Chasing Love A Second Chance At Forever

"Bitiwan mo ako, please."

Kahit nahihilo at nanghihina, buong lakas pa ring nagpupumiglas si Arwena mula sa mahigpit na paghawak ng lalaking kumaladkad sa kanya palabas ng bar.

Kaya lang, kahit anong pagpupumiglas ang ginawa niya, hindi pa rin siya binibitawan nito. Mas humigpit pa ang paghapit nito sa baywang niya sa puntong halos buhatin na siya palayo.

"Sumama ka na lang nang maayos at tumahimik ka kung ayaw mong masaktan," gigil na bulong nito, sabay hawak nang mahigpit sa pisngi niya.

Sandaling natigil ang hagulgol ni Arwena, pero ang luha niya, hindi tumigil sa pagpatak, kasabay ng malakas na kabog ng dibdib niya.

“Bitiwan mo na ako! Tulong—” Naputol ang pagsigaw niya nang hawakan siya sa leeg ng lalaki at diniin sa kotse.

Paulit-ulit na umiling si Arwena habang nanginginig ang buong katawan. "Please, bitiwan mo ako, ayoko—" Inilayo niya ang mukha.

"Huwag kang magpanggap na hindi mo ito gusto!" sabi ng lalaki habang idinikit ang sarili sa kanya nang mahigpit.

"Lumayo ka!" Halos mapunit na ang lalamunan niya sa kasisigaw at pakiusap sa lalaking ayaw siyang pakawalan hangga't hindi nakukuha ang gusto nito. 

Paulit-ulit siyang nakikiusap at sumisigaw nang buong lakas, pero sa ingay at dilim ng lugar kung saan siya dinala, walang makakarinig sa kanya.

"Sinabi mong ayaw mo? Pero kanina, parang inaanyaya mo ang lahat!" sabi ng lalaki habang inilalapit ang mukha sa leeg at pisngi niya.

Patuloy na umiling at umiwas si Arwena. Diring-diri siya kahit hindi pa ito nakalalapit nang husto.

"Maawa na kayo… huwag—" Hinampas niya ang mukha nito nang buong lakas, pero parang wala lang ito sa kanya. Wala itong nararamdaman kundi ang sarili niyang pagnanasa.

"Huwag ka nang lumaban; matatapos din ito agad—" hinihingal na sabi ng lalaki.

Puro iyak at mahinang pagtutol na lang ang nagawa ni Arwena. Wala na siyang laban. Sa bawat pagtatangka niyang lumaban ay lalo lang siyang nanghihina. Nawalan na siya ng pag-asang makakawala sa kamay ng lalaking ito.

"Huwag!" Habang pilit siyang pinipigilan, naalala niya kung bakit siya napadpad sa bar at uminom nang mag-isa.

Gusto lang naman niyang makalimot. Gusto niyang mawala ang sakit—sakit na dulot ng lalaking akala niya ay tapat sa kanya.

Gumuho ang mundo niya nang makita ang katotohanan: ang taong minahal niya at ang pinagkakatiwalaan niyang kaibigan ay nagtulungan para saktan siya.

**Flashback**

"Kasalanan mo kaya naghanap ako ng iba. Kailangan ko ng pagmamahal na hindi mo maibigay."

Hindi mawala sa isip niya ang sinabi ng nobyo. Paulit-ulit niyang tinatanong ang sarili… Kasalanan ko ba? Ako ba ang dahilan? Kung ibinigay ko ba ang lahat sa kanya, hindi sana siya lumayo?

"Bakit siya pa, Jake?"

"Farah, paano mo nagawa ito? Best friend kita. Tinuring kitang kapatid. Bakit inahas mo ang lalaking mahal ko?"

"Huwag mo akong sisihin. Kung naging mabuting kasama ka, kung ibinigay mo sa kanya ang lahat, hindi siya maghahanap ng iba. Hindi ko kasalanan kung sa akin niya nakita ang pagmamahal na hindi mo maibigay!"

"Umalis ka na, Arwena!"

"Jake, akala ko ba mahal mo ako? Akala ko ba handa kang maghintay? Totoo bang minahal mo ako?"

Gaya ng paghahangad niyang makawala ngayon, ganoon din ang pagnanais niyang malaman kung totoo bang minahal siya ng lalaking inalay niya ang lahat.

"Minahal kita, Arwena. Pero nakakapagod. Nakakapagod maghintay sa'yo. Kaya bakit pa maghihintay kung may handang ibigay ang lahat nang walang pag-aalinlangan?"

Pumikit si Arwena at tumulo ang luha. Puno ng galit ang puso niya sa kanilang dalawa… ang nagdala sa kanya sa panganib na ito.

Sila ang dahilan kung bakit siya nasa ganitong sitwasyon, kung saan hindi niya alam kung makakaligtas pa ba siya.

"Bitiwan mo ako, walanghiya!" Inipon niya ang natitirang lakas at itinulak ito nang buong lakas.

"Sabi nang tumahimik—" Hindi na natapos ang sinabi nito. Bigla na lang may humatak sa kanya palayo, at nang dumilat si Arwena, nakahandusay na ang lalaking iyon sa harap ng kotse.

Maliwanag ang ilaw kaya nakita niya kung paano ito pinagbantaan at sinipa ng lalaking dumating para tumulong.

"Huwag kang kikilos kung ayaw mong malumpo!" matigas na sabi ng tumulong.

Nakaupo na lang si Arwena, takot na takot, nakatakip ang mga kamay sa bibig at paulit-ulit na umiiling. Magulo na ang buhok at puno ng luha ang mukha.

"Mr. Tan… anong nangyari?"

"Saan ka ba nanggaling?" Imbes na sumagot, hinarap niya ang tauhan nang galit at itinuro ang nakahandusay.

"Ihatid iyan sa pulisya," utos niya.

Narinig ito ni Arwena pero wala na siyang lakas na tumayo o lumapit sa kanya.

"Miss, huwag ka nang umiyak. Ligtas ka na," mahinahong sabi ng lalaki habang dahan-dahang hinahaplos ang balikat niya.

Tiningnan niya ang kamay nito, at nagtagpo ang kanilang mga mata. Sa isang iglap, nabawasan ang takot at bigat na nararamdaman niya.

"Sumama ka sa akin. Ilalayo na kita sa lugar na ito at sa mga taong gustong manakit sa'yo."