despite myself. Si Mika talaga, walang filter. Walang chill. Kapag usapang chismis, aggressive ang approach.​Me: Site

  • Caged by Desire   Chapter 25

    ​Sa sumunod na isang oras, naging productive naman kami. Nag-discuss kami tungkol sa soil conditions, load-bearing requirements, at foundation depth. Professional. Work-focused. Pero sa tuwing nagpapaliwanag ako, ramdam ko ang titig ni Drake. Hindi siya sa blueprints nakatingin, kundi sa akin. Sa bawat salitang lumalabas sa bibig ko, parang ninanamnam niya. ​At tuwing may iaabot siyang gamit sa akin, laging may brief contact ng mga daliri namin. Yung mga hawak na pwedeng sabihing accidental lang, pero deep down, alam mong intentional. Pagkatapos ng site visit, pakiramdam ko ay pagod na pagod ako—hindi dahil sa trabaho, kundi dahil sa pag-pretend na hindi ako apektado sa kanya. ​"I think we're done here," sabi ko habang tinatanggal ang hard hat ko. ​"Not yet," sabi niya. ​"May kulang pa ba sa inspection?" ​"I want to go over the construction timeline one more time," sabi niya habang inaayos ang buhok niya na medyo nagulo ng helmet. "Privately. Para walang distractions. Para ma-dis

  • Caged by Desire   Chapter 24

    Mabilis na dumating ang Martes, parang nakikipagsabwatan ang universe para guluhin ang mental preparation ko. Pakiramdam ko, pati ang oras ay nakikipag-team up kay Drake para lang ma-off balance ako. ​Nag-drive ako papunta sa site sa Makati nang mas maaga kaysa sa dapat. Ayaw ko kasing nalalate. Kapag late, nagmamadali. Kapag nagmamadali, natataranta. At kapag natataranta, nagiging vulnerable—at iyon ang huling bagay na gusto kong mangyari sa harap ni Drake. Lalo na pagkatapos ng elevator confrontation namin at nung mga email na parang coded messages ng mga spy. ​Nasa prime location ang site, malapit sa Ayala Triangle. Malawak na lote na punong-puno ng potential. Wala pang structure, puro lupa pa lang na napapalibutan ng chain-link fence at mga safety warnings. Pero may nakalagay na doong malaking signage: "Future site of Valencia Hotel Manila." ​Pagkababa ko ng kotse, suot ko na ang "Architect look" ko. Bright yellow hard hat, safety boots na kahit luma na ay mukhang professional

  • Caged by Desire   Chapter 23

    HINDI ako nakatulog that night. Buong gabi, paulit-ulit sa utak ko yung last words ni Drake bago sumara yung elevator doors. Yung boses niya—yung malalim na timbre na parang tumatagos sa balat ko, sa buto ko, hanggang sa core ng existence ko—yung paraan ng pagsasalita niya na parang bawat syllable ay carefully chosen, weighed, meant. Lahat, naka-loop sa isipan ko parang sirang plaka na ayaw tumigil, parang endless playlist na stuck sa repeat button. "I'm just trying to figure out how to be around you without wanting more than I should." Putangina. Putangina talaga. Anong klaseng line 'yun? Anong klaseng paraan ng pagsasalita 'yun na parang nag-confess siya ng feelings pero hindi rin? Parang hinihila niya ako palapit pero binibigyan niya rin ako ng sapat na space para tumakbo kung gusto ko? Parang sinasabi niya lahat ng gusto kong marinig pero walang actual pressure na kailangan kong sagutin ngayon, bukas, o kahit kailan? Parang he was laying his heart bare pero respecting my boun

Higit pang Kabanata

Maaari mong magustuhan

Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status