Lahat ng Kabanata ng Carrying My Ex-Boss Child: Kabanata 1 - Kabanata 10

Pakiramdam ko ay nagpaulan ng kamalasan sa buong mundo ngayon dahil salong-salo ko lahat!Halos matapilok na ako habang tumatakbo papunta sa elevator. Diyos ko, ayaw kong ma-late! Muntik pa akong masaraduhan. Hinihingal na ako pero hindi nakatakas sa akin ang pag-uusap ng dalawang staff sa tabi ko."Galit na naman si Sir Javier!""Baka masama lang ang gising.""Masama na talaga ang ugali niya!"Mas lalo tuloy akong kinabahan. Napahigpit ako sa hawak kong folder at parang maiihi na sa paghihintay kung kailan titigil ang elevator sa executive floor."Uy, Sol, ikaw pala iyan," tawag sa akin ng isa sa mga marites.Hindi ko sila kilala pero kilala nila ako. Hindi dahil sa sikat ako, kung hindi dahil sa—"Secretary ka ni Sir Javier, hindi ba?"Tumango na lang ako. Siguro nasa ibang department sila. Napatingin naman ako kaagad sa sling ng ID nila— kulay dilaw. Ibig sabihin ay intern pa lang sila."Mabuti at natagalan mo siya? Ikaw na kaagad ang naging secretary niya mula nang umupo siya bila

Sabado.Pumunta ako sa doktor ko."Dok, gusto kong magbuntis through IVF," kaagad kong sabi kay Dok Marquez. "P-Pero...""Wala kang sapat na pera?" Siya na ang nagdugtong. Pinaliwanag niya na sa akin noon kung gaano kamahal ang procedure na iyon.Dahil hindi na matutuloy ang kasal namin ng hayop na iyon ay gagamitin ko na lang ang pera para sa IVF. Kapag naging successful ay uuwi ako sa amin. Sapat na ang perang naipon ko para magsimula roon."Meron naman po, pero n-naghiwalay kami ng p-partner ko..." nakayuko kong sagot, nahihiya ako sa hindi ko malamang dahilan. "Posible kayang makahanap ng free donor?""Actually may tatlong donor na libre..." nakangiti niyang sagot."Talaga po?" Bakas sa boses ko ang labis na pag-asa."Pero syempre, kailangan nating mag-extract ng eggcells mo..."Nakikinig ako habang pinapaliwanag ni Dok Marquez ang sunod-sunod na steps para sa IVF stimulation.Extraction.Daily monitoring.Ang pagturok pa raw sa akin kung sakaling na-fertilized na ang mga cells. I

Hindi ko alam kung ilang segundo o minuto akong nakatulala lang kay Sir Javier. Pakiramdam ko nga ay nabingi ako pagkatapos kong marinig ang mga huli niyang sinabi at tanging ang malakas na tibok ng puso ko ang siyang naririnig ko lang."Would you mind if we talk inside?" kaswal niyang tanong na para bang hindi niya ako sinisante kahapon. Nagpalinga-linga pa siya sa paligid. "Baka may makakita sa atin."Kung kahapon lang ay nagtitimpi pa ako ng galit sa kanya, ngayon ay hindi na. "Ayaw kong makita ang pagmumukha mo."Saglit siyang natigilan at napatayo nang matuwid. "Look, I'm sorry about firing you yesterday—""Exactly," sabi ko at hindi hinayaang matapos ang sanang sasabihin niya. "Wala ng rason para mag-usap o magkita pa tayo."Mukhang naputol na nga ang pasensya niya dahil nakikita ko na mismo ang ekspresyon na nakabisado ko na sa loob ng limang taon. "Hindi mo ba ako narinig? Iyong sample na pag-aari ko ay naiturok sa iyo.""Oh tapos?" sarkastiko kong tanong. "Hindi ko iyon kasal

"Sandali lang naman," sabi ko habang nakaupo pa rin at pinoproseso pa ng utak ko ang lahat. "Bakit parang nagdedesisyon ka para sa akin? Hindi naman kita kaano-ano at nakakainis lang isipin dahil basta ka na lang nagdesisyon na hindi ako tinatanong? Sa tingin mo ba ay gusto kong tumira dito sa bahay mo? Sa tingin mo ba ay gusto kong magpakasal sa iyo? Kung makaasta ka ay para bang ang ganda ng relasyon natin bilang boss at employee."There.Nasabi ko rin.Napuno na yata ako.Ilang segundo siyang nakatayo lang sa may pinto bago ako nilapitan. Nang lingunin ko siya ay nakikita ko nang malapit na siyang sumabog. Ganyan nga. Mas sanay ako sa ganyang ekspresyon kaysa iyong nagbabait-baitan siya."I already said I'm sorry..." sagot niya pero halatang pilit lang niyang kinakalma ang sarili."Bakit? Noong ako ang nagso-sorry, tinanggap mo ba? Noong ako ang humingi ng pasensya at nagpapaliwanag, nakinig ka ba?" diretso kong tanong sa kanya. "Tapos ngayon, gusto mo na sa isang sorry mo lang ay

Kanina pa talaga ako gutom kaya matapos magpaalam kina Manang Myrna at Kuya Rigor— ang guard, ay nagmamadali na akong umuwi. Kahit namamahalan ay nag-taxi na lang ako.Pero pagkababa ko pa lang ng taxi ay parang gusto kong sumakay na lang ulit at sabihin sa driver na ilayo ako sa lugar na ito.Nakatayo sa harap ng boarding house ko si Randolph. Halata sa mga mata niya na wala siyang tulog, gulo-gulo pa ang buhok niya.Kung dati ay mag-aalala ako sa kanya, lalapitan siya at tatanungin kung may problema ba.Pero ngayon...Wala na akong nararamdaman kahit awa sa kanya.Nang makita niya ako ay para bang nagliwanag ang mukha niya. Kaagad niya akong nilapitan."Mahal..." bungad niyang saad sa akin.Wala na akong maramdaman talaga. Dati ay kinikilig pa ako sa t'wing tatawagin niya ako ng ganoon, pero ngayon nakakadiri na."Mahal?" nang-uuyam kong tanong. "Naisip mo ba ang salitang iyan noong kumantot ka ng ibang babae?""Hindi ko sinasadya—""Hoy, Randolph! Hindi sinasadya pero nabuntis mo s