LOGINSa loob ng madilim na command center sa silong ng mansyon, ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang dambuhalang pader ng mga security monitor. Naka-lockdown ang buong estate, at lahat ng tactical team ay nasa labas, ngunit si Zephyra ay nananatiling mag-isa sa harap ng pangunahing screen. Ang camera feed ay nakatutok sa loob ng medical suite—mismo sa kama kung saan mahimbing na natutulog si Alora sa ilalim ng mga puting kumot. Nakatayo si Zephyra, tuwid ang tindig at nakasuot pa rin ng kanyang itim na suit, na tila ba handa siyang sumabak sa digmaan sa bawat segundo. Ang kanyang mukha ay blangko, walang emosyon, eksaktong tulad ng ipinakita niya kay Alora kanina. Ngunit nang mapansin niyang bahagyang gumalaw si Alora sa screen at dahan-dahang namilipit ang mukha nito dahil sa sakit ng sugat sa balikat, ang matigas na baluti ni Zephyra ay tuluyan nang gumuho sa dilim. ‘I did this to you,’ ang boses sa loob ng kanyang isip ay tila ba dambuhalang saksak na dumanas sa kanyang puso.
Napatitig si Alora sa malamig na mukha ni Zephyra. Ramdam niya ang higpit ng hawak nito sa kanyang kamay, ngunit ang kawalan ng init doon ay lalong nagpadurog sa kanyang puso. Ang mga luha ay mabilis na pumatak mula sa kanyang mga mata, humahalo sa natitirang bakas ng sugat sa kanyang mukha. "Is h-hide me away your only solution, Zeph?" basag ang boses na tanong ni Alora, ang kanyang Taglish ay nanginginig sa tindi ng sakit at pagkabigo. "Do you really think na pumasok ako sa impyernong 'yun just to wake up and find out na gagawin mo akong preso rito sa sarili nating tahanan? I did that because I love you! I did that para hindi ka mamatay sa trap ni Nikolai!" Hindi natinag si Zephyra. Nanatiling blanko ang kanyang mga mata, tila isang pader na yelo na walang balak matunaw. "And look what your love did to you, Alora," Zephyra replied, her voice dropping into a dangerous, hollow whisper as she slowly let go of Alora's hand. "You almost died. He laid his hands on you because I
Bumangga ang gulong ng heavy SUV sa entrada ng main estate bago pa man tuluyang magbukas ang naglalakihang bakal na gate. Huminto ang sasakyan sa mismong emergency bay ng medical wing kung saan naghihintay na si Hellena kasama ang isang grupo ng mga siruhano at nurse na may tulak na rolling stretcher. Bumukas ang pinto ng SUV at unang bumaba si Zephyra, kalong ang walang malay at duguang katawan ni Alora. "Take her! Move!" dambuhalang sigaw ni Zephyra sa kanyang purong English na boses. Agad na inilapag ng medical staff si Alora sa stretcher at mabilis itong itinalikod patungo sa Operating Room (OR). Sumubok sumunod si Zephyra sa loob, ngunit mabilis siyang hinarangan ng nangungunang siruhano. "Boss, you cannot enter the sterile field. We need to operate now. Please." "If she dies, you die next," malamig at seryosong banta ni Zephyra bago tuluyang sumara ang pinto ng OR, iniwan siyang mag-isa sa ilalim ng maliwanag na puting ilaw ng hallway. Naiwang nakatayo si Zephyra sa l
Ang marahas na harurot ng dambuhalang SUV ay yumanig sa buong sasakyan habang mabilis nitong tinatahak ang madidilim na kalsada ng Maynila palayo sa Pier 15. Sa likod ng sasakyan, nababalutan ng pulang ilaw ng tactical emergency interior, nakaluhod si Zephyra sa sahig. Kalong-kalong niya si Alora, hawak ito nang napakahigpit na tila ba kapag lumuwag ang kapit niya ay tuluyan nang maglalaho ang kanyang asawa. "Alora, look at me. Open your eyes, love. That's an order," ang boses ni Zephyra ay gumaralgal, isang pambihirang tunog ng purong takot at desperasyon na sa buong buhay niya ay ngayon lang lumabas. Ang kanyang mga kamay ay basang-basa pa rin ng dugo habang nakadiin ang isang makapal na gauze sa balikat ni Alora upang pigilan ang walang-katapusang pag-agos nito. Nanghihinang idinilat ni Alora ang kanyang mga mata. Ang kanyang mga labi ay putlang-putla, may bakas pa rin ng tuyong dugo mula sa sampal ni Nikolai, ngunit pilit pa rin siyang tumitingin sa nagwawalang mukha ng kanyan
Isang nakatutunaw at mapang-asar na ngiti ang sumilay sa gwapong mukha ni Nikolai. Sa kabila ng dulo ng baril ni Zephyra na nakatutok mismo sa kanyang noo, hindi man lang nabawasan ang kanyang lakas ng loob. Dahan-dahan niyang idinala ang kanyang bakanteng kamay sa kanyang sariling leeg, tila ba ninanamnam pa rin ang amoy ni Alora na naiwan sa kanyang balat. "You know, Zephyra... you are a very lucky woman," panimula ni Nikolai, ang kanyang baritonong boses ay mababa ngunit umaalingawngaw sa buong bodega. "I finally understand why you turned soft for her. She tastes like sweet surrender. Even when she was crying, even when she was bleeding on this dirt... she has this intoxicating innocence that makes a man want to ruin her over and over again." Nanlaki ang mga mata ni Alora sa sahig, ang kanyang buong katawan ay nanginginig sa matinding pandidiri at takot habang nakatitig kay Nikolai. "Shut up, Nikolai! Stop talking!" Ngunit hindi siya pinansin ng Ruso. Mas lalo pang inilapi
Habang kasalukuyang binabantayan ni Zephyra ang kanyang mga tauhan na dahan-dahang pinapasok ang unang kuta ng mga Ruso sa port area, bumasag sa katahimikan ang mabilis na vibration ng kanyang satellite phone. Nang makita ang pangalan ni Hellena, agad niyang inilagay ang telepono sa kanyang tainga. "Boss," Hellena’s voice was borderline panicked on the other end. "We have a critical situation. Alora is gone. She bypassed the security and escaped the estate." Sa isang iglap, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo para kay Zephyra. Isang matinding lamig ang gumapang sa kanyang buong katawan na mabilis na napalitan ng nag-aalab na takot at pag-aalala. Ngunit sa kabila ng paninikip ng kanyang dibdib, biglang nagdugtong ang mga piraso ng puzzle sa kanyang utak. ‘That's why... that's why there's no one here,’ saob ni Zephyra sa kanyang sarili habang nakatitig sa abandonadong entrada ng pantalan kung saan wala silang dinatnang kahit isang tauhan ni Nikolai. Simula pa lang ay nagtaka
Nang magising si Alora ay ramdam agad niya Ang pangangalay ng buong katawan pero mas Lalo sa parteng iyon. masakit. punit Ang mukhang napa ngiwi Siya ng tangkahing gumalaw upang umalis sa kama. "Tang Ina niya talaga." naalala niya Ang pagmamakaawa Kay Zephyra na tama na pero Wala itong paki
Nanlalambot Ang mga binti ni Alora na lumabas ng kotse dahil ito sa namagitan sa kanila ni Zephyra habang nasa byahe. sumilay Ang malokong ngiti sa labi ni Zephyra ng Makita sa paglakad ni Alora Ang pagka irita. basa pa ito roon kaya Hindi ito komportable. hinila niya at hinawakan sa braso si
Huminto Ang itim na sasakyan sa harap ng bahay ni Alora. Nakita niya ito sa bintana. huminga Siya ng malalim at pinilit maging matatag para sa nag iisang taong dahilan ng lahat ng ito. kung bakit niya kinakaya Ang lahat ng hirap ay para Kay Arhon. Ang tanging lalaking laman ng kanyang puso. Ang
Naging malalim Ang pag iisip ni Alora habang nasa harapan niya si Zephyra. Bago sa paningin niya Ang paraan ng ikinikilos nito. Para bang mas malambot. Mas magaan. Hindi niya maunawaan. Parang ibang tao Ang nasa harapan niya. Sa mga oras na to Hindi sila natural na magkalayo ng upuan. Madalas







