Chapter 6

Umiling-iling ako at nauna nang maglakad sa kanya.

"Hindi ba dapat ay makarinig ako ng sagot mula sa tanong ko?"

Gusto ko sana siyang sagutin nabg diretso na ayaw kong magpakasal sa kanya, pero naalala ko ang sinabi ni Dok Marquez kanina.

Hinarap ko siya ulit. May kung ano-ano na siyang nilagay sa cart. "Marriage is sacred."

"I know," sagot niya at may nilagay na isang galon ng mantika sa cart. "Kapag hindi ka magpapakasal sa akin ay magiging illegitime ang anak natin."

Umiwas ako ng tingin. Hindi pa rin maproseso ng utak ko na magkakaanak kami ng ex boss ko! "Ipapa-apelyido ko naman sa iyo ang bata, pero kasal? I'm not sure."

May nilagay na naman siyang isang galon ng ketsup. "Illegitime pa rin ang bata kahit naka-apelyido sa akin. Ayaw kong lumaking bastardo ang anak ko."

Sa pagkakataong iyon ay napalingon na ako sa kanya. Hindi ko alam na ganito siya karesponsableng lalake. Kahit parang pinaglihi siya sa sama ng loob, kahit parang lagi niyang kaaway ang buong mundo at kahit parang sumpa sa kanya ang ngumiti, may ganitong side din pala siya.

Umiling-iling ako at inisip na sinisante niya ako, pinahiya sa maraming tao, at araw-araw niya akong ininsulto, kaya hindi-hindi ako magpapakasal sa kanya.

Paglingon ko ulit sa kanya ay may nilagay siyang isang supot ng steelwool.

"Ano namang gagawin ko riyan?" nakataas ang kilay na tanong ko sa kanya habang nakatingin sa nilagay niyang steelwool.

Hindi pa ako nakakapili ng gusto ko at hindi pa kami naglilimang minuto rito pero halos puno na ang cart! Halatang walang alam sa paggo-grocery.

"Makinig ka sa akin, Sir Javier—"

"Javier," putol niya sa sanang sasabihin ko. "Call me Javier, drop the sir or any formalities."

"Hindi ako sanay na ganyan ka sa akin."

At doon pa lang tumama ang tingin niya sa akin.

"Mas sanay akong lagi mong sinisigawan, iniinsulto, at pinapahiya," dagdag kong sabi habang nakatingin sa mga mata niya. "Nagbago lang ang pakikitungo mo sa akin dahil sa..."

Hindi ko alam kung paano sasabihin kaya hindi ko na lang tinuloy.

"I'm sorry..."

Hindi ko inaasahan iyon.

"Ano bang dapat kong gawin para mapatawad mo ako sa mga nagawa ko?" tanong niya at hindi man lang umiwas ng tingin— that I could say he's being genuine that he's sorry.

"Hindi ko rin alam," pagsasabi ko ng totoo. "This is all so sudden. Tapos aalukin mo ako ng kasal?"

"Okay, dahan-dahanin natin," sabi niya at may pinulot na isang malaking dishwashing liquid.

Pwede na yata akong magpatayo ng sari-sari store. Pambihira!

Hindi ko alam kung ilang minuto bago ako nakapili ng gustong kakainin.

"You want that for breakfast?" tanong niya nang ilapag ko iyon sa cart.

"Oo," nakangiti kong sagot. Naglalaway na nga ako, ehh.

"You should eat rice and nutritious food," sabi niya sa akin at nararamdaman ko nang malapit na siyang maging si Sir Javier ulit, iyong Sir Javier na sisigawan ako. "Hindi iyang spicy cup noodles."

Bago pa ako makasagot ay bigla na lang akong nakaramdam ng pagkahilo. Napahawak ako sa noo ko at bago pa ako mawalan ng balanse ay mabilis akong nalapitan ni Sir Javier at hinawakan ang braso ko.

"Are you okay?"

Tuluyan na nga akong nawalan ng malay.

Hindi ko alam kung ilang minuto o oras akong tulog. Paggising ko ay mukha ni Sir Javier agad ang nabungaran ko.

"You're awake!" Kaagad siyang lumuhod sa gilid ng hinihigaan ko. "May masakit ba sa iyo?"

Nilibot ko ng tingin kung nasaan ako naroroon. Hindi ito mukhang kwarto sa isang hospital o clinic. "N-Nasaan ako?"

"Nasa kwarto ko."

Pakiramdam ko ay bumalik lahat ng lakas ko at kaagad akong napabangon.

"Hey! Dahan-dahan lang," saway niya sa akin at napaupo na sa tabi ko.

Sobrang lapit niya sa akin. Bakit parang naging abnormal ang tibok ng puso ko? Bakit parang biglang uminit ang pakiramdam ko?

Bahagya akong umatras. "B-Bakit nandito ako sa kwarto m-mo?"

"Masyadong risky kung sa hospital kita dadalhin. Maraming mata ang nakatingin sa akin at ayaw kong pagkaguluhan ka nila," sagot niya. "Tinawagan ko na ang doktor mo at ang doktor ko. Natingnan ka na rin nila. Nasa baba sila ngayon."

Kaagad na lumabas si Marco. Hindi ko nga siya napansin.

"Matanong ko lang..."

Nakatingin lang siya sa akin habang hindi naman ako makatingin sa kanya.

"Hindi ba at may fiance ka?"

"We broke up," diretso niyang sagot, hindi pinag-isipan, kaya alam kong totoo iyon. "Ito sana iyong plano namin, matagal na. May deperensya siya kaya hindi siya mabubuntis. Kaso she just disappeared three months ago."

"So bakit parang tinatago mo ako?" tanong ko ulit.

"I'm not," saad niya nang walang pag-aalinlangan. "Baka kasi mapano ka. For sure the media will go wild. Ayaw kong ma-expose ka. You're not use to that kind of attention, it might shock you."

Bago pa ako makasagot ay pumasok na si Marco kasama si Dok Marquez at ang doktor na nakita kong kasama ni Sir Javier.

"Normal symptoms lang ang pagkahilo at na-check na rin namin ang vital signs mo, you're all good," sabi ni Dok Marquez at naalala ko na naman ang sinabi niya kanina.

"I heard you're living alone," sabi naman ng doktor ni Sir Javier na nagpakilalang si Dok Sanchez. "Dapat ay may kasama ka dahil hindi natin alam kung ano pang mga simtomas ang mararanasan mo."

"Tama si Dok Sanchez, Miss Rivera," segunda naman ni Dok Marquez. "Lalo na sa first quarter of pregnancy."

Kailangan ko na yatang umuwi. Tatawagan ko siya ma—

"Don't worry dok, she will stay here with me."

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi ni Sir Javier.

"Then it's all set," nakangiting saad naman ni Dok Sanchez.

Hanggang sa makaalis na ang dalawang doktor ay hindi ko pa rin maproseso ang mga nangyayari. Tapos ito at dito na raw ako titira? Kasama ang boss ko na sinisante ako? Kasama ang boss ko na laging sumisigaw at laging galit?

"Let's go to your boarding house and get your things."

Tang ina talaga.

This is not happening, right?