Chapter 3

PAGDATING ni Selene sa condo ni Tristan, nag-park siya sa usual spot niya sa basement parking. Ground level, malapit sa elevator.

Bumaba siya ng kotse, kinuha 'yung dalawang eco bags puno ng groceries, 'yung wine na binalot niya ng maayos, at 'yung maliit na paper bag na naglalaman ng cufflinks, and... well, 'yung lingerie.

Grabe ang bigat. Pero okay lang. Kasi excited siya.

Kahit wala pang text si Tristan, okay lang.

Kahit walang greeting, okay lang.

Baka naman talaga may surprise. Baka pagbukas niya ng pinto, nandun na si Tristan, nag-prepare ng dinner, may flowers, may candles, tapos...

Tapos mag-propose.

Oo, baka 'yun na nga.

Ngiti ni Selene habang naglalakad papunta sa elevator. Sumakay siya. Pinindot ang 28th floor.

Habang umaangat ang elevator, tiningnan niya ang sarili niya sa reflection ng metal doors. Okay pa naman. Ayos pa ang make-up. Okay pa ang buhok. Maganda pa rin ang dress.

Perfect.

*Ding.*

28th floor.

Lumabas si Selene. Naglakad sa hallway papunta sa Unit 2804. 'Yung condo ni Tristan.

Huminto siya sa harap ng pinto.

Kinabahan siya bigla.

Bakit? Hindi naman niya alam. Ilang beses na siyang pumunta dito. Pero ngayong gabi, may iba.

Parang may something na hindi maganda.

Hinugot niya ang spare key mula sa purse niya. 'Yung susi na binigay ni Tristan ilang buwan na ang nakakaraan.

"Para pag gusto mong bisitahin ako kahit anong oras, pwede," sabi ni Tristan noon.

Pero ngayon, habang hawak ni Selene 'yung susi, nag-dalawang-isip siya.

Dapat ba niyang i-text muna si Tristan?

Dapat ba niyang kumatok?

Pero... pero surprise 'to, diba? Kaya dapat walang text, walang tawag.

Kaya ibinaba niya ang eco bags sa sahig. Hinawakan ang door knob. Nilagay ang susi.

Twist.

Click.

Bumukas ang pinto.

Tahimik.

Walang ilaw sa foyer. Pero may ilaw galing sa loob—sa living room area.

Pumasok si Selene. Dahan-dahan. Kinuha ulit niya 'yung eco bags. Maingat na naglakad papasok.

"Tristan?" tawag niya, mahinang boses.

Walang sagot.

Pero narinig niya ang tunog.

Parang... parang ungol?

Tumigil si Selene sa daan papunta sa living room.

Kumunot ang noo niya.

Ano 'yun?

Lumapit pa siya ng kaunti.

Tapos narinig niya ulit.

Ungol.

Daing.

'Yung tipong... 'yung tipong parang...

Napatigil si Selene.

Nanlamig ang katawan niya.

Parang may bumara sa lalamunan niya.

Hindi.

Hindi pwede.

Hindi naman siguro.

Pero lumapit pa rin siya.

Dahan-dahan.

Parang ayaw niya makita kung ano 'yung nandun, pero hindi niya mapigilan ang sarili niya.

At pagdating niya sa gilid ng hallway, nakita niya.

Nakita niya ang living room.

At nakita niya sila.

Si Tristan.

Naka-hubad.

Nakaupo sa couch.

At sa ibabaw niya...

Naka-patong...

Naka-hubad din...

Gumagalaw...

Si Ashley Reyes.

'Yung kaibigan niya.

'Yung best friend niya nung college.

'Yung laging kasama niya noon.

'Yung tinuring niyang kapatid.

Naka-patong kay Tristan.

Naka-hubad.

Halatang nag-se-sex.

Bumagsak ang eco bags na hawak ni Selene.

**CRASH.**

'Yung wine bottle, nabasag sa marble tiles.

Kumalat ang red wine sa sahig. Parang dugo.

Napatingin silang dalawa sa direksyon ni Selene.

Nanlaki ang mata ni Ashley. Namutla. Sumigaw.

"Oh my God!"

Kumuha siya agad ng throw blanket mula sa gilid ng couch. Tinakpan ang sarili.

'Yung blanket na binigay ni Selene kay Tristan last Christmas.

Tangina.

Si Tristan, tumayo.

Naka-hubad pa rin.

Walang kahihiyan.

May gulat sa mukha, oo. Pero hindi 'yung guilt. Hindi 'yung pagsisisi.

Parang... parang inis lang na nadisturbo.

"Selene—" sabi ni Tristan, tapos nagsimula siyang maglakad papunta kay Selene.

Pero hindi gumalaw si Selene.

Nakatayo lang siya doon.

Nakatingin.

Blangko ang mukha.

Walang emosyon.

Kasi parang... parang na-shut down ang utak niya.

Parang hindi niya ma-process kung ano 'yung nakikita niya.

Kasi imposible 'to, diba?

Imposible.

Ngayong gabi, fifth anniversary nila.

Ngayong gabi, dapat masaya sila.

Ngayong gabi, dapat sila lang dalawa.

Pero... pero bakit nandito si Ashley?

Bakit naka-hubad sila?

Bakit...