Cenazem ve Alfa Eşimin Düğünü

"Üzgünüm, Luna Lyra. Bu tür bir kurtboğanla daha önce hiç karşılaşmadık. Korkarım başka bir hastaneye gitmeniz gerekecek." dedi hemşire.

"Peki. Teşekkür ederim."

Hemşirenin yardımıyla hastane yatağından indim.

"Alfa Drake'e haber verip sizi almaya gelmesini ister misiniz?"

"Hayır, gerek yok." dedim sabırsızlıkla.

Dün gece, eşi Aeris'in geri döndüğünü duyunca Drake, sürüden dışlanmış kurtların saldırısına uğramış olmama rağmen beni terk etti ve onu görmeye koştu.

Yaralı bedenimi tek başıma hastaneye sürükledim, onu birkaç kez aradım ama her aramayı reddetti.

Sabah hastanede onun aramasıyla uyandım.

"Seninle eş bağını koparmak istiyorum." dedi telefonda, sesi soğuktu.

Eve tek başıma vardığımda Drake beni oturma odasında bekliyordu.

Üzerindeki yoğun yasemin kokusu, Aeris'in kokusu, havayı dolduruyordu.

Yaram daha da acıyla zonkluyordu.

Drake bana şüpheyle baktı.

"Kurtboğan tarafından zehirlendiğini söylememiş miydin? Bana tamamen iyi görünüyorsun."

"Gerçekten zehirlendim."

"Öyle mi?! Ne tür bir kurtboğan?" diye alaycı bir şekilde sordu.

"Hâlâ belirsiz. Doktorlar daha önce hiç görmediklerini söylediler."

"Hah, üç yıldır evliyiz ve hâlâ yalan söylemeyi bırakmadın!" Drake küçümseyerek alay etti ve devam etti.

"Neyse, ben, Gümüş Ay Sürüsü'nün Alfa'sı Drake, Lyra'yı eşim olarak reddediyorum."

Sözünü bitirir bitirmez, keskin bir acı beni vurdu, neredeyse yere yığılıyordum.

"Zavallı rolü oynamayı bırak. Böyle davranarak beni yanında tutacağını mı sanıyorsun?" diye alay etti Drake.

Duvara yaslandım, onun önünde bayılmamaya kararlıydım. Bu sadece bir başka gösteri yaptığımı düşünmesine neden olurdu.

"Son bir parça gururunu koru, Lyra." diye düşündüm.

"Kendimi motive ettim." diye düşündüm.

"Reddini kabul ediyorum," diye yanıtladım, kelimeleri zorla çıkararak.

Ve bir sonraki saniye, tüm gücümü kaybettim ve yere düştüm. Eşim tarafından reddedilmenin acısı beni tamamen alt etti.

Kısa bir an için gözlerinde karmaşık bir duygu parladı, sanki bu kadar kolay kabul edeceğime inanamıyormuş gibi.

Ama hızla soğuk tavrına geri döndü.

"Bunu hak ediyorsun, Lyra. Şimdi Aeris'in reddedildiğinde hissettiği acıyı anlıyorsun. O zaman ailen beni seninle evlenmeye zorlamasaydı, asla yapmazdım."

"Yani hâlâ beni suçluyorsun, öyle mi?"

"Elbette, asla affı hak etmeyeceksin." dedi ve bir daha bakmadan kapıyı çarparak dışarı fırladı.

Keskin acı kalbime yayıldı ve karanlık beni yuttu.

Uyandığımda yine hastanedeydim.

Yatağımın başucunda tanıdık bir figür oturuyordu: Caden, Drake'in küçük kardeşi ve düğünümüzün sağdıcı.

"Nasıl hissediyorsun?" diye endişeyle sordu.

"İyiyim," dedim, doğrulmaya çalışırken bir gülümsemeyi zorlayarak.

"Nasıl böyle diyebilirsin? Doktorlar bana nadir bir kurtboğanla zehirlendiğini söylediler. Bir hafta içinde çözemezlerse, kalbin duracak!"

"Bir hafta daha var, değil mi?" diye onu rahatlattım.

"Drake biliyor mu? Nerede o? Eve geldiğimde seni yerde baygın buldum."

Başımı salladım.

"Hayır, ben bayılmadan önce gitti ve zaten eş bağını benimle çoktan kopardı. Yani bilmesi ya da bilmemesi önemli değil."

"Ne? Senin durumunda, eş bağını koparmak seni öldürebilir!" diye öfkeyle haykırdı Caden. "Onu bulmaya gidiyorum!"

"Hayır, lütfen. Yapma!" diye onu durdurdum. "Artık onunla Aeris arasında bir engel olmak istemiyorum."

"Aeris?! Yine mi?" Kaşları öfkeyle çatıldı. "Oysa o..."

"Geçmişi tekrar gündeme getirmeye gerek yok, Caden." diye sözünü kestim.