LOGINAng tunay na lalaki ay marunong bumitaw. Kung mas masaya si Aleisha kapag wala siya, kung gayon… dapat niyang pagbigyan ang kagustuhan nito! Sa mundong ito, sino ba ang hindi kayang mabuhay nang wala ang isang tao? … Lumipas ang dalawang araw, at nagpatuloy ang buhay gaya ng dati. Kumbinsido si
Matapos ang unang pagkabigla, unti-unting kumalma si Aleisha. Sa halip na direktang sagutin ang tanong ni Raphael, ngumiti siya at nagtanong, “Bakit mo itinatanong?” Nang makita ang naging reaksiyon niya, halos nakatiyak na si Raphael na talagang napagbintangan lamang niya si Aleisha nang walang sa
Nakasuot ng mask at guwantes, lumabas si Aleisha upang tingnan ang mga pasyente. “Ano ang kalagayan nila?” “Tinuhog ng sungay ng toro ang kanyang dibdib!” “Ang tiyan niya ang tinamaan!” Tumango si Aleisha. “Dalhin siya sa loob. Ikabit siya sa mga monitoring device. Tawagin ang nurse para lagyan
“Sir Raphael!” “Mr. Arizcon!” Sa wakas, dumating din sina Joaquin at ang CEO ng ShanLi Group, kahit medyo nahuli na sila. Una silang nagulat sa kanilang nasaksihan, saka agad na nagmadaling lumapit. Bawat isa sa kanila ay humawak sa isa sa dalawang lalaki upang paghiwalayin ang mga ito. “Bitawan
Natahimik si Daniel. Alam niya ang nangyari—ngunit kamakailan lamang niya iyon nalaman. “Dahil sa inyong pamilya, sinabi ni Raphael na malandi si Aleisha at ayaw na niya rito!” Natigilan si Daniel. Para bang biglang tumigil ang lahat sa paligid niya. Kung ganoon, siya pala ang may kasalanan kung b
Sa oras ng trabaho, hindi pinapayagang pumasok ang mga pasyente sa mga ward. Matapos magpalipas ng ilang sandali sa ibabang palapag ng gusali ng departamento ng operasyon, nagtungo si Daniel sa emergency room. Umaasa siyang baka sakaling swertehin siya at naka-duty si Aleisha doon sa araw na iyon.
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga







