Chapter 5

Hindi ko alam kung ilang segundo o minuto akong nakatulala lang kay Sir Javier. Pakiramdam ko nga ay nabingi ako pagkatapos kong marinig ang mga huli niyang sinabi at tanging ang malakas na tibok ng puso ko ang siyang naririnig ko lang.

"Would you mind if we talk inside?" kaswal niyang tanong na para bang hindi niya ako sinisante kahapon. Nagpalinga-linga pa siya sa paligid. "Baka may makakita sa atin."

Kung kahapon lang ay nagtitimpi pa ako ng galit sa kanya, ngayon ay hindi na. "Ayaw kong makita ang pagmumukha mo."

Saglit siyang natigilan at napatayo nang matuwid. "Look, I'm sorry about firing you yesterday—"

"Exactly," sabi ko at hindi hinayaang matapos ang sanang sasabihin niya. "Wala ng rason para mag-usap o magkita pa tayo."

Mukhang naputol na nga ang pasensya niya dahil nakikita ko na mismo ang ekspresyon na nakabisado ko na sa loob ng limang taon. "Hindi mo ba ako narinig? Iyong sample na pag-aari ko ay naiturok sa iyo."

"Oh tapos?" sarkastiko kong tanong. "Hindi ko iyon kasalanan. Nagbayad din naman ako kaya patas lang tayo."

"Anak ko ang nasa sinapupunan mo ngayon, anak natin."

Ako naman ang natigilan. Hindi ko iyon naisip kaagad. Pakiramdam ko ay sinabuyan ako ng malamig na tubig pagkatapos kong marinig ang dalawang huling salita.

'anak natin'

Umiwas ako ng tingin. "So anong gusto mong mangyari?"

"Kaya nga sabi ko sa loob tayo mag-usap, hindi ba?" balik niyang tanong sa akin.

Tatalikuran ko na sana siya para buksan ang pinto ng boarding house ko nang biglang tumunog ang tiyan ko. Hindi lang iyon basta tunog lang dahil abot iyon hanggang sa tainga ni Sir Javier.

Lihim akong napamura. Nakakahiya!

Saglit kaming nagkatinginan at ako ang unang umiwas ng tingin. "P-Pwede bang pumunta muna ako saglit sa supermarket?"

"Marco..."

Kaagad namang lumapit si Marco.

"Anong gusto mong kainin at ipapabili ko kay Marco?" tanong niya.

"Actually, h-hindi ko alam..." mahina kong sagot.

Hindi ko man siya tingnan pero alam kong nakataas na ang kilay niya at kung nasa ibang sitwasyon pa kami ngayon ay malamang sinabi niya ng... 'may utak ka ba?'

"Normal po sa mga nagdadalang-tao iyan, sir."

Eh?

Kaagad kong nilingon si Marco na abala na sa tablet na lagi niyang dala-dala.

"Minsan ay hindi nila alam kung ano ang gusto nilang kainin, minsa ay weird din ang panlasa nila."

Gusto kong palakpakan si Marco!

"Anong dapat gawin?" tanong naman ni Sir Javier.

"Mas mainam na dalhin siya sa supermarket o restaurant at makikita niya roon kung anong gusto niyang kainin."

Saglit na natahimik si Sir Javier na parang nag-iisip. Nagpalipat-lipat lang ang tingin ko sa kanilang dalawa.

"Tawagan mo si Steve at sabihing ipasara muna saglit ang supermarket niya," kaswal na sagot ni Sir Javier habang ako naman ay nanlalaki ang mga mata.

"Okay po."

Hindi pa ako nakakabawi sa gulat nang hawakan ni Sir Javier ang kamay ko at marahang hinila papunta sa kotse niya. Nag-init bigla ang pakiramdam ko at para bang nakukuryente ang kamay ko. Isang pakiramdam na kay Randolph ko lang naranasan noon.

Binuksan niya ang pinto sa backseat at inalalayan akong makaupo. Pagkatapos ay umikot siya sa kabila saka sumakay. Si Marco naman ay nasa harap na ng manibela.

Tahimik lang ako buong byahe. Hindi ko alam kung ano itong nararamdaman ko. This was all so sudden. Kahapon lang ay sinigawan niya ako sa harap ng lahat at sinisante pa. Tapos ngayon ay napakamaginoo niya?

Dahil ba magkakaanak kami?

Kaagad kong naramdaman ang pag-init ng mukha ko at napapikit nang mariin. Ano ba itong naiisip ko!

Nang biglang tumunog ang cellphone ko. Dahil wallet at cellphone lang naman ang dala ko ay kaagad kong nakita sa screen kung sino ang tumatawag. Si Dok Marquez.

Awtomatiko akong napatingin kay Sir Javier.

"Wala ka sa opisina at hindi na kita secretary, so feel free to answer that call," sabi niya kahit wala pa naman akong sinasabi.

Sinagot ko na lang ang tawag.

Hindi pa ako nakakapagsalita ay kaagad nang nagsalita si Dok Marquez. Wala na ngang hi or hello. Halatang natataranta siya.

"Miss Rivera, I'm really sorry. Ang egg cells na na-extract sa iyo ay aksidenteng na-fertilized sa isang sperm cells na hindi mo naman pinili. Huli na nang mapagtanto namin. Nagkaroon ng palitan sa dalawang sperm—"

"Alam ko na po iyon, dok," mahina kong sagot.

"H-Ha? Paano?"

"Kasama ko po iyong may-ari ng sample na aksidenteng na-fertilized sa sample ko," pagpapaliwanag ko. "Si Mr. El Zamora, hindi po ba?"

"Ganoon na nga, Miss Rivera," sagot naman niya na halata pa rin ang pangamba sa tinig niya. "Ang sabi niya sa doktor niya, kapag hindi ka raw pumayag sa kasunduan ay ipapakulong niya kami at tatanggalan ng lisensya. Miss Rivera, sana ay pumayag ka na. May anak akong cancer patient, please."

Kasunduan?

"Tatawagan ko po kayo ulit, dok." Kaagad ko nang pinatay ang tawag.

Kaya marahil ay pinuntahan niya talaga ako sa boarding house ko dahil may ginawa siyang kasunduan. Iyon yata ang gusto niyang pag-usapan namin.

Anong kasunduan naman kaya iyon?

Hindi ko namalayang tumigil na pala ang kotse. Bumaba si Sir Javier at dali-daling umikot para pagbuksan ako ng pinto. Hindi ko alam kung anong mararamdaman talaga. Awkward?

Iyong lalakeng laging galit at sinisigawan ako, ito at pinagbubuksan ako ng pinto. Just how fast the night changes indeed.

"Pambihira ka naman, Javier."

Nalipat ang tingin ko sa lalakeng sumalubong sa amin.

"Huwag ka nang magreklamo at ipapa-transfer ko kaagad ang isang milyon sa account mo, happy?"

Isang milyon!

Para lang makapagpili ako ng gusto kong kainin?

Ibang klase talaga ang mga mayayaman!

"Who's this beautiful lady?"

Nabalik ako sa hwisyo nang mapansing nakatingin na pala sa akin ang lalake. Siya yata si Steve?

Kaagad namang hinawakan ni Sir Javier ang kamay ko. "My fiance."

"Fiance?" halos sabay naming tanong ni Steve.

Hindi na nagsalita pa si Sir Javier at marahan akong hinila papasok sa backdoor ng supermarket.

Napapailing na lang ako nang mapagtantong kami lang ang tao sa loob. Pinasara niya nga talaga. Tapos nagbayad pa siya ng isang milyon.

Pwede ko kayang hingiin na lang ang isang milyon na iyon?

Ay tang ina ko talaga!

Hindi ko namalayang may tulak-tulak na siyang cart.

"Kumuha ka ng kahit anong gusto mo." Authoritarian, as always.

"Bakit mo ba ginagawa ito?" Hindi ko na napigilan ang sarili kong magtanong. "Kahapon lang ay—"

"Will you marry me?"

Naloko na!

Ano raw?

"Seryoso ka? Dito talaga sa supermarket nag-propose tapos wala man lang singsing?" Hindi ko alam kung bakit iyon ang lumabas sa bibig ko! "A-Ang ibig kong s-sabihin, b-bakit naman? Hindi tayo magkarelasyon—"

"We're having a baby, hindi pa ba sapat na rason iyon para magpakasal?"