로그인Nang makita ni Aleisha na ngumiti at tumango sa kaniya si Dok Rivera, biglang kumalma ang kaniyang puso. Gayunman, hindi niya alam kung ano ang ginawa ni Raphael sa likod ng mga pangyayari. “Umupo kayo.” “Opo.” Umupo sina Aleisha at Rachel ayon sa utos. Kumuha ang dean ng dalawang dokumento at i
Naunawaan ni Aleisha ang ibig sabihin ni Raphael. Kahit biglang magbago ng kuwento si Rachel at amining siya ang nagbintang kay Aleisha, nangyari na ang lahat. Kahit matapos pa ang usaping ito, mananatili pa rin ang bahid ng pagdududa sa record ni Aleisha. “Pero anong ebidensiya ang mayroon ka?” K
“Oh.” Sa kakayahan ni Raphael, tiyak na hindi magiging mahirap para sa kaniya ang bagay na iyon. “Isa pa...” Itinabi ni Raphael ang mga dokumento at pinaalalahanan siya. “Mula ngayon, wala ka nang kailangang gawin o isipin tungkol sa bagay na ito—” Saglit niyang sinulyapan ang tiyan ni Aleisha, n
Bahagyang natigilan si Aleisha sa biglaang pagsabog ng galit ni Raphael. “Bakit mo naman iniinsulto si Daniel gayong wala naman siyang ginagawa sa iyo?” Lalong sumama ang timpla ni Raphael. Ngumiti siya, ngunit nakakatakot ang lamig ng kaniyang ekspresyon. “Ano? Ilang salita lang ang sinabi ko tung
“Ganito kasi ang nangyari. May nagsumbong kay Aleisha!” Sa kabilang linya, ikinuwento ni Joyce ang buong pangyayari. Hawak ni Raphael ang kaniyang cellphone habang tahimik na nakikinig. Hindi siya umimik hanggang sa matapos si Joyce. “Naiintindihan ko.” Nang malapit na niyang ibaba ang tawag, mul
Hindi maintindihan ni Aleisha ang nangyayari. Ano ba ang nagawa niya para magalit ito sa kaniya? “Ay!” Mula sa gilid, sumigaw ang isang tindero na nagtutulak ng kariton ng kamote. “Sabi ko, buntis ka na nga at ang laki na ng tiyan mo, hindi ka pa ba mag-iingat sa paglalakad? Ilang beses na kitang
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent







