Kabanata 3 Bagong Pagsubok

Palakad-lakad si Archie habang nasa loob ng hospital room ni Arwena. Paminsan-minsan din niyang sinusulyapan ang kaibigan na putlang-putla pa rin ang mukha.

Kanina noong mawalan ng malay ang kaibigan, sinisisi niya ang sarili. Pinilit-pilit pa niya kasi itong gumala. Pero matapos marinig ang sinabi ng doktor, hindi na siya mapakali.

Hindi niya alam kung paano tatanggapin ng kaibigan ang isa na namang problemang dumating sa buhay nito.

Ngayon pa na nagsisimula na talaga siyang kalimutan ang masamang nangyari sa kanya.

Maya maya ay tumayo siya sa gilid ng hospital bed kung saan mahimbing pa ring natutulog ang kaibigan. Tahimik niya itong pinagmamasdan, kasabay ang panalangin na sana maging bukas ang isipan nito at hindi ito panghinaan ng loob sa bagong pagsubok na dumating sa buhay niya.

“Archie…” pupungas-pungas nitong tawag sa kaibigan.

"Wena, how are you feeling? Nahihilo ka pa ba? Nasusuka? May masakit pa ba sa’yo?" nag-aalalang tanong ni Archie habang hinahaplos ang noo ni Arwena.

Napangiti naman si Arwena at hinawakan din ang kamay ng kaibigan. “I’m fine. Siguro nanibago lang ako sa ingay at dami ng tao kanina," sagot nito.

Humigpit pa lalo ang paghawak niya sa kamay ng kaibigan.

“Sorry, pinag-alala na naman kita, Archie. Nasira pa ang pag-e-enjoy natin. Ang weak ko, ‘no? ‘Di bale, sa susunod na gala natin, sisiguraduhin ko na hindi na ako masusuka at mahihilo."

Pilit na ngiti ang isinagot ni Archie habang hinahaplos ang kamay ng kaibigan.

“Talagang pinag-alala mo ako. I was really scared when you passed out. Pero hindi ka dapat humingi ng sorry. Wala ka namang kasalanan," sagot ni Archie, pero hindi siya makatingin sa kaibigan.

Nagugulo kasi ang isip niya. Gusto na niyang sabihin ang balita. Kaya lang, sa ganda ng ngiti ni Arwena, parang nag-aalangan siya na sirain ang saya nito.

Ngayon niya lang kasi nakita na ngumiti nang ganito ang kaibigan.

Ngiting hindi pilit at totoong masaya.

“Arwena… gusto mo bang makausap ang doctor?” tanong ni Archie. Hindi niya kasi talaga alam kung paano sisimulan ang sasabihin.

“Hindi na.” Ngumiti ito at bumitiw sa paghawak sa kamay niya at dahan-dahang umupo.

"Sigurado ka?" tanong uli ni Archie habang lihim na bumubuga ng hangin. “Baka may gusto kang itanong sa doctor. 'Yong tungkol sa kalagayan mo, kung bakit ka nawalan ng malay."

“Hindi na. Okay na naman ako. Maayos na ang pakiramdam ko. At saka sigurado naman ako na nakausap mo na siya, hindi ba? Wala naman siguro akong malubhang sakit.”

Sinasadyang tawa ang naging sagot ni Archie na ikinatawa rin ni Arwena.

“Kaya mabuti pang ilabas mo na ako rito. Ayoko sa hospital, Archie. Ayokong lumaki pa ang bayarin ko," dagdag pa nito habang akmang ibinababa ang mga paa.

“Wena, ‘wag ka munang masyadong gumalaw. Sabi ng doktor, bukas ka pa puwedeng lumabas. Nag-advise din siya na kailangan mo munang magpahinga."

“Magpahinga? Parang hindi mo naman alam na puro pahinga lang ang ginagawa ko. Kaya mo nga akong pinipilit na lumabas, hindi ba?"

“Humiga ka na nga lang at ‘wag nang magreklamo. Hindi lang kasi basta pahinga ang kailangan mo, Wena. Kailangan mo ring umiwas sa stress at bawasan mo na rin ang pagkakape mo.”

Hindi pa rin alam ni Archie kung ano ang magiging reaksyon ng kaibigan sa sasabihin niya. Kaya dinahan-dahan niya ito. Paunti-unti siyang nagbibigay ng clue. Pero parang hindi rin effective ang ginagawa niya.

Parang wala itong pakialam sa mga sinasabi niya. Ang gusto lang nito ay makalabas agad ng hospital at magpahinga sa bahay.

“Bawasan ang kape? Eh di lalo akong ma-stress no’n. Alam mo namang stress reliever ko ang kape, parang vape mo. Hindi ba ilang beses ko nang sinabi sa’yo na tumigil ka na sa pag-va-vape? Pero ayaw mo, kasi stress reliever mo ang vape."

Napakamot si Archie sa noo.

"I'm going to stop vaping. I promise. Hindi na ako magva-vape, especially when we're together. Masama kasi sa kalusugan mo at sa kalusugan ko ang usok," medyo nautal na sabi ni Archie.

“Mabuti naman at na-realize mo na ‘yan. Kailangan ko pa lang mahimatay sa harap mo bago mo titigilan ang bisyo mo," natatawang sabi ni Arwena.

Pero si Archie ay hindi man lang makatawa.

Iniikot-ikot niya ang daliri sa kumot habang doon lang nakatingin. Para tuloy siyang batang paslit na may tinatago.

Hinawakan na naman ni Arwena ang kamay nito at niyugyog pa.

"Archie, ano ba ang problema? Bakit parang ang tamlay mo? Bakit parang balisa ka? Ikaw yata ang may sakit at hindi ako. Gusto mo bang palitan tayo ng puwesto?"

Ngiting aso ang naisagot ni Archie at kaagad ding yumuko.

Saka lang napansin ni Arwena na parang may mali sa kinikilos nito.

Bibo at palatawa kasi si Archie, sa kabila ng domineering na aura nito. Kahit pusong babae ang kaibigan niya, bumabakas pa rin ang pagiging bossy nito.

Kay Arwena lang ito mabait at malambing, pero sa iba, medyo masungit. Lalaking-lalaki rin itong tingnan, kaya maraming babae pa rin ang nagkakagusto sa kanya, lalo na 'yong hindi siya kilala.

“Archie? May hindi ka bang sinasabi sa akin? May tinatago ka?”

Napapikit si Archie. Ito na ang moment na kanina pa niya hinihintay. Pero parang umuurong naman ang dila niya. Hirap siyang magsalita.

Paulit-ulit muna siyang bumuga ng hangin bago umupo sa tabi ng kaibigan.

"Arwena, kung ano man ang maririnig mo, ‘wag ka sanang mabibigla ha—"

"Parang sira ka. Archie, depende naman ‘yon sa kung ano ang sasabihin mo."

"Basta lawakan mo lang ang pag-iisip mo at ‘wag ka ring padala sa emosyon mo."

"Bakit ba ang dami mong paligoy-ligoy, Archie? Am I seriously ill? Am I about to die kaya ka nagkaganyan?" naiiritang tanong ni Arwena, kahit kabado siya sa maaaring malaman.

Paano kung may sakit nga siya? Paano na ang mga pangarap niya? Ang mga magulang niya na alam niyang may tampo pa rin sa kanya?

“Archie, sabihin mo na. ‘Wag mo na akong pahirapan mag-isip," medyo tumaas ang boses niya.

“Ano kasi, Wena. Sabi ng doctor…” Hindi na naman natuloy ni Archie ang sasabihin.

Napahawak siya sa ulo at nagpunta sa may bintana. Parang ayaw niyang makita ang magiging reaksyon ng kaibigan.

Bumuga muna ng hangin si Archie bago muling humarap.

"Wena, sabi ng doctor, you're seven weeks pregnant."

Pero hindi ang reaction na inaasahan niya ang nakita niya kay Arwena.

Ngumiti ito. Ngiting-ngiti habang nakatitig sa kanya.

Mabagal siyang naglakad palapit sa kama ng kaibigan.

“You're joking, right?”

Napahinto sa paglalakad si Archie.

Kitang-kita niya kung paano unti-unting nawawala ang ngiti sa labi ni Wena.

Sa tense ng mukha ni Archie, alam na ni Arwena na hindi ito nagbibiro.

"Wena—"

“Hindi!” Paulit-ulit na umiling si Arwena. “No, Archie! Hindi totoo! Nagbibiro ka lang! Hindi totoo… Archie… hindi totoo!”

Parang baha na rumagasa ang mga luha ni Arwena, kasabay ng mga tanong at sigaw nito.

Para siyang baliw na nagwawala.

“Wena, please, huminahon ka.”

Sinubukan ni Archie na pakalmahin ang kaibigan, pero hindi niya magawa. Lahat ng mahawakan nito ay binabalibag. Maski siya ay hindi nakaligtas sa mga hampas nito.

"Archie ayoko nito! Ayoko, Archie!" sigaw nito habang sinuntok-suntok ang sariling tiyan.

"Wena… nurse!" sigaw ni Archie.

Hindi na niya alam kung sino ang tatawagin, ang mga nurse ba o ang pangalan ng kaibigan na parang baliw na sinasaktan ang sarili.

Mabuti na lang at agad na lumapit ang mga nurse.

May inilagay silang pampakalma sa dextrose nito, at maya maya ay unti-unti na siyang nanghina.

“Paano pa ako makapagsimula ng bagong buhay, Archie? Anong mukha pa ang ihaharap ko sa mga magulang ko?”