Kabanata 2 Moving Forward

Arwena couldn't help but sigh as she held the cup of coffee.

Dinadama niya ang katahimikan at lamig ng hangin sa lugar kung saan malayo siya sa mga taong nanakit at sumira ng buhay niya.

Matapos mag-breakdown at mabagok ang ulo sa banyo noong huling nag-usap sila ni Jake, ay natauhan naman siya.

Natauhan siya na kahit anong gawin niya ay hindi basta-basta mawawala ang sakit na itinanim ni Jake at Farah sa puso at isip niya.

Hindi niya kayang makipagplastikan at makisama sa mga tao na dahilan kung bakit siya nagdurusa.

Kaya heto siya ngayon, naglakas-loob na mangibang bansa.

Sinusubukan niyang magbagong-buhay at magsimula ulit na malayo sa mga taong nanakit at dumurog sa kanya.

Pero kahit anong pilit niya, hindi pa rin mawala-wala sa sistema niya ang sakit. Hindi pa rin siya tuluyang nakalaya sa galit.

"My goodness, Arwena, you've been here for two months, pero wala ka pa ring ibang ginagawa. Puro ka lang inom ng kape at tanaw sa mga alon, over and over again. Hindi ka pa ba nagsasawa?"

Nilingon niya lang sandali ang kaibigan at humigop na naman ng kape. Pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin sa labas at paulit-ulit na bumuga ng hangin.

Ramdam niya ang malamig na hangin na dumampi sa pisngi niya.

"Hindi ba sabi mo you wanted to forget? Kaya nga nagpunta ka rito sa Maine. But how can you forget if you keep reminding yourself sa mga nangyari?"

Mapait siyang ngumiti. Maya maya ay isinara niya ang bintana at hinarap si Archie, ang kaibigan niya na walang kapagurang talakan siya tuwing madadatnan siya nitong nakatulala habang hawak ang tasa ng kape.

Sa lalim kasi ng iniisip niya, hindi na naman niya napansin ang pagdating nito. Kaya huling-huli na naman siya sa akto na wala sa sarili.

“Good evening, Arc," sagot niya sa kaibigan at umupo sa couch na kaharap nito.

“Arwena, lumabas ka naman. Mag-enjoy ka. Don't waste your time sa katitingin sa labas."

"Archie, porke't hindi ako lumalabas ay hindi na ako nag-e-enjoy? Nag-e-enjoy kaya ako sa katitingin sa malawak na karagatan," katwiran niya sa kaibigan na napapaismid na lang.

Ilang beses na kasi siyang inaya na lumabas kapag wala silang pasok, pero lagi siyang tumatanggi. Mas gusto niyang manatili sa loob ng apartment kaysa gumala at maalala lang ang nangyari sa kanya.

Bukod sa ginawang kataksilan ng boyfriend at best friend niya, paulit-ulit ding bumabalik sa isip niya si Mr. Tan. Naalala niya kung paano siya niligtas at dinamayan nito. Nailabas niya ang lahat ng sama ng loob noong gabing iyon, pero may kapalit na hindi niya madaling makalimutan.

"Oo nga, masaya ngang panoorin. Pero mas mag-e-enjoy ka kapag nasa labas ka, Arwena. Mas dama mo ang freedom at mas madaling maghihilom ‘yan," sabi ni Archie habang tinuturo ang puso ng kaibigan.

Napangiti na naman nang mapait si Arwena.

“Porke’t nandito lang ako lagi sa loob, iniisip mo na hindi pa rin ako nagmo-move on?" 

Umaasta nga kasi siyang okay. Na parang naka-move on na siya at naghilom na ang sugat sa puso niya. Pero ang lakas ng pakiramdam ng kaibigan niya. Kahit anong pagkukunwari ang gawin niya, alam nitong nagpapanggap lang siya.

"Ano pa nga ba? Hanggat lagi mo pa ring iniisip ang mga taong nanakit sa’yo at ang masamang nangyari, hindi ka makakapag-move on, Arwena."

Napakamot na lang siya sa ulo at napabuga ng hangin.

Ayaw kasi patalo sa kaibigan niya. Igigiit at igigiit nito na hindi pa siya okay.

“Alam mo, sa katatalak mo, mas lalo kong naaalala ang mga h*******k na ‘yon. Nagsisimula na nga akong kalimutan ang lahat, Archie, pero paulit-ulit mo namang ipinapaalala." Inismiran niya ang kaibigan at nilapag ang tasa na wala nang laman.

"Ako pa ang sinisi mo? Lokohin mo ang sarili mo, Arwena, pero ako, hindi mo ako maloloko. Kahit umabot pa ang ngiti mo sa tainga, alam kong nagpapanggap ka lang. Durog pa rin ang puso mo."

Napayuko na lang si Arwena. Nasapol nga kasi siya sa sinabi ng kaibigan.

Alam niyang hindi tugma ang sinasabi niya sa mga kilos niya.

“Hindi ko naman sinasabi na okay na ako, Archie. Nagsisimula pa nga lang—"

"Hindi, hindi ka pa nagsisimula, Arwena. Ang mga taong gustong mag-move on ay kumikilos. Gumagawa ng paraan para makalimot at hindi lang magmukmok. Tulungan mo naman ang sarili mo. Nandito na nga ako. Handa kitang tulungan, pero lagi mo naman akong ni-reject."

“Ni-reject ka riyan? Bakit, nanligaw ka ba?"

"’Wag mong ibahin ang usapan, Arwena. Lagi ka na lang ganyan. Lagi kang umiiwas kapag pinagsasabihan ka."

Sa haba ng talak ng kaibigan niya, wala na siyang maisagot.

Basang-basa rin nito ang ugali niya.

"Alam ko na naiintindihan mo ang pinupunto ko, Arwena. Kung ayaw mong tulungan kita, tulungan mo ang sarili mo. Gumawa ka ng paraan kung paano ka makakalimot. Hindi, iyong tutunganga ka lang sa harap ng bintana at magkakape."

“Ito lang naman kasi ang alam kong paraan," sabi niya, sabay buntong-hininga.

Kahit noong nasa Pilipinas pa siya, hindi talaga siya mahilig gumala. Kaya nga madalas na si Farah ang kasama ni Jake.

Akala niya noon ay friendly outings lang ang ginagawa ng dalawa. Hindi niya alam na ibang level na pala ang in-explore nila.

Hinawakan ni Archie ang kamay ng kaibigan at sinabayan pa ito ng matiim na titig.

“Lumabas ka naman kahit paminsan-minsan lang, Arwena. ‘Wag mong itingga ang ganda mo rito sa loob. Sama ka sa akin ngayon. Mag-explore at mag-enjoy tayo. May bagong bukas na club malapit sa area natin," nakangiting aya ni Archie habang niyuyugyog ang kaibigan.

“Archie, alam kong concerned ka lang sa akin. Kaya mo ako pinipilit na lumabas. Pero alam mo namang may trauma na akong lumabas dahil sa nangyari sa akin. Ayoko nang maulit ang karanasang iyon."

Tumayo si Archie at lumipat sa tabi niya. Inakbayan siya nito at hinaplos ang balikat.

“Alam ko na hindi biro ang pinagdaanan mo. Pero hindi ba ikaw rin ang may sabi na gusto mong i-uplift ang sarili mo? But how would you do that, kung ikaw mismo ang pilit bumababa?"

Napatitig si Arwena sa kaibigan. Seryoso itong tumingin sa kanya.

Hindi niya maikakaila na gwapo ito. Parang laging nakangiti ang singkit nitong mga mata.

“Arwena, ‘wag mong pahirapan ang sarili mo. It's time for you to move forward, gaya ng mga taong nanakit sa’yo na nagpapatuloy pa rin sa buhay nila."

“Archie, hindi ko naman mapipilit ang sarili ko na maging okay agad. Hindi ko rin mapipilit ang sarili ko na hindi na makaramdam ng sakit."

Niyakap ni Archie ang kaibigan na alam niyang nagpipigil sa pag-iyak.

“The best ka talaga. Kahit dalawang buwan pa lang tayong magkaibigan, damang-dama ko na ang pagmamahal mo."

“The best ka rin naman, Arwena. Ang problema lang, hindi mo nakikita. Natatakpan kasi ng sakit ang pagiging best mo. Kaya tama na ang mukmok. Ilabas mo na ang best mo at mag-move forward ka na for real."