Chapter 7: Ibang Kilos

NAGSALUBONG NA ANG mga kilay ni Jago. Kumunot na rin ang noo dahil hindi maintindihan ang sinasabi ng asawa. Sa pakiwari niya ay nasa dreamland pa ito at wala pa sa realidad kaya naman kung anu-ano ang sinasabi.

“Ang lalaki kagabi, Jago. Saan mo siya itinago?” 

Ipinakita pa ni Fae ang kanyang kamay na mayroong benda. Hindi iyon pwedeng pabulaanan na hindi totoo. Sigurado siyang may kinalaman ang asawa kung nasaan ang lalaki. Iniisip pa nga niyang baka may ginawa na itong masama dito.

“Hindi ba at siya ang naghatid sa akin dito?” 

Isang buwan na lang, mababaliw na ang asawa ni Fae na si Jago sa ibang babae; kaya bago iyon mangyari kailangang may lalaking sasalo sa kanya nang sa ganun ay hindi naman siya gaanong masasaktan at malulungkot. Ngayon pa lang ay kailangan na niyang maghanap ng papalit sa lalaki kahit bata ito sa kanya. Ibabaling na niya dito ang pagmamahal niya. 

“Anong sinasabi mo, Fae? Tulog ka pa ba?” 

Agad na namula sa galit ang guwapong mukha ni Jago nang ma-realize ang pagbanggit niya sa lalaki. Sinulyapan niya ang suot na damit ng asawa, pagkatapos ay hinawakan ang kanyang pulso at hinila siya papasok sa walk-in closet ng kwarto. 

“Damn, Felicity! Magpalit ka nga muna ng damit! Sino ang nagbigay sa iyo ng pahintulot na magbihis nang ganito? Kitang-kita na ang buong kaluluwa mo!” umiinit na ang ulong turan ni Jago na panay ang tingin sa likod noon ng asawa. 

Hindi na niya nagawa pang palitan ito ng damit ng nagdaang gabi. Hindi na rin niya napansin ang suot nito dala ng mga nangyari. Tiningnan ni Fae ang kanyang kumakaway na dibdib, hindi naman nga iyon masyadong malaki ngunit dahil sa damit ay kapansin-pansin ang bahagyang pagtaas at pagbaba nito na umaasa lamang sa telang suot bilang suporta nito.

“Proud ka pa talagang ipakita sa madla ang bahagi ng katawan mo na hindi naman dapat.”

Sumimangot si Fae. Ano ang pakialam ng isang lalaking hindi siya mahal, magpaka-provocative man siya o hindi?

“Jago, totoo bang pumunta ka sa isang hotel kasama ang mukhang inosenteng aktres noong isang araw?” pag-iiba ni Fae ng kanilang usapan dahil naiinis siyang pinapakialaman nito ang kanyang ginagawa sa buhay, “Sagutin mo ako, Jago.”

“Wala kang pakialam—”

“Kung gayon ay wala ka ‘ring pakialam sa uri ng damit ko. Kung hindi tayo maghihiwalay, hayaan na lang nating tahakin ang sarili nating mga landas na nais. Magiging bulag ako at manhid sa mga ginagawa mo kung kaya naman ay dapat ganun ka rin sa aking mga gagawin. Huwag kang feeling matinong asawa. Hindi mo ako pwedeng hawakan sa leeg ko!” 

Sa loob ng maraming taon, hindi niya naramdaman ang sustansya ng pag-ibig ng lalaki sa kanya; kailangan niya naman ng kaunting hormonal stimulation para magpatuloy ang kanyang buhay. Ganito ang pakiramdam ng sumusuko. Komportable. Hindi na niya kailangang maging masaya o malungkot para sa asawa; nagsisimula nang bumalik ang kaluluwa niya ng kabataan niya sa kanyang katawan kaya maghahanap na lang siya ng lalaking papahalagahan din siya.

Ang mga lalaki ay ipinanganak na mapagkunwari; maaari silang lumabas at magsaya, ngunit ang kanilang mga asawa ay dapat manatili sa bahay at maging sunud-sunuran sa kanila. Hindi niya gagawin ang bagay na iyon. Magiging suwail siya.

Hindi naiiba si Jago. Hindi siya nito mahal, ngunit asawa pa rin siya ng lalaki iyon ay sa pangalan nga lamang makikita.

“Sinusubukan mo ba akong kutyain, Feli? Pagmukhaing masama?” pang-uuyam ng tanong ni Jago, pagkatapos ay may masamang hangarin na inabot at binuksan ang itim niyang deep-v na damit na suot. “Sino sa tingin mo ang magugustuhan ang ganitong katawan? Di mo kailangang maghubad sa harap ng maraming tao. Huwag kang pakawala.”

Tumingin si Fae sa kanyang kabuohan; sinipat iyong mabuti. Ang mga takip sa kanyang nipples ay ganap na natatakpan pa rin ang kanyang pigura, walang kahit isang detalye ang nalantad o naging malaswa sa paningin ng iba. Tinanggal niya ang kanyang kamay at mahinahong inayos ang suot niyang mga damit. Lumiyad pa ang babae para magmukhang malaki.

“Kakain ako ng mas marami mula ngayon, o kung hindi naman ay subukan ko kayang magpagawa ng dibdib?” 

“Baliw ka na ba, Feli?!” 

Sa wakas ay hindi na nakatiis si Jago. Tumingin siya sa asawa gamit ang mga mata niyang nagliliyab sa labis na inis.

“Mali ba ang nainom mong gamot nitong mga nakaraang araw? Anong pumasok sa kokote mo para gawin iyon?”

Ang Felicity ng nakaraan ay napakamahinahon, mapagbigay, matino, maalalahanin at walang arte sa katawan.

Paano niya nagawang magsalita ng ganoong mga kalokohan?

Kung maririnig ng ama niya ang sinabi nito kanina, baka atakihin siya sa puso ng wala sa oras.

Kung wala si Odessa, hindi siya nito hihiwalayan. Ang kasal na dala lang ng negosyo ay hindi kailanman isang laro na maaaring laruin nang kung ano ang gusto nila; ang isang taong kasing-rasyonal niya ay mahusay sa pagtimbang ng mga kalamangan at kahinaan. At ayaw ni Fae na dumaan sa proseso ng panonood lang kay Jago na umibig muli sa babae nito.

“Kung gayon, hiwalayan mo na ako.”

“Tumigil ka na sa panaginip mong iyan. Pagsisisihan mo ang pagpapakasal sa akin habang-buhay dahil kahit anong gawin mo ay hinding-hindi ako makikipaghiwalay gaya ng nais mo. Itaga mo iyan sa bato, Felicity Gambello–El Gueco!” 

Bumalik sa dati ang malamig na pag-iisip ni Jago, tila nakikita ang mga intensyon ng asawa oras na hiwalayan niya. Umarko naman ang isang kilay ni Fae sa salitang binitawan ng asawa na hindi maglalaon ay lulunukin niya iyon ng buo. Iibig siya kay Odessa. Iiwan siya nito. Mamahalin niya ang babaeng iyon nang sobra at paulit-ulit niya itong pipiliin din. 

“Kung gusto mong maghiwalay tayo ng landas, hintayin mo akong pumanaw dahil iyon lang ang tanging paraan, Feli!” 

Natigilan si Fae. Handa ba siyang maging martir para pagsisihan niya na naman ang pagpapakasal sa kanya? Hindi niya akalain na ang pagpilit sa kanya na pakasalan ng lalaki ay magdudulot sa kanya ng napakalaking sikolohikal na trauma, na mangangailangan ng matinding paghihiganti para maibsan ito. Sandaling na-blangko ang isipan niya, biglang inabot ni Jago ang kanyang baywang, idiniin pa niya katawan sa kanya. Dinilaan ng lalaki ang kanyang mga labi, madilim at hindi maintindihan ang nilalaman ng mga mata niyang nakatingin sa mukha ng babae na parang hinuhubaran na noon. 

“Gusto mo bang—”

“Hindi! Bitawan mo nga ako!” 

Ubod ng lakas na itinulak niya palayo ang asawa sa katawan. Ang mga taong nakatakdang maghiwalay ay hindi dapat magkaroon ng hindi kinakailangang pakikipag-ugnayan sa bawat isa. Saka, hibang na ba ang kanyang asawa ngayon?

Pinikit ni Jago ang mga mata, at ng dumilat iyon ay matalim na siyang tinitigan. Isa siyang napakatalinong tao; dapat ay nakita na niya ang abnormalidad ni Fae sa nakaraang dalawang araw. Hinawakan niya ang baba ni Fae, pinilit siyang pinatingala at tumingin sa kanyang mga mata. Hindi niya maintindihan kung bakit ganun ang inaasta nito.

“Kakambal ka ba ni Fae? Hmm? Nasaan siya? Ilabas mo siya!”

Paano ay bigla na lang itong kumilos nang kakaiba; ang babaeng matagal ng nagmamahal sa kanya.

“Feli, hindi ganoon kasimple ang kasal natin. Kapag nasira ito, magkakaroon ng hindi mabilang na conflict of interest. Wala akong oras para makipaglaro sa kung anong drama mo ngayon. Kung hindi mo talaga matiis ang kalungkutan at gusto mong lumabas at magsaya, gumamit ka ng protection.” lumapit pa si Jago sa tainga ng asawa para bumulong. “Tandaan mong kailanman ay hindi ko kikilalanin ang magiging anak mo dahil alam kong hindi sa akin iyon galing.”