Share

Chapter 76

Author: Bluish Blue
last update Last Updated: 2026-01-08 20:35:05

Hindi pa man tuluyang nagsasara ang pinto sa likuran ko ay ramdam ko na ang pangangalay ng buong katawan ko. Parang may humigop ng lahat ng lakas ko sa iisang iglap. Napasandal ako sa pinto, ipinikit ang mga mata, at pilit hinabol ang paghinga.

Si Javier.

Buhay na buhay!

At ang mas nakakagulat ay hindi niya ako kilala.

Pero ngayon ko lang din napagtanto na iba na pala ang mukha ko kaya hindi niya talaga ako makikilala.

Jusko ka Sol! Kinabahan lang pala ako sa wala! Tang ina ko talaga!

Pero ang malamang buhay pa siya ay parang may gumapang na malamig sa gulugod ko. Hindi ako makagalaw agad. Hindi dahil sa takot—kundi dahil sa pagkabigla. Sa loob ng ilang segundo, pakiramdam ko ay nanaginip lang ako. Na kapag iminulat ko ang mga mata ko, babalik ang lahat sa dati. Tahimik. Normal. Walang multong galing sa nakaraan.

Pero pagmulat ko, naroon pa rin ang katahimikan ng bahay. At naroon pa rin ang bigat sa dibdib ko.

Lumakad ako papasok nang mabagal, parang bawat hakbang ay may kasamang alan
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • Carrying My Ex-Boss Child   Chapter 81

    Lumipas ang ilang araw.At sa panlabas, parang naging normal ang lahat.Gigising ako sa umaga, ihahanda ang baon ni Janine, ihahatid siya sa paaralan, babalik sa bahay, maglilinis, magluluto, mag-iisip ng mga dapat gawin. Parang ordinaryong buhay. Parang wala akong dinadalang sikreto. Parang walang lalaking akala kong patay na na ngayon ay nakatira ilang bahay lang ang layo.Pero sa loob ko ay araw-araw may bagyong dumadaan. Napapadaan pa rin kami ni Janine sa bahay nila Liza. Hindi na ako kinakabahan tulad ng unang beses. Hindi na ako napapahinto. Hindi na ako napapalingon nang biglaan. Panatag na ako sa isang bagay—naipaliwanag ko na kay Janine na hindi niya ama si Solomon. Na kamukha lang. Na nagkamali siya.At tinanggap niya.Hindi niya na tinatawag si Javier na “Daddy.”Hindi na niya tinatanong kung bakit magkamukha.Hindi na niya inuulit.Pero araw-araw naman siyang tumitingin.Araw-araw, sa tuwing dadaan kami sa harap ng bahay nila, mapapansin ko ang pagbagal ng hakbang niya. A

  • Carrying My Ex-Boss Child   Chapter 80

    “Daddy?”Parang may kumalabog sa loob ng ulo ko. Isang salita lang iyon. Isang tawag lang. Pero sapat para gumuho ang mundo ko sa harap ng gate ng maliit naming bahay.Narinig ko ang sarili kong paghinga—mabilis, mabigat, parang may humahabol. Naramdaman ko ang biglang paghigpit ng hawak ko sa kamay ni Janine. Halos mapisil ko ang maliliit niyang daliri sa kaba.“Daddy?” ulit niya, mas malinaw, mas sigurado.At doon ko nakita.Ang gulat sa mga mata nilang dalawa.Si Janine ay nakatingin kay Javier. Diretso. Walang alinlangan. Walang takot. Parang sigurado siya sa nakita niya.At ako? Parang tinamaan ng kidlat.“Janine...” bulong ko, nanginginig ang boses ko. Lumuhod ako sa harap niya, hinawakan ang magkabilang balikat niya, pilit na ngumiti kahit ramdam kong nanginginig ang labi ko. “Nagkakamali ka, anak.”Tumingin siya sa akin, kunot ang noo. “Pero mommy... kamukha niya si daddy...”Parang may sumaksak sa dibdib ko.Oo. Kamukha.Dahil siya nga iyon.Pero hindi ko puwedeng sabihin.“H

  • Carrying My Ex-Boss Child   Chapter 79

    Sakto ang oras nang dumating ako sa tapat ng maliit na paaralan. Alas-kuwatro ng hapon, at unti-unti nang nagsisilabasan ang mga bata, may mga bitbit na bag na halos mas malaki pa sa kanila, may mga magulang na nakatayo sa gilid, may mga batang tumatakbo diretso sa bisig ng ina.Hinahanap ng mga mata ko si Janine.Hindi ako nagtagal. Kita ko agad ang maliit niyang ulo, ang buhok niyang naka-ponytail, at ang dilaw niyang bag na halos kasing laki ng likod niya. Nakikipag-usap siya sa isang batang babae, mukhang animated, parang may kinukuwento.“Janine,” tawag ko.Lumingon siya, at sa sandaling nakita niya ako, lumiwanag ang buong mukha niya. Parang may sinindihang ilaw.“Mommy!” sigaw niya, sabay takbo papunta sa akin.Lumuhod ako at sinalubong siya ng yakap. Mahigpit. Parang ayokong bitawan. Parang kailangan kong ipaalala sa sarili ko na ito ang dahilan kung bakit ako matatag.“Kamusta ang first day mo?” tanong ko habang inaayos ang buhok niya.“Masaya po!” sagot niya agad. “May frien

  • Carrying My Ex-Boss Child   Chapter 78

    Sakto pa lang na tuluyan akong nakapasok sa bahay at naisara ang pinto sa likuran ko ay doon bumigay ang tuhod ko. Hindi ako umiyak. Hindi ako sumigaw. Basta na lang akong napaupo sa sahig, nakasandal sa pinto, at nakatitig sa kawalan.Tahimik ang loob ng bahay.Masyadong tahimik.At sa katahimikang iyon, mas lalo kong naririnig ang tibok ng puso ko—mabilis, magulo, parang may hinahabol na sagot na ayaw magpakita.Si Javier.Buhay na buhay. Paulit-ulit iyong umiikot sa utak ko.May amnesia.May bagong pangalan.May “asawa.”At may kwentong hindi tugma sa katotohanan.Hindi ko puwedeng sarilinin ito. Hindi ko kayang sarilinin ito.Huminga ako nang malalim at tumayo. Parang may apoy sa dibdib ko na hindi mapakali. Kinuha ko ang cellphone sa mesa, nanginginig ang kamay ko habang hinahanap ang pangalan ni Eli sa contacts.Isang tawag lang.Isang tawag para sabihin ang katotohanan.Isang tawag para hindi ako mabaliw.Pinindot ko ang call.Isang ring.Dalawa.Tatlo.“Sol?” sagot niya, halat

  • Carrying My Ex-Boss Child   Chapter 77

    Naupo ako sa upuang kahoy na inialok ni Liza habang inilapag ko sa maliit na mesa ang dala kong lalagyan ng tinola. Maingat ang kilos ko, parang bawat galaw ay pinag-iisipan. Hindi dahil sa kaba—kundi dahil sa katotohanang ang bawat segundo sa loob ng bahay na ito ay may dalang panganib.Sa gilid ng paningin ko, naroon siya. Tahimik. Nakaupo sa wheelchair. Nakatingin sa bintana na parang wala siyang pakialam sa mundo. Pero alam ko. Ramdam ko. Kahit pa nakatalikod siya, siya iyon. Si Javier.At oo nga pala, dalawang beses kaming nagkita. Noong nasa mall at noong nasa sementeryo. Kaya kahit hindi niya alam na ako si Soleign, pero dapat maalala niya pa rin ako. Ibig sabihin ay nawalan siya ng alaala.Hindi ko alam kung paano ko nagagawang huminga nang normal. Parang may nakapatong na mabigat sa dibdib ko, pero kailangan kong magmukhang kalmado. Kailangan kong magmukhang normal. Kailangan kong magmukhang kapitbahay lang na naghatid ng ulam.“Salamat talaga,” sabi ni Liza habang kinukuha a

  • Carrying My Ex-Boss Child   Chapter 76

    Hindi pa man tuluyang nagsasara ang pinto sa likuran ko ay ramdam ko na ang pangangalay ng buong katawan ko. Parang may humigop ng lahat ng lakas ko sa iisang iglap. Napasandal ako sa pinto, ipinikit ang mga mata, at pilit hinabol ang paghinga.Si Javier.Buhay na buhay!At ang mas nakakagulat ay hindi niya ako kilala.Pero ngayon ko lang din napagtanto na iba na pala ang mukha ko kaya hindi niya talaga ako makikilala.Jusko ka Sol! Kinabahan lang pala ako sa wala! Tang ina ko talaga!Pero ang malamang buhay pa siya ay parang may gumapang na malamig sa gulugod ko. Hindi ako makagalaw agad. Hindi dahil sa takot—kundi dahil sa pagkabigla. Sa loob ng ilang segundo, pakiramdam ko ay nanaginip lang ako. Na kapag iminulat ko ang mga mata ko, babalik ang lahat sa dati. Tahimik. Normal. Walang multong galing sa nakaraan.Pero pagmulat ko, naroon pa rin ang katahimikan ng bahay. At naroon pa rin ang bigat sa dibdib ko.Lumakad ako papasok nang mabagal, parang bawat hakbang ay may kasamang alan

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status